บทที่ 671: ดับไฟแต่ต้นลมที่พวกท่านจะมาตำหนิข้า

เมื่อส่งข่งอิ่งต๋าไปแล้ว หลี่เค่อก็นับได้ว่าได้จัดแจงสิ่งที่ควรจะจัดแจงไว้หมดแล้ว หึ คนอย่างข่งอิ่งต๋านั้นล้วนแต่มีบารมีอย่างยิ่ง อย่างน้อยในหมู่บัณฑิตและมหาปราชญ์ลัทธิขงจื๊อจำนวนมากก็ล้วนแต่มีสถานะอย่างยิ่ง รอจนข่งอิ่งต๋าหาคนมาเขียนบทความแล้ว ถึงตอนนั้นเขาหลี่เค่อไม่ว่าจะทำอะไร นั่นก็ล้วนแต่เพื่อราษฎร เพื่อชีวิตความเป็นอยู่ของใต้หล้า

จะเป็นการไปเที่ยวเตร่ได้อย่างไรกัน ข้าสร้างกิจกรรมความบันเทิงมากมายขนาดนั้นก็เพื่อชีวิตความเป็นอยู่ของประชาชน เพื่อให้ราษฎรจำนวนมากขึ้นได้หางานที่สามารถทำได้

นี่เรียกว่าอะไร? นี่เรียกว่าการเตรียมการล่วงหน้า! ยังไม่ทันได้วางแผนชัยชนะ ก็วางแผนความพ่ายแพ้ก่อน! สถานการณ์ที่มีความเป็นไปได้ที่จะปรากฏขึ้นในภายภาคหน้า เปิ่นหวางก็จะดับไฟแต่ต้นลมก่อนเลย

หลี่เยียนและคนอื่นๆ ได้กลับมาถึงจวนฉินหวางแล้ว ไม่เหมือนกับก่อนหน้านี้ ก่อนที่จะออกเดินทางหลี่เยียนและบูเช็กเทียนล้วนแต่อยู่ที่บ้านของตนเอง แต่ว่าครั้งนี้กลับมาน่ะหรือ โดยธรรมชาติแล้วก็มาที่จวนฉินหวาง แน่นอนว่าอย่างเช่นบูเช็กเทียนและหลี่เยียนย่อมต้องกลับไปยังสถานที่ที่เคยพักอยู่เดิม

หลี่เค่อไม่ได้กลับเข้าวังในเมืองฉางอันโดยตรง เขาเดิมทีควรจะไปเข้าเฝ้าถวายพระพร แต่ว่าในเมื่อหลี่ซื่อหมินได้นำเหล่าขุนนางในราชสำนักมาด้วยกันหมดแล้ว หลี่เค่อก็คิดอยู่ครู่หนึ่ง ตัดสินใจว่าวันนี้จะไม่เข้าวัง เขาอีกเดี๋ยวจะส่งคนไปเชิญเสด็จแม่ (จักรพพรรดินีจ่างซุน) และคนอื่นๆ มาก็แล้วกัน อย่างไรเสียพื้นที่ของจวนฉินหวางก็ใหญ่เพียงพอ ที่นี่ก็พักอาศัยได้หมด