บทที่ 561: องค์ชายฉินหวางช่างเหี้ยมหาญยิ่งนัก

หลี่ซื่อหมินทรงหยุดไปครู่หนึ่ง เกี่ยวกับเรื่องภาษีการค้า แน่นอนว่าหลี่ซื่อหมินก็ทรงอยากจะเก็บเช่นกัน การเพิ่มรายได้ของคลังหลวงมีอะไรไม่ดีกัน? แต่ว่าก่อนหน้านี้หลี่เค่อล้วนแต่พูดกับพระองค์เป็นการส่วนตัว ตอนนี้กลับมาเสนอขึ้นมาต่อหน้าขุนนางมากมายขนาดนี้ นี่จงใจรึ?

"โอ้? เจ้ามีความคิดอันใด?" หลี่ซื่อหมินมีสีพระพักตร์สงบนิ่ง ราวกับว่าก่อนหน้านี้ไม่เคยได้ยินมาก่อนเลย

"ลูกเห็นว่าเสด็จพ่อช่วงนี้ทรงจัดการราชการเหนื่อยล้าอย่างยิ่ง หลายปีมานี้ เสด็จพ่อทรงลำบากแล้ว" หลี่เค่อไม่ได้พูดเรื่องอื่น แต่กลับสวมหมวกสูงให้ก่อน "เสด็จพ่อพระองค์ปีนี้พระชนมายุเพียงสามสิบเจ็ดพรรษา แต่ว่าพระเกศาทั้งสองข้างก็มีสีขาวแล้ว ดูแล้วก็เหมือนกับคนอายุห้าสิบปี ท่านเพื่อราษฎรทั่วหล้า ทรงตรากตรำเกินไปแล้ว"

ขุนนางทุกคนต่างก็ค่อนข้างพูดไม่ออก ท่านจะพูดเป็นหรือไม่? อะไรคือ 37 ปีดูเหมือน 50 ปี? แต่ว่านี่คือโอรสของคนอื่นกำลังพูดอยู่ และความหมายในคำพูดของหลี่เค่อก็ล้วนแต่เป็นคำพูดที่ดี ทุกคนโดยธรรมชาติแล้วไม่สามารถขัดขวางได้ จุดนี้แม้แต่เว่ยเจิงก็ไม่มีอะไรจะตำหนิได้ หลี่ซื่อหมินไม่กล้าพูดว่าการเป็นฮ่องเต้นั้นสมบูรณ์แบบอย่างยิ่ง แต่ว่าในด้านความขยันหมั่นเพียรนั้น หลี่ซื่อหมินทุกคนต่างก็มองเห็น

อย่าว่าแต่หลี่เค่อเลย ก็คือขุนนางอย่างพวกเขาในตอนนี้มองไป หลี่ซื่อหมินหลังจากที่ได้เป็นฮ่องเต้แล้ว ก็แก่ชราลงด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า