บทที่ 721: วันข้างหน้านี่ก็คือมาตรฐาน (ตอนจบ)

การฝึกแถวแบบหนึ่งคำสั่งหนึ่งการเคลื่อนไหวก็ทรมานคนมากพอแล้ว เพียงแต่สิ่งที่ทำให้ทุกคนคาดไม่ถึงก็คือ ตอนที่พวกเขากำลังทำการฝึกแถวอยู่ที่นี่ สถานที่ห้องครัวข้างๆ คนกลุ่มหนึ่งก็พลันถือเตาบาร์บีคิวสองสามเตาออกมา

เมื่อถือเตาบาร์บีคิวสำหรับย่างเนื้อแกะเสียบไม้ที่คุ้นเคยนั้นออกมา ดวงตาของหลี่ไท่ก็เบิกกว้าง ไม่ใช่สิเหตุใดสถานที่แห่งนี้จึงมีสิ่งนี้ด้วย? อีกอย่าง... พี่ใหญ่พวกเราตั้งแต่เช้าตรู่ก็ยังไม่ได้กินข้าว ตอนนี้ปริมาณการฝึกก็มาก มื้อเย็นที่กินไปเมื่อคืนตอนเช้าตอนนี้ก็หิวไปนานแล้ว

ไม่ได้กินข้าวเช้า แล้วยังต้องวิ่งฝ่าอุปสรรคเต็มอาวุธเจ็ดกิโลเมตรจนถึงเส้นชัย แล้วตอนนี้ท่านกลับมาบอกให้ข้ากินเนื้อย่างงั้นรึ? นี่มัน… ช่าง ยอดเยี่ยมเกินไปแล้ว! (พูดด้วยน้ำเสียงปนประชดและหิวโหยสุดขีด)

ทหารจำนวนไม่น้อยต่างกลืนน้ำลายเอื๊อก ๆ กันเป็นแถว เสียงท้องร้องจ๊อก ๆ ดังระงมทั่วสนาม อย่างหลี่ไท่ เฉิงไหวเลี่ยง และคนอื่น ๆ ปกติพวกเขาก็ไม่ได้ถึงขั้นตะกละ เพราะอย่างไรเสียก็เป็นคุณชายผู้ดี กินเนื้อได้ทุกวันอยู่แล้ว

แต่ตอนนี้… น้ำลายกลับเอ่อเต็มปากอย่างไม่หยุดหย่อน ใครบอกไม่ตะกละกันเล่า! ตอนหิวถึงขั้นนี้ แค่กลิ่นเนื้อย่างลอยมาก็แทบจะสติแตกแล้ว!