บทที่ 737: ท่านเพียงแค่ต้องให้เมล็ดพันธุ์แก่พวกเขา

ระหว่างทางกลับ หลี่เค่อครุ่นคิดถึงถ้อยคำของหลี่ซื่อหมินอยู่ครู่หนึ่ง  ตาเฒ่าหลี่สามารถมองทะลุปัญหาบางอย่างได้ เขาไม่รู้สึกประหลาดใจเลย
ตลอดหลายปีที่ผ่านมา เขาเข้าใจหลี่ซื่อหมินอย่างลึกซึ้ง แล้วหลี่ซื่อหมินเองจะไม่เข้าใจเขาได้อย่างไรเล่า

ดังนั้น คำเตือนของตาเฒ่าหลี่ที่ว่า “อย่าดูแคลนตระกูลใหญ่” จึงไม่ใช่เพราะตระกูลเหล่านั้นคิดจะทำอะไร หากแต่เป็นการให้เขาเตรียมตัวไว้ล่วงหน้า  อย่าเผลอคิดว่าอีกฝ่ายจะโง่เกินไปก็แล้วกัน

คำเตือนนี้มีเหตุผลอยู่ไม่น้อย ของแบบนี้ย่อมต้องมีคนคอยสะกิดอยู่เสมอ มิฉะนั้น ต่อให้หลี่เค่อจะชำนาญในการหลบหลีกเพียงใด วันหนึ่งก็ย่อมมีจังหวะที่เผลอผ่อนคลายลงบ้าง การมีตาเฒ่าหลี่คอยเตือนอยู่ข้าง ๆ ก็สะดวกกว่ามาก

“เฮ้อ...” เขาถอนหายใจเบา ๆ “ก็แค่ท่านพี่ใหญ่ผู้นี้ไม่ยอมร่วมมือกับข้าเสียที มิฉะนั้น แผนการปฏิรูปบางอย่าง หากให้ท่านพี่เป็นผู้เสนอขึ้นโดยตรงก็คงจะสมบูรณ์แบบที่สุดแล้ว”

อย่างน้อยก็ยังช่วยให้เขาแบ่งเบาความกดดันได้บ้าง