บทที่ 591: ข้าอยากจะข้ามไปข้ามมาระหว่างโลก

จวนฉินหวางริมทะเล ในตอนนี้หลี่เค่อนอนอยู่บนเก้าอี้เอนใต้ศาลาพักร้อนแห่งหนึ่ง บนร่างกายของเขายังคงสวมใส่เสื้อผ้าที่ทำจากผ้าป่านเนื้อละเอียดชนิดพิเศษ เสื้อผ้าป่านเนื้อละเอียดชุดนี้เพราะใช้เทคนิคการทำให้เส้นใยป่านนุ่มเป็นพิเศษ ต้นทุนการผลิตของมันก็ไม่ต่ำไปกว่าผ้าไหมธรรมดาแล้ว ถึงแม้ว่าจะเทียบไม่ได้กับเสื้อผ้าลินินในยุคหลัง แต่ก็แตกต่างกันไม่มากนัก

ที่สำคัญคือในอากาศที่ร้อนอบอ้าวเช่นนี้ของกว่างโจว การสวมใส่มันกลับสบายอย่างยิ่ง! อย่างน้อยก็สบายกว่าผ้าไหม หากผ้าไหมสวมเพียงชั้นเดียว ก็จะโปร่งเกินไปหน่อย หากสวมหลายชั้นก็จะไม่ได้ผลลัพธ์เช่นนั้นแล้ว

กลับเป็นผลพิเศษนี้ของผ้าไหมที่สามารถให้หยางอันหนิงและคนอื่นๆ สวมใส่ได้ แต่ว่าในตอนนี้ย่อมไม่สามารถสวมใส่เช่นนี้ได้ อย่างไรเสียที่นี่ก็ยังมีคนอื่นอยู่

หลี่ไต้นำคนไปจัดแจงของของหลี่เค่อไว้ในจวนแล้ว อันที่จริงแล้วของที่จัดแจงก็ไม่มากนัก ของบางส่วนบนเรือหลวงฉินหวางชั่วคราวนี้จะไม่นำลงมา ภายหลังหลี่เค่อยังต้องใช้อยู่ เพียงแต่นำของใช้ในชีวิตประจำวันบางส่วนที่เก็บได้ง่ายลงมา ตัวอย่างเช่นผ้านวมและอื่นๆ ถึงตอนนั้นก็สามารถห่อกลับไปได้อีกก็พอแล้ว

"องค์ชาย" ไม่นานหลี่ไต้ก็นำนางกำนัลสิบกว่าคนกลับมาอีกครั้ง ในมือของนางกำนัลเหล่านี้ยังคงถือถาดหรืออ่างทีละใบอยู่