บทที่ 578: ออกเดินทาง

เงินที่เหลือโดยธรรมชาติแล้วก็ได้นำไปซื้อผ้าป่าน ผ้าไหม อุตสาหกรรม เครื่องเทศ เครื่องเคลือบ และอื่นๆ เป็นจำนวนมากในราคาตลาด ทั้งหมดนี้ใช้เงินไปสองล้านก้วน

ไม่ใช่ว่าหลี่เค่อไม่อยากจะซื้อเพิ่ม ที่สำคัญคือบรรจุไม่ลงแล้ว ตามความเร็วในการก่อสร้างของอวี่เหวินหลินในปัจจุบัน หลี่เค่อคิดว่ารอจนถึงเดือนเจ็ดตอนที่ออกเดินทาง คาดว่าอย่างมากที่สุดก็คงจะมีเรือเดินทะเลสิบห้าลำ

ของสิ่งเหล่านี้ในต้าถังราคาไม่แพงจริงๆ และอย่างเช่นผ้าป่าน ผ้าไหมผ้าแพรเหล่านี้ หลี่เค่อก็ได้ให้ความสำคัญกับการเคลียร์สินค้าเหล่านั้นที่เก็บขึ้นมาจากคลังหลวงไปก่อน คลังหลวงก็ให้เงินพวกเขาไปก็แล้วกัน

ส่วนราคาของเกราะหมิงกวงนั้น หลี่เค่อก็ให้ราคาตามราคาต่ออย่างเป็นทางการของเกราะหมิงกวงแล้ว (ผู้แต่งได้ค้นหาราคาต่อของเกราะหมิงกวงในประวัติศาสตร์แล้ว ในประวัติศาสตร์ไม่ได้บันทึกไว้โดยละเอียด เพียงแค่บันทึกว่าการตีเกราะหมิงกวงหนึ่งชุดต้องใช้เวลา 190 กว่าวัน และนักการตลาดบางคนก็พูดส่งเดชไปเลยว่าเกราะหมิงกวงหนึ่งชุดราคา 80,000 ตำลึงเงิน ข้าก็พูดไม่ออกแล้ว 80,000 ตำลึงก็คือ 80,000 ก้วน พี่ใหญ่ กองทหารเสวียนเจี่ยสามพันนายของหลี่ซื่อหมินในตอนนั้นก็ต้องใช้เงินกว่า 2 ร้อยล้านก้วนรึ? ฆ่าหลี่ซื่อหมินก็ยังหามาไม่ได้เลย ข้าได้อ้างอิงราคาสินค้าจากหลายฝ่ายอย่างละเอียดแล้ว ข้าพบว่า 80,000 เหวินกลับเป็นตัวเลขที่ค่อนข้างจะเหมาะสม หรือก็คือ 80 ก้วน ราคานี้ก็แพงมากแล้ว ลองคิดดูสิว่าหนึ่งหมื่นชุดก็ต้องใช้ 80 หมื่นก้วน ต่อรายได้คลังหลวงหนึ่งพันล้านของต้าถัง ก็ถือว่าน่าสะพรึงกลัวอย่างยิ่งแล้ว)

หากเป็นหลี่เค่อตีเกราะหมิงกวงเอง เช่นนั้นราคาก็จะถูกลงแล้ว และเกราะใหม่ที่เขาตีขึ้นมากลับถูกกว่าที่เขาตีเกราะหมิงกวงเสียอีก ที่สำคัญคือเกราะใหม่ป้องกันได้ดีกว่า แต่ว่าต้องการแผ่นเกราะน้อยลง ความเร็วในการผลิตและเย็บโดยธรรมชาติแล้วก็จะเร็วยิ่งขึ้น