บทที่ 61 ผู้ที่อยู่ในราชวงศ์ล้วนไม่มีผู้ใดที่ธรรมดา

       หลังจากพาเหล่าน้องสาวเดินเล่นแล้ว สุภาษิตกล่าวไว้ว่า หลังอาหารร้อยก้าว อายุยืนถึงเก้าสิบเก้า เมื่อพาพวกนางย่อยอาหาร ยืนยันว่าพวกนางจะไม่ปวดท้องเพราะกินมากเกินไปแล้ว หลี่เค่อถึงได้ให้พวกนางกลับไปพักผ่อน

        ยามค่ำคืนของสมัยโบราณช่างไม่มีสถานบันเทิงอะไรเลยจริงๆ ความบันเทิงเพียงอย่างเดียวก็คือการสร้างลูก

        น่าเสียดายที่หลี่เค่อยังสร้างไม่ได้ ดังนั้น การที่หลี่เค่อตื่นนอนทุกวันก่อนพระอาทิตย์จะขึ้นก็เป็นที่เข้าใจได้

        นอนมานานพอแล้ว

        องค์หญิงเหล่านี้ย่อมต้องถูกพาไปยังห้องของแต่ละคน เมื่อฉางเล่อพวกนางเข้าไปในห้องของตนเองแล้ว ต่างก็ตะลึงไปเล็กน้อย เพราะเตียงนอนข้างในนั้นแตกต่างจากที่พวกนางจินตนาการไว้อย่างเห็นได้ชัด เตียงของต้าถังเกือบทั้งหมดจะวางชิดกำแพงในแนวนอน และสี่มุมของเตียงก็มีเสา ด้านบนก็มีที่บังแดด ใช้สำหรับจัดม่านกั้น

        เพราะครอบครัวใหญ่หลายครอบครัวล้วนแต่มีสาวใช้อุ่นเตียงและอื่นๆ

        แต่ที่นี่กลับไม่ใช่ เตียงคู่เตียงหนึ่งหัวเตียงชิดกำแพง วางตระหง่านอยู่กลางห้องอย่างสง่างาม สองข้างของหัวเตียงมีตู้สองใบ บนพื้นยังปูด้วยพรม ที่สำคัญคือผ้าห่มบนเตียงใหญ่มาก กางออกแล้วใหญ่กว่าเตียงทั้งหลังเสียอีก

        ฉางเล่อเดินไปที่ข้างเตียงอย่างสงสัย ยื่นมือออกไปสัมผัส เพียงแค่ใช้แรงเบาๆ ผ้าห่มที่ดูหนาก็ยุบลงไปโดยตรง และปลอกผ้านวมข้างนอกสัมผัสแล้วก็สบายมาก

        “นี่…” ฉางเล่อทึ่งอยู่บ้าง นางไม่รู้ว่าพี่สามของนางไปเอาวัสดุอะไรมาอีกแล้ว แต่นี่เห็นได้ชัดว่าไม่ใช่ปุยไหม ปุยไหมเป็นไปไม่ได้ที่จะนุ่มขนาดนี้ และยังฟูขนาดนี้อีกด้วย

        ภายใต้การปรนนิบัติของนางกำนัล ฉางเล่อที่ชำระล้างร่างกายเสร็จแล้วก็เตรียมจะนอนลงบนเตียง พอล้มตัวลงนอน นางก็รู้สึกว่าทั้งร่างจมลงไปบนที่นอนที่นุ่มนิ่ม และผ้าห่มที่คลุมอยู่บนตัวก็ยิ่งราวกับเบาจนไม่มีอยู่จริง

        สบายเกินไปแล้ว! และหมอนก็ไม่ใช่หมอนแข็ง เช่นเดียวกันเป็นหมอนที่มีความยืดหยุ่นมาก แต่กลับมีความรู้สึกรองรับที่ดี

        ที่นี่ของพี่สามมีของดีมากมายจริงๆ แค่ของใช้บนเตียงชุดนี้ ฉางเล่อรู้สึกว่า ขายไปสักสองสามหมื่นก้วนให้ตระกูลขุนนางเก่าแก่เหล่านั้น ย่อมต้องมีคนซื้ออย่างแน่นอน!

        “ก๊อกๆ” ข้างนอกมีเสียงเคาะประตูดังขึ้น จากนั้นเสียงที่นุ่มนวลก็ดังขึ้น “เตี้ยนเซี่ยบรรทมแล้วหรือยังเพคะ? หม่อมฉันหยางอันหนิงเพคะ”

        ในสมองของฉางเล่อพลันปรากฏภาพของผู้หญิงที่หลี่เค่อนำกลับมา นางขมวดคิ้วเล็กน้อย แต่ก็ยังคงเอ่ยปาก “ข้ายังไม่นอน เสี่ยวเหมย ให้นางเข้ามาเถอะ”

        พลางพูด ฉางเล่อก็เปิดผ้าห่มลุกขึ้นจากเตียง แล้วหยิบเสื้อผ้าชิ้นหนึ่งจากราวแขวนข้างๆ มาคลุมบนตัว

        เข้าเดือนสามแล้ว แต่ตอนกลางคืนก็ยังคงหนาวมาก

        “เชิญเพคะ” พร้อมกับเสียงของเสี่ยวเหมย ในไม่ช้าหยางอันหนิงและเสี่ยวเหมยที่ถือโคมไฟก็เข้ามาในห้อง ช่วยฉางเล่อจุดไฟในห้องแล้ว เสี่ยวเหมยก็ยืนอยู่ข้างๆ

        “คารวะองค์หญิงเตี้ยนเซี่ยเพคะ” หยางอันหนิงถือของอยู่ในมือโค้งตัวลงเล็กน้อยคารวะฉางเล่อ

        “เสี่ยวเหมยเจ้าออกไปเถอะ ปิดประตูด้วย” ฉางเล่อเอ่ยปาก

        “เพคะ เตี้ยนเซี่ย” เสี่ยวเหมยหันหลังออกจากห้องทันที แล้วปิดประตูให้

        “เจ้าคือคนที่พี่สามของข้าไถ่ตัวออกมาจากหอฮุยเยว่รึ?” ฉางเล่อกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ไม่ใส่ใจ

        “เพคะ” หยางอันหนิงก้มหน้า นางรู้สึกกระวนกระวายอยู่บ้าง เตี้ยนเซี่ยทรงมอบหมายภารกิจให้นาง แต่ฉางเล่อเตี้ยนเซี่ย… นี่เห็นได้ชัดว่าไม่เหมือนกับตอนเย็นที่ดูสบายๆ

        “พี่สามของข้าเป็นคนอย่างไร เจ้าควรจะรู้ดีกว่าข้า พี่สามนิสัยสบายๆ ปฏิบัติต่อคนรับใช้และปฏิบัติต่อพวกเราไม่มีอะไรแตกต่างกัน แต่ที่เรียกว่า ข้าวหนึ่งถ้วยสร้างบุญคุณ ข้าวหนึ่งกระสอบสร้างศัตรู ข้าหวังว่าพวกเจ้าจะไม่นำความสบายๆ เช่นนี้มาถือเป็นเรื่องธรรมดา”

        “หากเป็นเช่นนั้นจริงๆ ต่อให้ต้องเสี่ยงให้พี่สามโกรธ ข้าก็จะลงโทษพวกเจ้าถึงตาย” ฉางเล่อกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เยือกเย็น

        “เตี้ยนเซี่ย บ่าวหญิงมิกล้า ขอประทานอภัยที่บ่าวหญิงอาจหาญ บ่าวหญิงตกอยู่ในทะเบียนชนชั้นต่ำ เติบโตมาในหอคณิกา เคยเห็นคนและเรื่องราวมามากเกินไปแล้ว ผู้ที่สามารถปฏิบัติต่อบ่าวหญิงอย่างเท่าเทียมเช่นสู่หวางเตี้ยนเซี่ยได้ มีเพียงเตี้ยนเซี่ยพระองค์เดียว ดังนั้น บ่าวหญิงถึงแม้จะมีฐานะต่ำต้อย แต่ก็ยินดีที่จะใช้ความตายตอบแทนพระคุณของเตี้ยนเซี่ย ถึงจะตายก็ไม่เสียดาย” หยางอันหนิงกล่าวด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวล แต่หนักแน่น

        ฉางเล่อมองดูนางอย่างประหลาดใจ แล้วพยักหน้า “เจ้ามีความตระหนักรู้นี้ก็นับว่าไม่เลว ข้าดูแล้วเจ้าหน้าตาสวยงาม รูปร่างก็ดี พี่สามในเมื่อสามารถเรียกเจ้ามาที่จวนเพื่อต้อนรับพวกเราได้ ย่อมต้องมีความไว้วางใจต่อพวกเจ้าอยู่บ้าง ดังนั้น ในภายหน้าพี่สามอาจจะรับพวกเจ้าเข้าห้อง จงจำคำพูดของเจ้าในวันนี้ไว้ให้ดี”

        ใบหน้าของหยางอันหนิงปรากฏรอยแดงขึ้นมาแวบหนึ่ง แล้วรีบกล่าว “องค์หญิงเตี้ยนเซี่ยวางพระทัย บ่าวหญิงจะจดจำไว้ในใจเสมอเพคะ”

        “อืม หวางเฟยของพี่สาม ในอนาคตย่อมต้องเป็นการแต่งงานทางการเมือง บางทีอาจจะก่อนอภิเษกสมรสพี่สามกับอีกฝ่ายก็ไม่เคยเจอกัน เจ้าเข้าใจพี่สาม ข้าก็เข้าใจ รู้ว่าเขาไม่ชอบแบบนี้ แต่บางเรื่อง อยู่ในราชวงศ์เป็นสิ่งที่เลี่ยงไม่ได้ พี่สามสามารถเป็นเกราะคุ้มกันให้ข้าได้ เสี่ยงที่ตนเองจะถูกเสด็จพ่อตีจนตาย ก็ไม่ยอมให้ข้าแต่งงานอย่างไม่มีความสุข แต่เขากลับอาจจะไม่สามารถเป็นเกราะคุ้มกันให้ตัวเองได้”

        “เพราะข้างกายพี่สามมีคนอย่างพวกเจ้าอยู่ นิสัยของเขาเจ้าย่อมเข้าใจ คนที่ติดตามเขาแล้ว เขาไม่ยอมให้พวกเจ้าต้องถูกลากเข้าไปเกี่ยวด้วย ดังนั้นเสด็จพ่อเพียงแค่มีราชโองการฉบับเดียวก็สามารถควบคุมพวกเจ้าได้ ก็จะสามารถบีบให้พี่สามยอมจำนนได้”

        “ที่ข้าพูดเช่นนี้ไม่มีความหมายอื่นใด แต่เป็นการบอกเจ้าว่า ในอนาคตหากเจ้าถูกพี่สามรับเข้าห้องจริงๆ มีลูกชายหญิงสักคน ขอเพียงแค่เจ้าสามารถจดจำคำพูดในวันนี้ไว้ได้ หากมีใครมารังแกเจ้า ข้าจะเป็นผู้ตัดสินให้เจ้าเอง” ฉางเล่อกล่าวเสียงเย็นชา

        “ขอบพระทัยเตี้ยนเซี่ยเพคะ” หยางอันหนิงสูดหายใจเข้าลึกๆ ไม่คิดว่าองค์หญิงฉางเล่อที่ภายนอกดูสงบเสงี่ยม อ่อนโยนทุกเรื่อง จะมีจิตใจเช่นนี้ แน่นอนว่า ผู้ที่อยู่ในราชวงศ์ล้วนไม่มีผู้ใดที่ธรรมดา องค์หญิงก็เช่นกัน

        “เอาล่ะ ที่ควรพูดก็พูดจบแล้ว พี่สามให้เจ้ามาทำอะไร?” ฉางเล่อโบกมือแล้วกล่าว

        “คือ… เตี้ยนเซี่ยทรงวิจัยและผลิตชุดชั้นในสำหรับสตรีโดยเฉพาะขึ้นมาชนิดหนึ่งเพคะ” หยางอันหนิงกล่าวเสียงเบา

        “อะไรนะ?!” ฉางเล่อรู้สึกตกตะลึง

        “เอ่อ… ก็คือเสื้อตัวเล็กที่สตรีสวมใส่ข้างในเพคะ” หยางอันหนิงก้มหน้าทวนคำอีกครั้ง

        “อะ… นี่… นี่…” สีหน้าที่สงบนิ่งบนใบหน้าของฉางเล่อพลันหายไปในทันที รอยแดงระเรื่อปรากฏขึ้นจากลำคอไปยังใบหูแล้วก็บนใบหน้า “พี่… พี่สามทำไม… ทำไม…”

        ฉางเล่อพูดต่อไปไม่ไหว เรื่องเช่นนี้เดิมทีเป็นเรื่องในห้องนอนของสตรี พี่สาม… พี่สามทำไมยังจะทำเรื่องนี้อีก

        “เตี้ยนเซี่ย สู่หวางเตี้ยนเซี่ยตรัสว่า เสื้อตัวเล็กของสตรีในต้าถังตอนนี้ไม่ดีต่อสุขภาพ ดังนั้นถึงได้ทำเสื้อผ้าเช่นนี้ขึ้นมาเพคะ เวลาสวมใส่ในชีวิตประจำวันสบายกว่ามากจริงๆ และยังดีต่อรูปร่างอีกด้วย” หยางอันหนิงกล่าวเสียงเบา “สู่หวางเตี้ยนเซี่ยให้พวกเรามา ก็เพื่อจะสอนองค์หญิงทุกพระองค์ว่าจะสวมใส่อย่างไรเพคะ”

        “นี่… ก็ได้… เช่น… เช่นนั้นต้องทำอย่างไร” ฉางเล่อพูดติดๆ ขัดๆ ราวกับเป็นคนละคนกับองค์หญิงผู้สูงศักดิ์เย็นชาเมื่อครู่

        “เตี้ยนเซี่ยท่านถอดเสื้อผ้าออกก่อนเพคะ” หยางอันหนิงกล่าวทันที “หม่อมฉันต้องวัดขนาดของเตี้ยนเซี่ยท่านก่อน ถึงจะสามารถยืนยันได้ เตี้ยนเซี่ยตรัสว่า เสื้อตัวเล็กนี้แตกต่างจากเสื้อผ้าอื่น ต้องพอดีตัวถึงจะดีต่อสุขภาพ”

        สำหรับการถอดเสื้อผ้า ฉางเล่อไม่ได้ขัดขืนอะไรมากนัก ท้ายที่สุดแล้วตั้งแต่เล็กก็มีนางกำนัลคอยปรนนิบัติจนชินแล้ว และหยางอันหนิงก็เป็นผู้หญิงเช่นกัน

        หลังจากผ่านไปครู่หนึ่ง ฉางเล่อก็เปลี่ยนเป็นขนาดที่เหมาะสมกับตนเองในที่สุด

        “เตี้ยนเซี่ยรู้สึกอย่างไรบ้างเพคะ?” หยางอันหนิงยิ้มเบาๆ แล้วถาม

        “สบายมาก และวัสดุนี้… ก็สบายมากเช่นกัน” ฉางเล่อรู้สึกถึงชุดชั้นในบนตัวอย่างประหลาดใจ

        อันที่จริงนี่ถึงแม้จะพูดว่าคล้ายกับสปอร์ตบรา แต่ก็แตกต่างจากสปอร์ตบราที่แท้จริง มันส่วนใหญ่ใช้ในกองทัพ ดังนั้นจึงมีประสิทธิภาพในการปรับรูปร่างอยู่บ้าง สามารถสวมใส่ได้เป็นเวลานาน

        “ก็แค่ทำไมถึงมีแต่สีเขียวนี้ล่ะเพคะ” ฉางเล่อมองดูเสื้อตัวเล็กเหล่านี้อย่างจนปัญญา ขนาดเล็กใหญ่ก็มีมากมาย แต่กลับมีเพียงสีเดียว

        “เตี้ยนเซี่ยตรัสว่าวัสดุชนิดนี้สามารถมีได้แค่สีนี้เพคะ”

        “ที่แท้เป็นเช่นนี้”

        “เช่นนั้นเตี้ยนเซี่ยหม่อมฉันขอทูลลาก่อน หม่อมฉันยังต้องไปที่ห้องขององค์หญิงองค์อื่นอีกสองสามองค์”

        “ไปเถอะ”