บทที่ 691: ไม่มีอะไรอื่น แค่ตีจนชินแล้ว

ชุดเสื้อผ้านี้ คือเครื่องแต่งกายที่หลี่เค่อจัดแจงให้อีกฝ่ายใช้ตอนที่อยู่ที่วัดหลานรั่วเพื่อยั่วยวนชายหนุ่มผู้บริสุทธิ์ และหลังจากที่ได้รู้จักกับหนิงไฉ่เฉินแล้ว สีของเครื่องแต่งกายของนางก็จะเปลี่ยนเป็นโทนสีขาวเป็นหลัก

พูดได้เพียงว่าคนในยุคนี้ไม่สามารถจินตนาการได้ว่าผู้ผลิตเกมในยุคหลังเพื่อที่จะตอบสนองรสนิยมของเหล่าสุภาพบุรุษตกลงแล้วได้จ้างนักวาดและนักออกแบบที่เกี่ยวข้องมากเพียงใดเพื่อมาออกแบบเสื้อผ้าที่หมิ่นเหม่เหล่านี้ หลี่เค่ออย่างไรเสียก็ผ่านการขัดเกลาจากสิ่งเหล่านี้มาแล้ว ของสิ่งเหล่านี้ที่ไหนเลยจะลืมได้

ชายกระโปรงที่ผ่าสูง เอวบางที่ราวกับไขมันที่แข็งตัว เสื้อเกาะอกที่ปกปิดอยู่ด้านบนอย่างพอดิบพอดี และอื่นๆ และที่ด้านนอกสุดด้านล่างกลับมีผ้าโปร่งสีขาวบางราวกับปีกจักจั่นอยู่ชั้นหนึ่ง ภายใต้การปกปิดของผ้าโปร่งสีขาว เรียวขาสองข้างที่ขาวเนียนเรียวยาวก็ปรากฏให้เห็นเป็นวับๆ แวมๆ เสน่ห์ที่แทบจะทะลักออกมาในระหว่างการเดินนั้นแม้แต่ผู้หญิงจำนวนไม่น้อยในห้องนี้ก็ยังมองจนตะลึง

จ่างซุนชงที่อยู่ข้างกายหลี่เค่อถึงกับโง่งันไป เขาก็ได้แต่มองดูอีกฝ่ายอย่างเหม่อลอย ชั่วขณะหนึ่งก็ยังไม่ได้สติกลับมา กลับเป็นทหารองครักษ์จำนวนไม่น้อยที่ติดตามหลี่เค่อมาต่างก็เบือนสายตาของตนเองหนีโดยไม่รู้ตัว แล้วก็เริ่มสังเกตการณ์รอบๆ อย่างระแวดระวังอีกครั้ง เพียงแค่ใช้หางตามองสังเกตสถานการณ์ที่นี่ รับประกันความปลอดภัยขององค์ชาย และยังสามารถไม่ทำให้ตนเองเสียสมาธิได้อีกด้วย

"องค์ชาย ยังพอพระทัยหรือไม่เพคะ?" เฮ่อเหลียน หลิวหลีกัดริมฝีปากเบาๆ กล่าวเสียงเบา