บทที่ 725: เรื่องราวที่ได้พบเห็นในโรงมหรสพ

หลี่เค่อยิ้ม เขามาโรงมหรสพจำนวนครั้งน้อยมากจริงๆ เพียงแค่เมื่อหลายปีก่อนค่อนข้างสงสัยใคร่รู้ วิ่งเข้ามาดูครั้งหนึ่งหลังจากนั้นก็ไม่เคยมาโรงมหรสพอีกเลย

แม่นางน้อยในโรงมหรสพโดยรอบจำนวนไม่น้อยต่างก็แอบมองดูที่นี่ องค์ชายฉินหวางนะ บทกวีและบทประพันธ์มากมายที่หลี่เค่อเคยเขียนไว้พวกนางต่างก็รู้ดี

ถึงแม้ว่าแม่นางน้อยในโรงมหรสพเหล่านี้จะเทียบไม่ได้กับเหล่านางคณิกาเอกในหอคณิกา แต่ว่าพวกนางก็ไม่มีใครเลยที่เป็นคนไม่รู้หนังสือ พูดให้ถูกต้องก็คือ ล้วนแต่มีความสามารถ จะกล้าพูดว่าความรู้ความสามารถทางวรรณกรรมโดดเด่นเพียงใดก็คงไม่ได้ แต่ว่าสามารถร้องรำทำเพลง บรรเลงพิณดีดเครื่องดนตรีนั้นย่อมไม่มีปัญหาอย่างแน่นอน

พวกนางจำนวนมากล้วนแต่ถูกขายเข้ามาที่นี่ตั้งแต่เล็ก แต่ว่าหลังจากที่เข้ามาที่นี่แล้ว ก็มักจะมีคนมาสอนพวกนางให้เรียนรู้เสมอ

"ไม่มีอะไรที่มัวหมองหรือไม่มัวหมอง ถึงแม้ว่าพวกนางจะล้วนแต่ทำการค้าเนื้อหนัง แต่ว่าในสายตาของข้า พวกนางไม่ขโมยไม่ปล้น อาศัยร่างกายของตนเองในการหาเลี้ยงชีพ เมื่อเทียบกับพวกที่ทุจริตรับสินบน กดขี่ข่มเหงราษฎร โจรปล้นชิงกลางทางเหล่านั้นไม่รู้ว่าสูงส่งกว่ากี่เท่า" หลี่เค่อกล่าวออกมาประโยคหนึ่งอย่างเรียบเฉย "มา เจ้า มานี่ มาอยู่เป็นเพื่อนเปิ่นหวางดื่มสุราสักหน่อย"