บทที่ 692: สัญลักษณ์แห่งความก้าวหน้าทางอารยธรรม

"แต่ท่านดูสิ คำพังเพยก็บอกไว้ว่า ไม่ตีก็ไม่รู้จักกันมิใช่รึ มิฉะนั้นแล้วข้าจะเป็นไปได้อย่างไรที่จะเข้าใจท่านขนาดนี้ ถูกต้องหรือไม่?" หลี่เค่อกล่าว

จ่างซุนชง: "..."

ท่านพูดได้ดีมาก ปัญหาคือพวกเราสองคนดูเหมือนว่าตั้งแต่เล็กก็ควรจะรู้จักกันแล้ว?

"ไปแล้วๆ ข้าไปพักโรงเตี๊ยมแล้ว" จ่างซุนชงโบกมือกล่าว ในย่านผิงคังฟางนี้โดยธรรมชาติแล้วก็มีโรงเตี๊ยมอยู่เช่นกัน ก็คือเตรียมไว้ให้แก่ชายหนุ่มเหล่านี้ที่ยามค่ำคืนมาเตร็ดเตร่อยู่ที่หอคณิกา

"วันหลังมีธุระข้าจะไปหาท่านนะ ข้าคนนี้พูดคุยง่ายมาก อีกอย่าง ความขัดแย้งระหว่างข้ากับท่านลุงก็ไม่ได้ลึกซึ้งขนาดนั้น พวกเราส่วนใหญ่แล้วก็คือความคิดเห็นทางการเมืองไม่ตรงกัน" หลี่เค่อกล่าวอีกครั้ง