บทที่ 689: ให้โอกาสท่านได้ทิ้งชื่อไว้ในประวัติศาสตร์

หลี่เค่อมองดูนาง จากนั้นก็กล่าวด้วยรอยยิ้ม: "แม่นางน้อยหากท่านตอนนี้เอาแต่เศร้าโศกเสียใจกับตนเองทุกวัน ชาใสถ้วยหนึ่ง หนังสือเล่มหนึ่งใช้เวลาไปหนึ่งวัน เป็นเช่นนี้ไปนานเข้าเกรงว่าคงจะอีกไม่นาน แม่นางน้อยก็คงจะตัดขาดจากโลกีย์ ไปอยู่เป็นเพื่อนกับตะเกียงเขียวพระพุทธรูปโบราณแล้ว"

"องค์ชายตรัสไม่ผิดเพคะ" บนใบหน้าของเฮ่อเหลียน หลิวหลีปรากฏรอยยิ้มเช่นเดิมอีกครั้ง

"แต่ข้ากลับคิดว่า แม่นางน้อยในตอนนี้ต่างหากคือช่วงอายุที่งดงามที่สุดของผู้หญิง" หลี่เค่อไม่ปิดบัง กล่าวชมเชยโดยตรง

เฮ่อเหลียน หลิวหลีถูกหลี่เค่อชมจนนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง ไม่ใช่ว่านางไม่เคยได้ยินคำชม แต่กลับเป็นเพราะได้ยินมามากเกินไปแล้ว แต่ว่าในอายุขนาดนี้ของนางยังคงได้ยินคำชมเช่นนี้ และองค์ชายฉินหวางนี่เห็นได้ชัดว่าไม่ใช่คำพูดที่เสแสร้ง นี่มัน... ช่างหาได้ยากจริงๆ

"องค์ชาย ทรงคิดเช่นนั้นจริงๆ รึเพคะ?" เฮ่อเหลียน หลิวหลีมองดูหลี่เค่อแล้วถาม