บทที่ 731: แม้นต่ำต้อยมิกล้าลืมเลือนกังวลชาติ

ม่านที่หนาหนักราวกับได้ปิดประตูใจของคนจำนวนไม่น้อยลง และก็ราวกับได้แบ่งแยกสองโลกออกจากกัน ในสนามกระทั่งมีเสียงสะอื้นไห้ดังขึ้น เห็นได้ชัดว่าสตรีจำนวนไม่น้อยต่างก็ซาบซึ้งจนหลั่งน้ำตาออกมา

พวกนางไม่เหมือนกับเฉิงเหย่าจินและคนอื่น ๆ ที่เมื่อครู่ยังด่าทออย่างสะใจ ก่อนหน้านี้ พวกนางเพียงอยากรู้ว่าตอนจบจะเป็นเช่นไร แต่คาดไม่ถึงเลยว่าท้ายที่สุดจะกลายเป็นฉากจบเช่นนี้

โดยเฉพาะเมื่อครู่ ตอนที่ประโยคนั้นถูกขับขานออกมา “บัวลอยน้ำในยุคสงคราม อดทนมองไฟสงครามเผาผลาญขุนเขาและแม่น้ำ แม้ต่ำต้อยก็ยังไม่กล้าลืมความกังวลต่อแผ่นดิน แม้ไม่มีผู้ใดล่วงรู้ข้า” น้ำตาของพวกนางแทบจะไหลรินออกมาในขณะนั้นเลย

ก็เหมือนกับความเศร้าโศกที่บทเพลงนั้นได้ขับขานออกมา ส่วนลึกในใจของพวกนางยิ่งอบอวลไปด้วยความเศร้าโศกที่บอกไม่ถูกว่าเป็นความรู้สึกแบบไหน ตั้งแต่โบราณมาสตรีก็ยิ่งเหมือนกับเป็นส่วนประกอบของผู้ชาย

ทุกราชวงศ์ทุกยุคสมัยสตรีที่สามารถสร้างผลงานอันยิ่งใหญ่ได้นั้นมีเพียงน้อยนิด และในยุคใกล้เคียงยิ่งมีเพียงองค์หญิงผิงหยางเพียงพระองค์เดียว แต่ว่าหญิงงามผู้นี้กลับใช้วิธีการอีกอย่างหนึ่งที่ไม่เคยมีมาก่อนมาพิสูจน์แล้วว่าผู้หญิงก็สามารถรักชาติได้เช่นกัน