บทที่ 736: หลี่ซื่อหมินทรงสอนโอรสอีกครั้ง

สีพระพักตร์ของหลี่ซื่อหมินที่ทอดพระเนตรหลี่เค่อ ดูออกจะแปลกประหลาดอยู่บ้าง มิใช่เพราะเรื่องอื่น หากแต่เพราะหลี่เค่อที่อยู่ตรงนี้กลับพูดจาอย่างหนักแน่นมั่นใจ ทั้งที่พี่ใหญ่ของเขาได้ทูลกับพระองค์ไว้ก่อนหน้านี้แล้วว่าไม่อยากจะเป็นรัชทายาทอีกต่อไป

ยิ่งไปกว่านั้น เฉิงเฉียนก็ยังเห็นว่าหลี่เค่อเป็นผู้ที่เหมาะสมที่สุดที่จะสืบทอดบัลลังก์ และสามารถนำพาราชวงศ์ถังให้รุ่งเรืองยิ่งขึ้นไปอีก ส่วนหลี่ไท่ในตอนนี้ก็ไม่ใส่ใจราชบัลลังก์แล้ว สำหรับเขาใครจะเป็นฮ่องเต้ก็ไม่ต่างกันนัก เพียงแต่หลี่ไท่ก็เคยเอ่ยแนะนำอยู่หลายครั้ง ให้หลี่เค่อเป็นผู้สำเร็จราชการแทน

บัดนี้ หลี่เค่อกลับมาทูลต่อหน้าพระพักตร์ว่า “ต้าถังมีวันนี้ได้ไม่ง่าย” ทำให้หลี่ซื่อหมินรู้สึกทั้งขบขันและเอ็นดูไปพร้อมกัน เพียงแต่เรื่องเช่นนี้ไม่อาจพูดออกไปได้ มิฉะนั้น เด็กคนนี้จะคิดไปไกลว่าพระองค์วางแผนอะไรไว้อีก

“เสด็จพ่อทรงทำพระพักตร์เช่นนั้นหมายความว่าอย่างไรพ่ะย่ะค่ะ? ที่ลูกพูดมันเป็นเรื่องจริงนะ”
หลี่เค่อมองพระบิดาอย่างไม่เข้าใจ รู้สึกว่าท่าทีของพระองค์ดูแปลกไปเล็กน้อย หรือไม่ก็เข้าใจผิดว่าพระองค์กำลังคิดว่าเขาอยากขึ้นครองบัลลังก์เสียเอง

“เจ้าคิดมากเกินไปแล้วกระมัง?” หลี่ซื่อหมินตรัสขึ้นตรง ๆ “ทำไมเจ้าต้องเอาแต่ระแวดระวังราวกับว่าข้ากำลังวางหลุมพรางให้เจ้าอยู่เล่า? เจ้าก็พูดเองมิใช่หรือว่า ตอนนี้บ้านเมืองอยู่ในสภาพมั่นคง แต่ลองคิดดูสิ หากไม่ใช่เจ้าแล้ว ยังมีใครอีกที่จะแก้ปัญหาเหล่านี้ได้?”