บทที่ 670: องค์ชายทรงมีอุปนิสัยดั่งปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่

หลังจากหยุดไปครู่หนึ่ง ข่งอิ่งต๋าก็เอ่ยขึ้น: "องค์ชาย ข้าสามารถเข้าใจถึงปณิธานอันยิ่งใหญ่ขององค์ชายท่านได้ ข้าสามารถติดต่อบัณฑิตที่มีความรู้ความสามารถจำนวนไม่น้อยในสถาบันกั๋วจื่อเจี้ยนได้ แต่ว่าความคิดขององค์ชายท่าน เกรงว่าหลายคนคงจะไม่สามารถยอมรับได้ เพราะในสายตาของพวกเขาแล้ว ความรู้ความสามารถเหล่านั้นของคนเหล่านี้ไม่ควรค่าแก่สองคำว่าครูและอาจารย์"

"หากนำคนเหล่านี้เข้ามาอยู่ในระบบการศึกษาด้วย ข้าเชื่อว่าจะมีคนจำนวนมากที่จะรู้สึกละอายที่จะอยู่ร่วมด้วย วิญญูชนนั้น คุณธรรมสูงส่งอยู่เหนือฟากฟ้า แต่ว่าโลกใบนี้ไม่ใช่ว่าทุกคนจะเป็นวิญญูชนได้"

ความหมายของข่งอิ่งต๋านั้นชัดเจนอย่างยิ่ง มหาปราชญ์ลัทธิขงจื๊อที่สามารถซาบซึ้งใจไปกับคนเหล่านี้ได้ก็มีอยู่ แต่ในขณะเดียวกันก็มีมหาปราชญ์ลัทธิขงจื๊อที่คิดไม่ตกเช่นกัน รู้สึกว่าตนเองทุ่มเทแรงกายแรงใจมาทั้งชีวิตกับความรู้ที่ได้มา สุดท้ายกลับต้องมาถูกเรียกขานด้วยคำเรียกเดียวกันกับชาวบ้านป่าที่รู้หนังสือเพียงไม่กี่สิบไม่กี่ร้อยตัว ช่างยากที่จะทำใจให้สงบได้จริงๆ

"ดังนั้นนี่ก็คือเหตุผลว่าเหตุใดพวกเราจึงต้องการกฎหมาย" หลี่เค่อยิ้ม

"หืม? ข้าน้อยขอยอมรับว่าโง่เขลา" ข่งอิ่งต๋าไม่สามารถเชื่อมโยงเรื่องนี้เข้ากับกฎหมายได้อยู่ชั่วขณะ