บทที่ 571: พวกเรามาคุยกันอย่างเปิดอกเถอะ

เดาเอา...

ลู่ตงจ้านยากที่จะปกปิดความตกตะลึงในใจของตนเองได้ เขาไม่ค่อยจะเชื่อเท่าไหร่ เขาไม่ได้พูดอะไรกับองค์ชายผู้นี้เลยแม้แต่น้อย อีกฝ่ายจะเดาเรื่องนี้ออกได้อย่างไร? และยังสามารถเดาการเคลื่อนไหวของพวกเขาได้อีกด้วย นี่มันช่างเหนือมนุษย์เกินไปแล้ว

แม้ว่าจะพูดว่าการเคลื่อนไหวของพวกเขาเป็นไปไม่ได้ที่จะเก็บเป็นความลับ แต่ในขณะเดียวกันในหมู่คนของพวกเขาก็เป็นไปไม่ได้ที่จะมีคนขององค์ชายฉินหวางผู้นี้อยู่ เช่นนั้นแล้วอีกฝ่ายก็มีความเป็นไปได้เพียงอย่างเดียวคือเดาเอารึ?

"นี่... ทำให้ข้าน้อยประหลาดใจอย่างยิ่ง" ลู่ตงจ้านกล่าวชมเชยก่อนหนึ่งประโยค กดความตกตะลึงในใจของตนเองลง พร้อมกับเรียบเรียงความคิดของตนเอง

"ข้าคิดว่าระหว่างพวกเราก็ไม่ต้องปิดบังเช่นนี้แล้ว เวลาของทุกคนต่างก็บีบคั้น อีกอย่างข้าคิดว่าท่านทูตสามารถกลับไปยังทู่ฟานได้โดยเร็วที่สุด" หลี่เค่อกล่าวด้วยรอยยิ้ม "ไม่ต้องพูดเรื่องอื่น ครั้งนี้ที่ท่านมา น่าจะต้องการจะซื้อคันไถโค้งจากข้าที่นี่เพิ่มอีกใช่หรือไม่?"