บทที่ 742: อะไรนะ! ฉินหวางถึงกับถูกวางกับดักแล้ว

หลังจากที่หารือเกี่ยวกับการดำเนินงานของโรงรับแลกเงินกับเหล่าขุนนางแล้ว หลี่เค่อก็จากไปอย่างค่อนข้างโมโห เขายังต้องไปเตรียมเรื่องการปันผลกำไรให้แก่ผู้ถือหุ้นทั้งหมดอีก ส่วนรูปแบบการดำเนินงานของโรงรับแลกเงินนั้น ไม่ต้องคิดเลย บุคลากรในช่วงแรกเริ่มของโรงรับแลกเงินโดยธรรมชาติแล้วก็ต้องมาจากบริษัทการค้าเยว่ไหลของหลี่เค่อ เพราะว่าฝางเสวียนหลิงและคนอื่นๆ ต่อให้จะอยากจะเกณฑ์บุคลากรก็ไม่มีบุคลากรที่เพียงพอ

ดังนั้นตอนที่ออกจากตำหนักสองขั้ว หลี่เค่อก็ค่อนข้างไม่สบอารมณ์ เพราะว่าเขาถูกฝางเสวียนหลิงวางกับดักแล้ว! ให้ตายสิ อะไรคือข้าดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีของธนาคารกลางแห่งหนึ่ง ไม่ต้องทำงาน เรื่องอื่นๆ ก็ให้คนข้างล่างทำ

ตอนแรกหลี่เค่อคิดดูแล้วก็เห็นว่าไม่น่ามีปัญหาใหญ่โตอะไร อีกทั้งเรื่องของโรงรับแลกเงินก็เป็นประเด็นสำคัญอย่างยิ่ง เขาในตอนนั้นจึงตอบตกลงไปโดยไม่ได้คิดให้รอบคอบนัก

แต่พอการหารือดำเนินมาถึงตอนที่พูดถึง “องค์ประกอบบุคลากร” อย่างละเอียด หลี่เค่อก็พลันเข้าใจขึ้นมาทันที  “ให้ตายสิ! ข้าจะดำรงตำแหน่งหรือไม่มันต่างอะไรกัน?”
เพราะคนในโรงรับแลกเงินล้วนเป็นคนของเขาทั้งสิ้น ไม่ว่าข้าจะมีตำแหน่งรัฐมนตรีหรือไม่ คนที่ลงมือทำงานจริงก็ยังคงเป็นข้าอยู่ดีไม่ใช่หรือ!

ตอนที่คนของข้าจัดแจงเรื่องราวที่เฉพาะเจาะจง ก็ไม่ยังคงต้องให้ข้ามาบัญชาการหรอกรึ? เขากลับอยากจะไม่ทำงานอยู่หรอก ปัญหาคือหลี่เค่อไม่ทำงาน ก็ไม่มีใครสามารถที่จะตัดสินใจแทนเขาได้ อย่างไรเสียนี้ก็เกี่ยวข้องกับรากฐานของชาติ เป็นเงินตราของประเทศ คนในโรงรับแลกเงินพวกเขาเป็นไปไม่ได้ที่จะทำการตัดสินใจนี้