บทที่ 60 อยู่ที่นี่สุขสบายจนไม่คิดถึงในวังแล้ว (ตอนจบ)

       หลังจากที่อาหารถูกยกขึ้นมาครบแล้ว หลี่เค่อก็เชื้อเชิญให้ทุกคนเริ่มทานอาหาร เหล่าองค์หญิงที่เติบโตมาในกองเงินกองทอง วันนี้มื้ออาหารที่ได้ทาน… ถึงกับไม่สนใจจะพูดคุยกันเลย

        นี่ไม่ใช่เพราะกฎระเบียบ แต่เป็นเพราะอาหารอร่อยเกินไป! จะไปสนใจพูดคุยได้อย่างไรกัน!

        การเข้าสังคมบนโต๊ะอาหารเป็นวัฒนธรรมดั้งเดิมของจีนมาตั้งแต่โบราณ และที่เรียกว่า กินไม่พูด นอนไม่จา นั้น ในยุคหลังอันที่จริงมีความเข้าใจผิดอยู่บ้าง

        ที่เรียกว่ากินไม่พูด ไม่ใช่ว่าบนโต๊ะอาหารจะพูดไม่ได้ แต่หมายถึงเวลาที่ในปากมีอาหารอยู่ จะพูดไม่ได้ ไม่สุภาพ นี่ถึงจะเป็นกฎระเบียบ

        อย่างจิ้นหยางนั้น ยิ่งกินเหมือนกับลูกหมู ใช้ตะเกียบได้ดีมาก คุ้ยข้าวไปพลาง ดวงตาก็จ้องมองเนื้อต่างๆ ในจาน ดูท่าว่าจะเป็นนักกินตัวยงเช่นกัน

        เกาหยาง เฉิงหยาง สองสามคนที่อายุสี่ห้าขวบ ห้าหกขวบ โตกว่าหน่อย ก็ยิ่งกินเร็วกว่า อย่างไรเสียที่นี่ก็คือบ้านของพี่สาม ไม่มีเสด็จพ่อคอยจ้องอยู่ ส่วนเรื่องกฎระเบียบ…

        เหอะ ท่านจะมาพูดเรื่องกฎระเบียบกับพี่สามของข้ารึ? ใครบ้างจะไม่รู้ว่าทั่วทั้งต้าถัง ก็มีแต่พี่สามที่ไม่เคารพกฎระเบียบที่สุด

        เดิมทีองค์หญิงบางคนไม่อยากจะมาที่นี่ ไม่ค่อยคุ้นเคยกับหลี่เค่อ ในขณะนี้ในใจก็เปลี่ยนความคิดไปหมดแล้ว จริงดังที่พี่หญิงฉางเล่อพูด ที่นี่ของพี่สามดีเกินไปแล้ว! ไม่รู้ว่าครั้งหน้าจะยังมาได้อีกเมื่อไหร่!

        แม้แต่หยางอันหนิง, หลิ่วชิงฉาน, หยางลี่, หยางเยว่ สี่คนที่ใส่ใจกฎระเบียบที่สุด ก็ยังเผลอเร่งความเร็วในการคีบอาหารโดยไม่รู้ตัว ที่จริงแล้ว… มันอร่อยเกินไป!

        จะโทษพวกนางว่าเสียกิริยาก็ไม่ได้ ที่สำคัญคือ ความแตกต่างของยุคสมัยมันใหญ่เกินไป! ไม่ต้องพูดถึงเรื่องอื่น แค่เครื่องปรุง ยุคใหม่ก็บดขยี้ต้าถังไปไม่รู้กี่เท่า

        ยุคใหม่มีเครื่องปรุงอะไรบ้างที่ไม่มี? และเครื่องปรุงหลายอย่างในต้าถังอันที่จริงก็ไม่มีอยู่จริง เช่น พริก ในยุคนี้ยังไม่ได้ถูกนำเข้ามา แต่หลี่เค่อหาพริกขี้หนู พริกสดบางส่วนเจอมาจากห้องครัว เมล็ดข้างในไม่รู้ว่าจะปลูกได้หรือไม่ อย่างไรเสียสิ่งเหล่านี้เขาก็ได้สั่งการให้เถียนเหมิงตอนทำอาหารให้นำเมล็ดข้างในออกมา

        จะปลูกได้หรือไม่ ก็ปลูกไปก่อนแล้วค่อยว่ากัน

        ขอเพียงแค่งอกออกมาต้นหนึ่ง ก็จะสามารถออกดอกออกผล ขยายพันธุ์ต่อไปได้!

        อย่าได้ดูถูกพลังของเครื่องปรุงเด็ดขาด ขอเพียงแค่เคยศึกษาประวัติศาสตร์สงครามในตะวันออกกลางและยุโรปก็จะค้นพบอย่างน่าประหลาดใจว่า มองไปทั่วทั้งประวัติศาสตร์สงครามในตะวันออกกลางและยุโรป เรียกได้ว่าเป็นสงครามเครื่องเทศ! ที่เรียกว่าเครื่องเทศก็คือเครื่องปรุงต่างๆ! หรือ ท่านจะเรียกว่าสงครามพริกไทยก็ได้!

        ถูกต้อง สงครามที่มีชื่อเสียงมากมายในประวัติศาสตร์ตะวันตกทั้งหมดในตะวันออกกลางและยุโรป หรือแม้กระทั่งสงครามล่มชาติ สาเหตุเริ่มต้นล้วนแต่เป็นเพราะเครื่องเทศ หรือจะพูดว่าพริกไทยก็ได้!

        พริกไทยในขณะนี้หากนำไปไว้ที่ตะวันออกกลาง… นั่นราคาต่อหน่วยแพงกว่าทองคำจริงๆ!

        แน่นอนว่า เครื่องเทศเหล่านี้ในประเทศเหล่านั้นก็ยังมีประโยชน์อื่นๆ อีกบ้าง แต่ท่านก็ไม่อาจปฏิเสธข้อเท็จจริงที่ว่ามันเกือบทั้งหมดเป็นเครื่องปรุงได้

        ทุกคนต่างก็กินจนอิ่มแปล้!

        แม้แต่หลี่เค่อก็ไม่เว้น เพราะมิติเพิ่งจะปลดล็อกเมื่อเร็วๆ นี้ หลี่เค่อก็เพิ่งจะได้กินอาหารยุคใหม่ที่แท้จริงหลังจากทะลุมิติมายังโลกนี้แปดปี!

        ซาบซึ้งเกินไปแล้ว!

        เขาไม่เคยคิดมาก่อนว่าวันหนึ่งเขาจะซาบซึ้งใจเพราะอาหาร… การใช้ชีวิตอยู่ในยุคใหม่ไม่รู้สึกอะไร พอทะลุมิติมายังต้าถังแล้ว หลี่เค่อถึงได้เข้าใจว่า ในต้าถังแม้แต่ของที่องค์ชายกิน… ตอนแรกเขารู้สึกว่ามันก็ใกล้เคียงกับอาหารหมูแล้ว

        สำหรับประชาชนแล้ว อาหารคือสวรรค์!

        เด็กน้อยเหล่านี้เห็นได้ชัดว่าก็กินมากเกินไป โดยเฉพาะจิ้นหยาง หากไม่ใช่เพราะหลี่เค่อห้ามไว้ คาดว่านางคงจะยังกินได้อีก! หลี่เค่อกลัวว่านางจะกินจนป่วย ถึงได้ห้ามไว้

        “ไปๆๆ ทุกคนออกไปเดินเล่นย่อยอาหารกัน กินมากเกินไป ระวังอีกเดี๋ยวจะไม่สบาย” หลี่เค่อรีบไล่คนออกไปเดินเล่น นี่ถ้าเกิดปวดท้องตอนกลางคืนขึ้นมา หลี่ซื่อหมินคงจะวิ่งมาจากในวังเพื่อมาซ้อมเขาแน่

        ช่วยไม่ได้ พ่อบังเกิดเกล้าราคาถูกก็เป็นพวกทาสลูกสาวคนหนึ่ง! จะว่าไปแล้ว ธิดาเหล่านี้ที่อยู่ตรงหน้า หลี่ซื่อหมินอันที่จริงก็ดีต่อพวกนางทุกคน ถึงแม้บางคนจะเป็นธิดาที่เกิดจากพระสนมชั้นผู้น้อยก็เป็นเช่นนี้

        อาจจะเป็นเพราะธิดาถูกเลี้ยงดูอยู่ในวังมาโดยตลอด อยู่ตรงหน้าตลอดเวลากระมัง

        องค์หญิงทุกคนต่างก็รู้สึกเขินอายอยู่บ้าง ที่สำคัญคือ… ตอนนี้พอนึกถึงท่าทางการกินของพวกนางเมื่อครู่แล้ว น่าอายเกินไปแล้ว!

        แต่… ใครใช้ให้อาหารที่นี่ของพี่สามอร่อยเล่า

        แม้แต่องค์หญิงชิงเหอที่มีนิสัยเย็นชาก็ยังแก้มแดงระเรื่อ นางเมื่อครู่ก็กินเร็วอยู่เหมือนกัน

        “พี่สาม ข้าอยู่ที่นี่ของท่านตลอดไปได้หรือไม่เพคะ” หลี่เค่อจูงมือจิ้นหยางเดินอยู่หน้าสุด จิ้นหยางพลางเดิน พลางยังคงขยับปากเล็กๆ ของนาง เห็นได้ชัดว่ากำลังละเลียดรสชาติอยู่ จากนั้นนางก็ถามคำถามที่บาดลึกถึงจิตวิญญาณนี้ออกมา

        “เจ้าอยากจะมาก็มาสิ แต่จะอยู่ที่นี่ตลอดไปไม่ได้นะ เจ้าลองคิดดูสิ อาเยี่ยกับอาเหนียงอยู่ในวังไม่เห็นจิ้นหยางน้อยน่าสงสารมากใช่ไหม พวกเขาก็ชอบจิ้นหยางน้อยมากนะ เจ้าไม่กลับไปพวกเขาจะเสียใจ” หลี่เค่อยิ้ม

        “อืม… เช่นนั้น… เช่นนั้นข้าอยู่หลายๆ วัน แล้วกลับวังหนึ่งวันได้หรือไม่เพคะ?” จิ้นหยางเอียงศีรษะครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็เบิกตาโตมองดูหลี่เค่อแล้วถาม

        “พรืด…” ฉางเล่อที่ตามอยู่ข้างหลังคนทั้งสองทนไม่ไหว หลุดหัวเราะออกมาโดยตรง “พี่สาม หากท่านยังเป็นเช่นนี้ต่อไป จิ้นหยางทำท่าทีสุขสบายจนลืมสู่ (วัง) เช่นนี้ คาดว่าอาเยี่ยคงจะมาหาเรื่องท่านแน่ จิ้นหยาง เกาหยาง เฉิงหยางพวกนี้ล้วนแต่เป็นแก้วตาดวงใจของอาเยี่ย ฮ่าๆๆๆ”

        องค์หญิงที่อายุค่อนข้างมากคนอื่นๆ ก็หัวเราะออกมาเช่นกัน หลี่ซื่อหมินอันที่จริงก็ดีต่อพวกนางทุกคน แต่พอโตขึ้นแล้ว ย่อมเป็นไปไม่ได้ที่จะใกล้ชิดเหมือนตอนเด็ก และอย่างจิ้นหยาง เฉิงหยาง เกาหยางที่อย่างมากก็ห้าหกขวบ ก็ค่อนข้างจะได้เปรียบ

        “พี่สาม พี่สาม หรือไม่ท่านก็ย้ายกลับไปอยู่ในวังได้หรือไม่เพคะ?” เกาหยางกลอกตาไปมา วิ่ง “ตึกๆๆ” เข้ามาดึงมืออีกข้างหนึ่งของหลี่เค่อ

        “ใช่แล้วเพคะพี่สาม ท่านก็ยังไม่ได้เปิดจวนนี่นา ท่านกลับไปอยู่ในวังเถิด” อันคัง ซินซิง เฉิงหยางสามเด็กสาววัยห้าหกขวบก็วิ่งเข้ามากล่าวเช่นกัน เพียงแค่มื้ออาหารเดียว แม้แต่อันคัง ซินซิงที่เดิมทีไม่ค่อยคุ้นเคยกับหลี่เค่อก็ถูกหลี่เค่อพิชิตใจไปแล้ว

        ชิงเหอ หลันหลิง จิ้นอันโตกว่าหน่อย เป็นเด็กสาววัยแปดเก้าขวบแล้ว ตอนนี้ก็ค่อนข้างจะไว้ตัวอยู่บ้าง แต่ถึงกระนั้น พวกนางก็ค่อนข้างกระตือรือร้นอยู่เหมือนกัน

        เมื่อมองดูน้องสาวเหล่านี้ หลี่เค่อก็ยิ้มกว้าง เฮะๆ เฒ่าหลี่ คราวหน้าเวลาที่ท่านคิดจะตีบั้นท้ายข้า ข้าจะให้คนไปแจ้งน้องสาวเหล่านี้

        น้องสาวสิบสี่คนออกโรงพร้อมกัน ก็ขอถามหน่อยว่าท่านเฒ่าหลี่ยังจะลงมือได้อีกรึ?!

        เมื่อคิดถึงตรงนี้ หลี่เค่อก็อดที่จะหัวเราะ “ฮ่าๆๆๆ” ออกมาอย่างกระหยิ่มใจไม่ได้

        “พี่สาม ท่านหัวเราะอะไร ท่านจะตกลงหรือไม่ตกลงกันแน่เพคะ!” เฉิงหยางพึมพำ

        “ไม่ได้ ไม่ได้ พี่สามจะบอกพวกเจ้าให้นะ” หลี่เค่อย่อตัวลงหน้าเด็กสาวสองสามคน ให้พวกนางล้อมเป็นวงกลม “ไม่ใช่ว่าพี่สามไม่อยากจะไปอยู่ในวัง แต่ถ้าพี่สามไปอยู่ในวัง ของเหล่านี้พี่สามก็ไม่มีทางเตรียมให้พวกเจ้าได้แล้ว”

        “อย่างเช่นของอร่อยๆ มากมายที่พวกเจ้ากินวันนี้ พี่สามก็ต้องตั้งใจเตรียมถึงจะได้ หากอยู่ในวังล่ะก็ ทางเสด็จพ่อคงจะไม่ให้พี่สามไปยุ่งกับเรื่องพวกนี้แน่ พวกเจ้าก็จะไม่ได้กินของอร่อยๆ เหล่านี้แล้ว”

        “เช่นนั้นพี่สามท่านก็ไม่ต้องกลับวังแล้ว” จิ้นหยางกล่าวทันที

        “โอ้โห ซื่อจื่อที่แท้เจ้าก็ชอบของอร่อย ไม่ใช่ชอบพี่สาม” หลี่เค่อจงใจทำหน้าบึ้งทันที

        “ไม่ใช่ ไม่ใช่ ข้าชอบพี่สามที่สุด” จิ้นหยางส่ายศีรษะเหมือนกับกลองของเล่น

        “ใช่แล้ว พวกเราชอบพี่สามที่สุด” เด็กสาวคนอื่นๆ ก็กล่าวออกมาพร้อมกัน

        “ฮ่าๆๆๆ ดี ไปๆๆ พี่สามจะพาพวกเจ้าไปเล่นต่อ อีกเดี๋ยวค่อยนอน” หลี่เค่อยิ้ม แล้วก็พาเด็กสาวสองสามคนพุ่งไปยังสวนสนุกโดยตรง ถึงแม้จะมืดแล้ว แต่ก็มีคนจุดโคมไฟ ไม่มีอะไร

        หยางอันหนิงสองสามคนที่อยู่ไกลออกไปมองดูภาพนี้ จิตใจค่อนข้างเลื่อนลอย นี่คือความสัมพันธ์ระหว่างบุตรธิดาในราชวงศ์รึ? แม้แต่ครอบครัวใหญ่หลายครอบครัวก็ยังทำไม่ได้สนิทสนมกลมเกลียวเช่นนี้กระมัง