บทที่ 59 อยู่ที่นี่สุขสบายจนไม่คิดถึงในวังแล้ว (ตอนต้น)

        ฉางเล่อพวกนางต่างก็หยิบแปรงสีฟันในมือขึ้นมาอย่างสงสัย ประณีตเกินไปแล้ว ในยุคนี้พวกนางยังไม่เคยใช้แปรงสีฟันกันเลย แต่ตอนนี้พอได้เห็นแปรงสีฟันนี้ก็รู้ได้ทันทีว่ามันต้องใช้งานสะดวกสบายอย่างหาที่เปรียบมิได้แน่นอน!

“ในขวดกระเบื้องเคลือบข้างๆ คือยาสีฟัน ใช้เพียงเล็กน้อยทาบนแปรงสีฟัน จุ่มน้ำแล้วแปรงฟันก็ได้แล้ว อีกเดี๋ยวพี่สามจะสาธิตให้พวกเจ้าดู พอใช้ยาสีฟันหมดแล้วก็ค่อยมาเอาจากพี่สามอีก ของสิ่งนี้ที่นี่ของพี่สามมีไม่น้อย” หลี่เค่อชี้ไปที่ขวดกระเบื้องเคลือบข้างๆ แล้วกล่าว

        “พี่สาม นี่… แปรงสีฟันแพงมากใช่ไหมเพคะ?” ฉางเล่อเอ่ยปากถามอย่างสงสัย

        “ก็พอใช้ได้ พวกเจ้าวางใจใช้ไปเถอะ” หลี่เค่อยิ้ม แพงรึ? ของที่สั่งซื้อมาเป็นล็อตๆ แบบนี้ คาดว่าก็คงจะเป็นของราคาเจ็ดแปดหยวนเท่านั้น แต่สำหรับการใช้งานปกติก็ไม่มีปัญหาแล้ว

        “ที่นี่ยังมีของบางอย่างที่เตรียมไว้ให้พวกเจ้าอีก” หลี่เค่อเรียกเถียนเหมิงให้ยกของมาต่อ

        ในไม่ช้าเถียนเหมิงก็นำหวีที่หลี่เค่อเตรียมไว้แล้วออกมา อันที่จริงหวีก็ไม่ได้มีอะไรพิเศษ หวีที่ใช้ในราชวงศ์ยุคนี้ก็ยอดเยี่ยมมากแล้ว ของยุคใหม่ก็แค่ประณีตกว่าหน่อยเท่านั้นเอง ก็ถือว่าเป็นของขวัญเล็กๆ น้อยๆ

        เมื่อมอบหวีเหล่านี้ให้พวกนางแล้ว ก็ย่อมต้องทำให้เกิดความสงสัยขึ้นมาอีกบ้าง ของทั้งหมดให้นางกำนัลของพวกนางเป็นคนถือ หลี่เค่อถึงได้โบกมือแล้วกล่าว “ไป พวกเราไปกินข้าวกัน!”

        ของเหล่านี้ย่อมต้องมีคนไปจัดการ ไม่ต้องให้พวกนางลงมือเอง แต่พอพูดถึงเรื่องกินข้าว จิ้นหยางพวกนางก็เกิดความสนใจขึ้นมาทันที

        “โอ้! กินข้าวแล้ว! พี่สามข้าอยากจะกินของอร่อยๆ!” จิ้นหยางกล่าวเสียงดัง

        “วางใจเถอะ วันนี้พี่สามเตรียมไว้ให้พวกเจ้าล้วนแต่เป็นของอร่อย!” หลี่เค่อยิ้มแหยๆ ในยุคนี้ หากจะพูดถึงเรื่องกิน ที่นี่ของหลี่เค่อไม่มีใครเทียบได้! ก่อนที่หลี่เค่อจะมาอาหารของต้าถังคืออะไร? ส่วนใหญ่จะเป็นการต้มนึ่งเป็นหลัก ของอย่างอาหารผัดอะไรนั่นไม่มีอยู่จริง ยุคนี้ไม่มีน้ำมันปรุงอาหารปริมาณมาก การจะผัดอาหารเดิมก็ไม่มีเงื่อนไข

        แน่นอนว่านั่นสำหรับคนธรรมดา สำหรับหลี่เค่อแล้ว ปัญหาเหล่านี้ไม่ใช่ปัญหาเลย จุดที่ง่ายที่สุดอย่างหนึ่ง ไม่มีน้ำมันพืช น้ำมันสัตว์ก็สามารถผัดอาหารได้ แม้แต่ในยุคใหม่ ในภาคเหนือครอบครัวจำนวนไม่น้อยก็ยังใช้น้ำมันหมูและน้ำมันสัตว์อื่นๆ ในการผัดอาหาร

        “เถียนเหมิง เจ้าให้คนพาพวกนางไปที่ห้องอาหารก่อน” หลี่เค่อโบกมือ

        “ขอรับ”

        “พี่สาม พี่สาม ข้าพากระต่ายน้อยไปด้วยกันได้หรือไม่เพคะ” จิ้นหยางมองดูกระต่ายตัวใหญ่ของตนเองอย่างอาลัยอาวรณ์

        “กินข้าวจะทำให้กระต่ายตัวใหญ่ของเจ้าสกปรกได้ง่ายนะ เจ้าลองคิดดูสิ กระต่ายสกปรกแล้ว มันตัวใหญ่ขนาดนี้ก็ซักไม่สะดวก แล้วเจ้าจะเล่นได้อย่างไรกัน ใช่ไหม?” หลี่เค่อย่อตัวลงชี้ไปที่กระต่ายตัวใหญ่ของนางแล้วถาม

        “อื้ม! เช่นนั้นข้าจะให้คนนำมันไปไว้ที่ห้องของข้า” จิ้นหยางกลอกตาไปมาทันที กล่าวอย่างจริงจัง

        “เช่นนั้นถึงจะถูก!” หลี่เค่อยิ้มแล้วลูบหัวเล็กๆ ของนาง จากนั้นจึงส่งจิ้นหยางให้ฉางเล่อเป็นคนพาไป

        องค์หญิงเหล่านี้ต่างก็คารวะหลี่เค่อทีละองค์แล้วจึงจากไป

        หลังจากที่พวกนางจากไปแล้ว หลี่เค่อก็มองดูหยางอันหนิงและคนอื่นๆ ที่อยู่ข้างๆ แล้วกล่าว “เถียนเหมิง จัดห้องให้พวกนางสี่คนด้วย นอกจากนี้ยาสีฟันแปรงสีฟันเมื่อครู่ก็ให้เตรียมให้พวกนางหนึ่งชุดด้วย”

        “ขอรับ” เถียนเหมิงรีบโค้งตัวคารวะ สำหรับการกระทำเช่นนี้ของหลี่เค่อ เถียนเหมิงไม่ใส่ใจมานานแล้ว เตี้ยนเซี่ยย่อมต้องแตกต่างจากคนทั่วไปอยู่แล้ว และโลกทัศน์ของเตี้ยนเซี่ยนั้นกว้างใหญ่ไพศาล จะให้ปุถุชนเหล่านั้นมาเทียบได้อย่างไร?

        “เตี้ยนเซี่ย… นี่ ไม่เหมาะสมเจ้าค่ะ พวกเราจะสามารถใช้ของอย่างเดียวกับองค์หญิงเตี้ยนเซี่ยได้อย่างไร” หยางอันหนิงรีบกล่าว

        หลี่เค่อเหลือบมองนางแวบหนึ่ง แล้วจึงกล่าว “พูดอะไรกัน? ความเคารพล้วนแต่อยู่ในใจ ไม่ใช่การกระทำภายนอก ตามที่เจ้าพูดมาเช่นนี้ องค์หญิงสวมเสื้อผ้า พวกเจ้าก็ไม่ต้องสวมเสื้อผ้ากันแล้วรึ? องค์หญิงยังเสวยข้าวเลย? พวกเจ้าก็ไม่ต้องกินแล้วรึ?”

        “เจ้าค่ะ” หยางอันหนิงรีบโค้งตัวลง

        “เถียนเหมิงพาพวกนางไปพักผ่อนในห้องก่อน จากนั้นก็มาทานข้าวด้วยกัน จำไว้ว่า ที่คฤหาสน์สู่หวาง กฎของข้าก็คือกฎ” หลี่เค่อโบกมือ เป็นสัญญาณให้พวกนางไปทำงาน

        หยางอันหนิงสี่คนรีบพยักหน้า หันหลังตามเถียนเหมิงลงไป

        หลี่เค่อถึงได้เดินไปยังห้องอาหาร

        ฉางเล่อพวกนางเดินตามนางกำนัลเข้าไปในห้องอาหารที่หลี่เค่อเตรียมไว้ พอเข้ามาแล้ว พวกนางก็ถึงกับทึ่ง เพราะสิ่งที่ปรากฏอยู่ในห้องอาหารในขณะนี้คือโต๊ะกลมขนาดใหญ่มากตัวหนึ่ง รอบๆ โต๊ะกลมมีเก้าอี้วางอยู่ยี่สิบตัว บนโต๊ะกลมยังมีโต๊ะกลมที่เล็กกว่าอีกชั้นหนึ่ง ไม่รู้ว่าใช้ทำอะไร

        ทุกคนก็ไม่ต้องให้นางกำนัลกล่าวทักทาย ต่างก็รีบนั่งลงอย่างรวดเร็ว แต่กลับเว้นที่นั่งประธานทางทิศตะวันออกสุดไว้ให้หลี่เค่อ และอย่างจิ้นหยาง เกาหยางสองสามคนที่อายุยังน้อย ก็สลับกันนั่ง โดยมีพี่โตคอยดูแล

        หลังจากที่พวกนางนั่งเรียบร้อยแล้ว หลี่เค่อก็เดินตามเข้ามา เมื่อเห็นว่าทุกคนนั่งเรียบร้อยแล้ว หลี่เค่อก็ยิ้มแล้วนั่งลงตามไปด้วย อันที่จริงโต๊ะกลมเช่นนี้ก็ไม่ได้มีคำว่าที่นั่งประธานอะไร โต๊ะกลมก็ย่อมเป็นสิ่งที่หลี่เค่อนำออกมาจากในมิติ

        ในห้องอาหารก็มีเพียงโต๊ะตัวนี้ตัวเดียว

        เมื่อสั่งการให้เถียนเหมิงให้ห้องครัวยกอาหารขึ้นมาแล้ว นางกำนัลข้างๆ ก็เริ่มเตรียมจานชามให้ทุกคน

        ในไม่ช้าหยางอันหนิงพวกนางสี่คนก็มาถึง ให้พวกนางนั่งที่ปลายโต๊ะ สี่คนรู้สึกอึดอัดอยู่บ้าง แต่ก็ยังคงนั่งลง คำพูดเมื่อครู่ของหลี่เค่อ พวกนางจำได้ทั้งหมด

        “ที่นี่ของพี่สามเตรียมการไม่เพียงพอ ดังนั้นวันนี้ก็กินง่ายๆ ไปก่อน รอถึงเวลานี้ของปีหน้า พี่สามก็จะสามารถให้พวกเจ้าได้กินของอร่อยๆ ในฤดูหนาวได้แล้ว” หลี่เค่อยิ้ม

        ในยุคนี้ ถึงแม้จะเป็นในวัง ฤดูหนาวอยากจะกินผักสดก็ยากมาก ทำได้เพียงกินผักที่สามารถเก็บไว้ได้นานบางชนิด และก็ยังมีบางชนิดที่ทำขึ้นเป็นพิเศษ ผักส่วนนี้ส่วนหนึ่งขนส่งมาจากภาคใต้ อย่างเช่นหัวไชเท้าและอื่นๆ

        ส่วนที่สอง ก็คือการใช้เงื่อนไขที่จำกัดในการปลูกผักนอกฤดูแล้ว อันที่จริงผักนอกฤดูของจีนสามารถสืบย้อนไปได้ถึงสมัยราชวงศ์ฉินและฮั่นแล้ว

        และสถานที่แห่งนี้ก็อยู่ที่เขาหลีซานใกล้กับฉางอัน เพราะที่นั่นมีบ่อน้ำพุร้อน ใช้บ่อน้ำพุร้อนในการปลูกแตงและผักบางส่วนเพื่อส่งให้วัง นี่เป็นการดำเนินการตามปกติ แต่พื้นที่เล็กเกินไป จำนวนก็น้อยเกินไป หลี่ซื่อหมินก็เป็นไปไม่ได้ที่จะได้เสวยทุกวัน

        แต่ตอนนี้หลี่เค่อผลิตแก้วออกมาแล้ว ก็สามารถใช้แก้วทำเรือนกระจกได้

        เรือนกระจกในยุคใหม่ถึงแม้จะใช้แผ่นพลาสติกไม่ใช้แก้ว นั่นย่อมเป็นเพราะราคาแก้วที่แพง ราคาผักก็จะสูงเกินไป แต่ในความเป็นจริงก็มีผักและผลไม้พันธุ์ที่ค่อนข้างแพงบางชนิดที่ใช้เรือนกระจกที่ทำจากแก้วทั้งหมด

        ในยุคนี้ย่อมทำได้เช่นกัน ราคาแพงหน่อยก็ไม่เป็นไร อย่างไรเสียหลี่เค่อก็ไม่ได้เตรียมจะขาย

        ในไม่ช้า อาหารทีละจานก็ถูกยกขึ้นมาบนโต๊ะ

        ซี่โครงหมูเปรี้ยวหวาน, สันในเปรี้ยวหวาน, กัวเปาโร่ว, ไข่ผัดกุยช่าย ต้องขออธิบายเป็นพิเศษว่า กุยช่ายนี้ไม่ใช่สิ่งที่หลี่เค่อทำขึ้นมา แต่เป็นสิ่งที่สามารถกินได้ในยุคนี้ ตอนนี้ก็ผ่านวันเช็งเม้งไปแล้ว ในบริเวณใกล้เคียงฉางอันนี้ ก็ได้เรียนรู้วิธีการทำให้ผักอย่างกุยช่ายข้ามฤดูหนาวได้นานแล้ว

        เตรียมการไว้ในฤดูหนาว เพราะผักส่วนน้อยอย่างกุยช่ายค่อนข้างทนหนาว ดังนั้นพวกมันจึงสามารถแตกหน่อได้เร็วกว่า

        นอกจากนี้ ยังมีหมูสามชั้นตุ๋นซีอิ๊ว, ปลาคาร์ฟตุ๋นซีอิ๊ว, หมูผัดดอกกระเทียม, และก็ยังมีแตงกวาทุบ, แล้วก็มาต่อด้วยมันฝรั่งตุ๋นเนื้อแกะ, เนื้อแกะยี่หร่า, เนื้อแกะผัดต้นหอม เนื้อแกะในต้าถังถือเป็นอาหารหลัก

        สุดท้ายก็มาจบที่สลัดผัก อืม จากอาหารเหล่านี้จะเห็นได้ว่า ทั้งหมดนี้ล้วนแต่เป็นสิ่งที่หลี่เค่อนำออกมาจากห้องครัวในมิติ อย่างมันฝรั่งนั้นเป็นของสุดท้ายแล้ว เพราะมันฝรั่งอื่นๆ ถูกหลี่เค่อนำออกไปเตรียมขยายพันธุ์แล้ว

        มันฝรั่งในยุคนี้ถือเป็นของวิเศษ! ในฐานะผักชนิดเดียวในธรรมชาติที่แทบจะประกอบด้วยสารอาหารทั้งหมด มนุษย์เพียงแค่กินมันฝรั่งก็สามารถมีชีวิตอยู่ได้โดยไม่ขาดสารอาหาร ของสิ่งนี้ในยุคใหม่คนส่วนใหญ่ไม่แยแส

        แต่ในยุคนี้ ผลผลิตของมันคือสุดยอดโกงที่สุด

        ถึงแม้จะบอกว่ามันฝรั่งในยุคใหม่ล้วนแต่ผ่านการปรับปรุงพันธุ์ ปลูกก็เป็นเมล็ดของมันฝรั่ง แต่ตัวมันฝรั่งเองก็สามารถขยายพันธุ์ได้ นี่เป็นวิธีที่ไม่มีทางเลือก

        ส่วนคลังเมล็ดพันธุ์นั้น หลี่เค่อไม่ช้าก็เร็วก็สามารถปลดล็อกได้!

        และฉางเล่อพวกนางเมื่อมองดูผักบนโต๊ะ ก็ถึงกับดูจนโง่งันไปแล้ว พวกนางไม่ใช่ว่าไม่เคยเห็นผักในฤดูหนาว แต่… ปริมาณมากมายขนาดนี้ และยังมีหลายอย่างที่ไม่เคยเห็นมาก่อน นั่นไม่เคยเห็นจริงๆ!

        ที่สำคัญคือกลิ่นหอมที่ลอยออกมาจากอาหารเหล่านั้น… เกือบจะทำให้ทุกคนถูกกระตุ้นความอยากอาหาร

        ท้ายที่สุดแล้วอาหารเหล่านี้… ล้วนแต่เป็นเครื่องปรุงครบชุด ห้องครัวที่จัดหาให้คนนับพันในมิตินั้น สิ่งที่ไม่ขาดแคลนที่สุดก็คือเครื่องปรุงแล้ว