บทที่ 583: เรือหลวงฉินหวาง

บทเพลง 'เชิญสุรา' จบลง คนที่อยู่ในที่นั้นแทบจะทุกคนต่างก็จดจำได้

"ท่านพี่สาม ที่แท้ ‘ยามสมหวังในชีวิตพึงสำราญให้สุด อย่าให้จอกทองคำต้องว่างเปล่าใต้แสงจันทร์! ฟ้าประทานพรสวรรค์ให้ข้าย่อมต้องมีประโยชน์ เงินทองพันตำลึงใช้หมดไปก็ยังกลับมาได้ อย่าได้กังวลว่าเบื้องหน้าจะไร้ผู้รู้ใจ ทั่วหล้าใครเลยจะไม่รู้จักท่าน ผู้อื่นหัวเราะเยาะว่าข้าบ้าคลั่งเกินไป ข้าหัวเราะเยาะผู้อื่นว่ามองไม่ทะลุ’ ไม่ใช่บทกวีบทเดียวกันหรอกรึเพคะ?" ฉางเล่อถามด้วยสีหน้าแปลกประหลาด

"เอ่อ ไม่ใช่ๆ หลายบทเลย ข้าเขียนไปส่งเดช" หลี่เค่อโบกมือ เขาจำไม่ได้แล้วว่าบทกวีเหล่านี้ที่ฉางเล่อท่องออกมาเขาไปอ่านมาเมื่อไหร่ ดูเหมือนจะเป็นตอนที่เข้าประชุมท้องพระโรงครั้งก่อนกระมัง?

โชคดีที่ ตอนที่ตนเองเย็บปะติดปะต่อกันนั้น ไม่ได้มี "ผูกคอตายที่กิ่งไม้ตะวันออกเฉียงใต้"

ฉางเล่อ, หลี่เยียน และหญิงสาวหลายคนต่างก็พูดไม่ออก พวกนางไม่เคยเห็นการท่องบทกวีเพียงหนึ่งหรือสองประโยคเช่นนี้มาก่อนเลย