บทที่ 582: มาเฮฮากันเถอะ

ฉางเล่อหยุดไปครู่หนึ่ง แล้วก็พยักหน้าอย่างเงียบๆ "ท่านพี่สาม ข้าทราบแล้วเพคะ"

"อืม พี่สามจะบอกเจ้านะ อันที่จริงแล้วทหารเหล่านี้ ความปรารถนาของพวกเขาก็เรียบง่ายมาก..." หลี่เค่อยิ้มพลางเริ่มเล่าเรื่องราวบางอย่างของเหล่าทหารให้ฉางเล่อฟัง หลี่เค่อคลุกคลีอยู่กับพวกเขานานกว่า ย่อมมีความเข้าใจในทหารฝู่ปิงเหล่านี้มากกว่า

อันที่จริงแล้ว ตั้งแต่โบราณมาจนถึงปัจจุบัน ทหารเหล่านี้เมื่อเข้ามาในค่ายทหารแล้วก็จะค่อยๆ ถูกย้อมให้เรียบง่ายขึ้น พวกเขาก็มีความฉลาดเล็กๆ น้อยๆ อยู่บ้าง ก็มีคนบางส่วนที่โดยเนื้อแท้แล้วค่อนข้างจะเลวอยู่บ้าง แต่หากขึ้นสู่สนามรบจริงๆ แล้ว สำหรับทหารส่วนใหญ่แล้ว พวกเขาก็คือผู้ที่เสี่ยงอันตรายถึงชีวิตเพื่อไปสังหารศัตรู

สิ่งที่พวกเขาปรารถนานั้น เดิมทีก็ไม่ได้มีมากนัก

คนเราล้วนเป็นสัตว์ที่ใช้อารมณ์ความรู้สึก เมื่ออยู่ในกลุ่มคนนานเข้า ก็ง่ายที่จะถูกกลืนกลาย แม้ว่านิสัยโดยพื้นฐานของเขาอันที่จริงแล้วจะไม่ใช่เช่นนั้น แต่เมื่อเวลาผ่านไปนานเข้า เขาก็ไม่มากก็น้อยจะติดนิสัยบางอย่างมา