บทที่ 564: ข้อคิดคำนึงของเว่ยเจิง

ปิ่นปักผมทั้งสามอันนั้นโดยธรรมชาติแล้วเป็นสิ่งที่หลี่เค่อหาออกมาจากในโกดัง ไม่รู้ว่าแม่นางคนไหนเคยใช้ วัสดุอันที่จริงแล้วคาดว่าก็คงจะเป็นหยกเทียมและอื่นๆ ที่สวยงามคือฝีมือการแกะสลัก ในต้าถังย่อมทำออกมาไม่ได้อย่างแน่นอน ไม่ใช่ว่าฝีมือการแกะสลักในสมัยโบราณไม่เก่งกาจ แต่เป็นเพราะของบางอย่าง การแกะสลักเพียงอย่างเดียวทำออกมาได้ยากมาก

จำนวนไม่น้อยล้วนแต่ขึ้นรูปเป็นชิ้นเดียวกันโดยตรง

ร้านค้าที่เตรียมไว้ให้เว่ยเจิงนั้น หลี่เค่อก็เตรียมไว้เรียบร้อยแล้ว ที่สำคัญคือ เว่ยเจิงในฐานะขุนนางขั้นสาม เบี้ยหวัดในแต่ละปีคือข้าวสาร 400 สือ ที่ดินประจำตำแหน่ง 9 ฉิ่ง คนรับใช้ 38 คน

อาหารประจำวันที่แจกจ่ายทุกวันมีเก้าถาด (ข้าวสารละเอียดสองเซิงสองเหอ, ข้าวเจ้าแปดเหอ, แป้งสองเซิงสี่เหอ, สุราหนึ่งเซิงครึ่ง, เนื้อแกะสี่ส่วน, ซอสสี่เหอ, น้ำส้มสายชูสี่เหอ, แตงสามลูก, เกลือ, เต้าเจี้ยว, ต้นหอม, ขิง, ผักกาด, กุยช่าย และอื่นๆ มีความแตกต่างกันไป, ฟืน ฤดูใบไม้ผลิสองส่วน; ฤดูหนาวสามส่วนห้าหลี, ถ่าน (ถ่านไม้) ฤดูใบไม้ผลิสามชั่ง, ฤดูหนาวห้าชั่ง) ประมาณเดือนละ 8 ก้วน

และยังมีอาหารกลางวันทำงานฟรีทุกวันอีกด้วย ทุกปีในวันขึ้นปีใหม่จะมีการพระราชทานผ้าไหม รวมถึงเครื่องเงินเครื่องทองบางส่วน ผ้าสีต่างๆ และอื่นๆ ผ้าสีต่างๆ ก็คือผ้าไหมทอสีต่างๆ โดยทั่วไปแล้วคือการย้อมสีเกิดปัญหา แต่ว่าผ้าสีต่างๆ ในต้าถังยังรวมถึงเครื่องเคลือบรูปแบบต่างๆ อีกด้วย ก็เป็นส่วนหนึ่งของผ้าสีต่างๆ เช่นกัน