บทที่ 781: ล้วนแต่เป็นเฒ่าเจ้าเล่ห์

หลังจากที่โรงละครเลิกแสดงแล้ว ระหว่างทางกลับ

"องค์ชายสมแล้วที่เป็นองค์ชายผู้สามารถประดิษฐ์ «ต้าถังโจวเป้า» ขึ้นมาได้" จ่างซุนอู๋จี้พลันกล่าวอย่างค่อนข้างทอดถอนใจ

"จ้าวกั๋วกงเหตุใดจึงกล่าวเช่นนี้?" เว่ยเจิงมองเขาอย่างแปลกประหลาดแวบหนึ่ง อืม เว่ยเจิงวันนี้ก็มาดูละครด้วย ถึงแม้ว่าจะพูดว่าฝ่าบาทไม่มีตั๋ว แต่ว่าเขาเว่ยเจิงมีตั๋ว แต่กลับไม่ใช่ว่าเขาเว่ยเจิงจะจ่ายเงินเอง ฝางเฉียวเป็นคนเชิญ ใครใช้ให้เขาติดหนี้บุญคุณตนเองเล่า

"«ต้าถังโจวเป้า» อย่างอื่นไม่ต้องพูดถึง ถือเป็นปากเสียงของประชามติในราชสำนัก ประโยชน์ของมันเชื่อว่าสองท่านก็ได้เห็นประจักษ์แล้ว แต่ว่าบทความเช่นนี้ของ «ต้าถังโจวเป้า» ต่อราษฎรธรรมดาแล้ว อันที่จริงแล้วก็ยังคงค่อนข้างลึกซึ้งเกินไป หลายคนก็ไม่สนใจเช่นกัน แต่ว่าเรื่องราวนี้กลับแตกต่างออกไป"

"ไม่ว่าจะเป็น «หญิงงาม» หรือว่า «โปเยโปโลเย» นี้ บทละครเหล่านี้พอออกมา ดูเผินๆ เหมือนว่าผู้ที่รับชมล้วนแต่เป็นตระกูลใหญ่อย่างพวกเรา แต่อันที่จริงแล้วต่อผู้รู้หนังสือที่อายุยังน้อยบางคนอิทธิพลนั้นใหญ่หลวงเกินไป สองท่านพวกเราล้วนแต่ผ่านช่วงเวลาวัยหนุ่มมาแล้ว ตอนที่พวกเราอายุสิบกว่าปี ก็ไม่ใช่ว่าล้วนแต่คิดไปเองว่าตนเองเต็มไปด้วยความเที่ยงธรรม อ่านหนังสือปราชญ์มาสองสามปี ก็รู้สึกว่าตนเองหลังจากที่เป็นขุนนางแล้ว ย่อมต้องเป็นขุนนางตงฉินชั่วนิรันดร์ ยึดถือการช่วยเหลือราษฎรทั่วหล้าเป็นหน้าที่ของตนเองมิใช่รึ?" จ่างซุนอู๋จี้กล่าวอย่างยิ้มแย้ม