บทที่ 579: บทสนทนาของฮ่องเต้และองค์รัชทายาท (ตอนต้น)

ฝูงชนที่มาส่งต่างก็แยกย้ายกันไป หลี่ซื่อหมินทรงนำทุกคนที่มาส่งไปยังจวนฉินหวางโดยตรง หลี่เฉิงเฉียนยังคงพักอยู่ที่เรือนต้าอิงของเขา หลี่ซื่อหมินเสด็จมาโดยธรรมชาติแล้วก็ทรงประทับอยู่ที่ตึกจื่อจิ้นโดยตรง

"เอาล่ะ อย่าร้องไห้เลย เค่อเอ๋อร์คนนี้ออกไปท่านก็ไม่ใช่ว่าไม่รู้ เขากินความลำบากไม่ได้เลยแม้แต่น้อย ก็ไม่มีอันตรายอะไร เด็กโตแล้วก็ย่อมต้องออกไปข้างนอก" หลี่ซื่อหมินทรงปลอบหยางเฟยอย่างจนพระทัย มาถึงจวนฉินหวาง เข้ามาในตึกจื่อจิ้น ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเห็นของแล้วคิดถึงคนหรือไม่ หยางเฟยก็อดไม่ได้ที่จะเช็ดน้ำตาอีกครั้ง

ท่านจะบอกว่าเขาไม่ได้ออกไปหลายปีไม่กลับมาเสียหน่อย อย่างมากที่สุดก็ไม่กี่เดือนเขาก็กลับมาแล้ว ท่านจะร้องไห้ทำอะไร โอรสของท่านก็ไม่ใช่ว่าไม่รู้ นั่นคือลักษณะนิสัยที่ยอมเสียเปรียบรึ?

"ท่านจะปลอบคนเป็นหรือไม่ ท่านไม่เป็นก็ออกไปสิ เฉิงเฉียนไม่ได้จะหาท่านคุยรึ พ่อลูกพวกท่านไปคุยกันไป" จักรพรรดินีจ่างซุนทรงเหลือบมองพระองค์แวบหนึ่ง ผลักหลี่ซื่อหมินออกไปโดยตรง

หลี่ซื่อหมินทรงจนพระทัยรีบเสด็จออกจากที่นี่ ปล่อยให้พวกนางสองคนคุยกันก็ดีแล้ว ผู้หญิงน่ะนะ พระองค์ก็ไม่เข้าพระทัย ท่านจะบอกว่านี่ก็แค่จากไปไม่กี่เดือน ลูกผู้ชายชาตรี เกิดมาในระหว่างฟ้าดิน นี่ก็เพื่อทำเรื่องใหญ่เพื่อชาติ อีกอย่างก็ยังเป็นเรื่องใหญ่ที่ทิ้งชื่อไว้ในประวัติศาสตร์พันปี ในฐานะมารดาเศร้าโศกก็เป็นเรื่องที่สมควรทำ แต่ที่ไหนเลยจะมีครั้งที่สอง