บทที่ 720: วันข้างหน้านี่ก็คือมาตรฐาน (ตอนต้น)

"ฮื่อ..."

"ฮื่อ..." หลี่ไท่ก้าวเท้าอย่างหนักอึ้ง ร่างทั้งร่างราวกับถูกถ่วงด้วยชุดเกราะและสัมภาระที่หนักนับพันชั่ง ปอดของเขาราวกับลุกเป็นไฟ แม้แต่สมองก็เริ่มมึนงงไปหมด ตอนนี้สิ่งเดียวที่ทำได้คือเคลื่อนไหวไปข้างหน้าอย่างอัตโนมัติราวกับเครื่องจักร การวิ่งระยะห้ากิโลเมตรที่เมื่อวานยังรู้สึกว่าง่ายดายราวกับปอกกล้วย กลับกลายเป็นระยะทางที่ยาวนานและทรมานจนหาสิ้นสุดไม่เจอในวันนี้

ที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดก็คือ วันนี้ไม่ใช่การวิ่งไปตามถนนหลวง แต่กลับเป็นเส้นทางป่าที่ทหารในค่ายทหารทำการสำรวจออกมา

"พวกเจ้าเป็นลูกผู้ชายกันหรือไม่ หากไม่ใช่ ตอนนี้ก็สามารถถอนตัวออกไปได้! ก็แค่พวกเจ้ายังจะกล้าเรียกตนเองว่าเป็นทหารชั้นยอดที่สุดของสิบหกหน่วยทหารรักษาการณ์รึ? ก็แค่เนี้ยฝ่าบาทก็ยังจะคาดหวังให้พวกเจ้ามาคุ้มครองรึ? ก็แค่เนี้ยยังจะคาดหวังให้มาพิทักษ์ต้าถังรึ? พวกเจ้าแม้แต่ผู้หญิงคนหนึ่งก็ยังพิทักษ์ไว้ไม่ได้! ปล่อยหญิงสาวชาวทูเจี๋ยสองสามคนมาอยู่ที่นี่ พวกเจ้าก็ยังแข็งไม่ขึ้นเลย!"

จางสี่ที่ขี่อยู่บนม้าศึกข้างๆ กล่าวอย่างเยาะเย้ยเสียงดัง