บทที่ 79 สารพัดวิธี(แก้ไขเนื้อหา)

ฉางหลินที่ขี่ม้าตามหลังหลี่ซื่อหมินเงียบกริบ... เขาแสร้งทำเป็นไม่ได้ยิน เสียงกีบม้ารอบข้างดังอย่างต่อเนื่อง และเสียงตรัสของฝ่าบาทก็ไม่ดังนัก คงเป็นการพึมพำกับตัวเองกระมัง

ไม่ใช่ว่าเขาอยากจะขอไปทีกับหลี่ซื่อหมิน แต่ประเด็นคือ... เขาไม่รู้จะตอบอย่างไรดี

"อืม?" หลี่ซื่อหมินส่งเสียงในลำคอ

"หา? ฝ่าบาทตรัสว่ากระไรนะพะยะค่ะ กระหม่อมไม่ได้ยินเมื่อครู่" ฉางหลินรีบกระตุ้นม้าเข้าไปใกล้สองก้าวแล้วเอ่ยถาม

"ช่างเถอะ ไม่มีอะไร เจ้ามีความเห็นอย่างไรกับเรื่องในวันนี้?" หลี่ซื่อหมินถาม

ฉางหลิน "..."

พระองค์ไม่ตรัสว่าเป็นเรื่องอะไร แล้วมาถามกระหม่อมว่ามีความเห็นอย่างไร? กระหม่อมจะไปรู้ได้อย่างไรว่าทรงหมายถึงอะไร แต่ประเด็นหลักคงหนีไม่พ้นเรื่องที่ทรงคุยกับท่านอ๋องสู่ (หลี่เค่อ) เสียยืดยาวนั่นแหละ

"ท่านอ๋องสู่ทรงมีจิตใจที่ใสซื่อบริสุทธิ์พะยะค่ะ" ฉางหลินเอ่ยขึ้น

"โอ้?" หลี่ซื่อหมินทำท่ารับรู้แต่ไม่ออกความเห็น

"ท่านอ๋องสู่เป็นคนตรงไปตรงมา มีอะไรก็ไม่คิดจะปิดบัง แสดงออกมาทางสีหน้าทั้งหมด ชอบใครก็บอกว่าชอบ เกลียดใครก็บอกว่าเกลียด ไม่เคยซ่อนเร้นความรู้สึกของตนเอง" ฉางหลินกล่าวต่อ

"เขาไม่คิดจะปิดบังอย่างนั้นรึ?" หลี่ซื่อหมินรู้สึกจนใจเล็กน้อย เจ้าเด็กนั่นมีเล่ห์เหลี่ยมลึกซึ้งขนาดนั้นเชียวหรือ?

"ฝ่าบาทไม่ทรงคิดว่าความรู้สึกเช่นนี้หาได้ยากยิ่งหรือพะยะค่ะ? กระหม่อมเห็นว่าวันนี้ฝ่าบาทเองก็ทรงสำราญพระราชหฤทัยมาก" ฉางหลินยิ้ม

"หาได้ยากจริงๆ นั่นแหละ เพียงแต่เกิดในราชวงศ์..." หลี่ซื่อหมินถอนหายใจ เขาไม่ค่อยเผยความในใจให้ใครฟังนัก แต่กับฉางหลินถือเป็นข้อยกเว้น

นิสัยแบบหลี่เค่อนั้นดีอยู่หรอก แต่เมื่อเกิดในราชวงศ์ ก็อาจจะไม่ใช่เรื่องดีเสมอไป

"ก็ยังมีฝ่าบาทอยู่มิใช่หรือพะยะค่ะ? พระวรกายแข็งแรงดั่งขุนเขา ย่อมสามารถปกป้องคุ้มครองพวกเขาได้" ฉางหลินกล่าวด้วยรอยยิ้ม

"นั่นสินะ ข้าต้องทำงานหนักสายตัวแทบขาดจัดการราชกิจทุกวัน ส่วนเจ้านั่นกลับสบายใจเฉิบ" พอพูดถึงเรื่องนี้ หลี่ซื่อหมินก็ส่ายหน้า มิน่าเล่าเจ้าลูกชายตัวดีถึงชอบทำตัวเป็นอ๋องเจ้าสำราญ ผ่านไปหนึ่งวันเต็มๆ จู่ๆ หลี่ซื่อหมินก็รู้สึกว่า ความสำราญแบบนั้น เขาก็อยากมีบ้างเหมือนกัน

หลี่เค่อพาน้องสาวทั้งหลายกลับมาถึงคฤหาสน์แล้ว ส่วนเถียนเหมิงในเมืองฉางอันก็ได้เริ่มสั่งการให้ทุกคนดำเนินการตามแผนทีละขั้นตอน

"จำได้แล้วใช่ไหม?" เถียนเหมิงมองพนักงานตรงหน้าแล้วถาม

"จำได้ขอรับ!"

"ดีมาก เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับยุทธศาสตร์ของท่านอ๋อง ห้ามใครทำผิดพลาดเด็ดขาด! เข้าใจไหม?"

"เข้าใจขอรับ!"

...

วันรุ่งขึ้น

เมืองฉางอันยังคงคึกคักเช่นเคย และในฐานะดาวรุ่งดวงใหม่ของฉางอัน ห้างโหย่วเจียน กลายเป็นหัวข้อสนทนาของทุกคนในเมือง! ช่วยไม่ได้จริงๆ เพราะของที่ขายในห้างโหย่วเจียนนั้นแปลกใหม่เกินไป! โดยเฉพาะในสายตาของเหล่าขุนนางชั้นสูงในฉางอัน ตอนนี้ใครที่ยังไม่มีเสื้อผ้าไหมจากห้างโหย่วเจียนสวมใส่ นับเป็นเรื่องน่าอับอายขายหน้าอย่างยิ่ง

และถ้าใครยังไม่เคยไปห้างโหย่วเจียน ก็อย่าริอาจเรียกตัวเองว่าเป็นชนชั้นสูงระดับแนวหน้าของฉางอัน

เพราะสินค้าของห้างโหย่วเจียน เป็นตัวแทนของสินค้าชั้นเลิศที่สุดในฉางอัน ไม่เห็นหรือว่าตั้งแต่ฮ่องเต้ องค์หญิง พระสนมเอก พระชายารัชทายาท ไปจนถึงฮูหยินของเหล่าขุนนางใหญ่โต ล้วนใช้สินค้าของห้างโหย่วเจียนทั้งสิ้น?

ดังนั้นแม้หลายคนจะไม่มีเงินพอซื้อสินค้าราคาแพงระยับเหล่านั้น แต่การได้มาเปิดหูเปิดตาก็คุ้มค่าแล้ว แถมช่วงเย็นของทุกวัน ห้างโหย่วเจียนยังมีการแสดงให้ชมอีกด้วย ได้ยินมาว่าท่านอ๋องสู่เป็นผู้ประพันธ์ทำนองเพลงเอง แต่เรื่องนี้ไม่มีใครเชื่อหรอก ท่านอ๋องสู่เนี่ยนะจะแต่งเพลง? อย่ามาล้อเล่นน่า

เพลงใหม่กำลังเป็นที่นิยมในฉางอัน ขับร้องโดยเหล่าแม่นางน้อยจาก หอฮุยเย่ว์ เพียงแต่ตอนนี้หอฮุยเย่ว์ทั้งหลังถูกท่านอ๋องสู่ซื้อไปแล้ว และท่านอ๋องสู่ได้ออกกฎเข้มงวดห้ามล่วงเกินเหล่าแม่นางน้อยพวกนี้เด็ดขาด

ฟังเพลงน่ะได้ แต่ห้ามใช้วาจาลวนลาม

อะไรนะ? เจ้าบอกว่าเจ้าอยากจะลองดู? ก็ได้ เจ้าลองดูสิ ถึงแม้ท่านอ๋องสู่จะถูกกักบริเวณอยู่ แต่เจ้าจะลองของดูก็ได้

วันนี้ ไฉลิ่งอู่ นัดหมายกับคนผู้หนึ่งไว้ นั่นคือ ถังซ่านสือ บุตรชายของ จวี่กั๋วกง นามถังเจี่ยน

ทั้งสองพบกันที่หน้าห้างโหย่วเจียน และแน่นอนว่ามุ่งหน้าเข้าไปข้างในทันที พวกเขาไม่ได้ตั้งใจมาซื้อของ เพราะของที่ควรซื้อก็ซื้อไปหมดแล้ว วันนี้พวกเขาตั้งใจมากิน

อาหารของห้างโหย่วเจียนอร่อยเกินไปแล้ว! ในสายตาของไฉลิ่งอู่ ของกินพวกนี้ดึงดูดใจยิ่งกว่าผ้าไหมพวกนั้นตั้งเยอะไม่ใช่หรือ?

"ยินดีต้อนรับเจ้าค่ะ"

ทันทีที่ไฉลิ่งอู่ก้าวเท้าเข้ามา สาวงามสองแถวที่ประตูทางเข้าก็โค้งคำนับพร้อมกัน

"เอ่อ..." ไฉลิ่งอู่และถังซ่านสือชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนหน้านี้ไม่มีธรรมเนียมแบบนี้นี่นา?

"นี่คือ?" ไฉลิ่งอู่เอ่ยถาม

"เรียนคุณชายไฉ ห้างโหย่วเจียนมุ่งมั่นที่จะมอบบริการที่ดีที่สุดแก่ลูกค้า หากท่านมีเรื่องอันใดสามารถเรียกใช้ข้าน้อยได้ทันทีเจ้าค่ะ วันนี้ทางห้างได้เปิดตัวบริการใหม่เพื่อประโยชน์ของลูกค้า ท่านต้องการให้ข้าน้อยแนะนำหรือไม่เจ้าคะ?" สาวใช้คนหนึ่งเอ่ยถามด้วยรอยยิ้ม

"อ้อ ว่ามาสิ" ไฉลิ่งอู่พยักหน้า เขาสนใจมาก เขาสนใจทุกอย่างในห้างโหย่วเจียนอยู่แล้ว

"ห้างโหย่วเจียนได้เปิดตัวบริการ สมาชิก ผู้ทรงเกียรติ ท่านสามารถสมัครเป็นสมาชิกของห้างโหย่วเจียน เพื่อรับความสะดวกสบายในการใช้จ่าย และการใช้จ่ายในฐานะสมาชิกจะได้รับส่วนลดพิเศษจากราคาสินค้า แน่นอนว่าสำหรับคุณชายไฉ ส่วนลดอาจไม่ใช่เรื่องสำคัญ แต่การเป็นสมาชิกยังมีบริการอื่นๆ อีกมากมายเจ้าค่ะ" สาวใช้กล่าวด้วยรอยยิ้ม

"โอ้? สมาชิกคืออะไร?" ไฉลิ่งอู่ไม่สนใจเรื่องส่วนลด พ่อเขาคือไฉเซ่า แม่เขาคือองค์หญิงผิงหยางเจา เขาไม่มีทางขาดแคลนเงินทอง

"สมาชิกหมายถึงท่านคือลูกค้าผู้ทรงเกียรติที่สุดของห้างโหย่วเจียน ที่นี่ท่านจะได้รับบริการระดับพิเศษ อาทิเช่น หากมีสินค้าชนิดเดียวกัน ทั้งสมาชิกและลูกค้าทั่วไปต้องการเหมือนกัน เราจะมอบสิทธิ์ให้สมาชิกก่อน ท่านอ๋องสู่ตรัสไว้ว่า หากท่านเป็นสมาชิก ที่นี่ ต่อให้ท่านและฝ่าบาทหมายตาสินค้าชิ้นเดียวกันพร้อมกัน ท่านอ๋องสู่ก็จะมอบให้ท่านก่อนเจ้าค่ะ"

"นอกจากนี้ ความต้องการบางประการของท่านจะได้รับการตอบสนองจากเรา เช่น การจองที่นั่งชมการแสดงล่วงหน้า หรือการจองห้องส่วนตัวในร้านอาหารล่วงหน้า เป็นต้น" สาวใช้แนะนำ

ไฉลิ่งอู่ได้ฟังดังนั้นดวงตาก็ลุกวาวทันที ท่านอ๋องสู่สุดยอด!! ถึงขนาดกล้าพูดว่าถ้าตนเองกับฝ่าบาทแย่งของกัน ก็จะให้ตนก่อนงั้นรึ? ให้ตายสิ! แต่ด้วยนิสัยของท่านอ๋องสู่ เขาทำได้จริงแน่ๆ! แบบนี้มันต้องสมัครแล้วโว้ย! ถังซ่านสือที่อยู่ข้างๆ ก็ตาเป็นประกายเช่นกัน

นี่มันโคตรเท่เลยนะ!

ทว่าทั้งสองคนไม่มีทางคิดไปถึงหรอกว่า คำพูดน่ะพูดแบบนั้นได้ แต่ถ้าพวกเขาเป็นสมาชิก แล้วฝ่าบาทจะไม่ทรงเป็นสมาชิกด้วยหรือ?

และประเด็นสำคัญคือ หลี่เค่อกล้าทำแบบนั้นจริง แต่คำถามคือสมาชิกคนไหนจะกล้าไปแย่งของกับฮ่องเต้?

แต่คนที่ได้ยินคำพูดนี้ย่อมไม่คิดลึกซึ้งขนาดนั้น พวกเขาจะคิดแค่ว่า ท่านอ๋องสู่แน่มาก!

"สมาชิกที่ว่านี่สมัครอย่างไร? ต้องใช้เงินเท่าไหร่? หนึ่งหมื่นกว้านพอไหม?" ไฉลิ่งอู่แสดงความ "ป๋า" ออกมาเต็มที่

"ไม่เก็บค่าธรรมเนียมใดๆ เจ้าค่ะ" สาวใช้ส่ายหน้าพร้อมรอยยิ้ม

"ไม่ใช่สิ จะไม่เก็บเงินได้อย่างไร?! ถ้าเจ้าไม่เก็บเงิน งั้นทุกคนก็สมัครได้หมดน่ะสิ?!" ไฉลิ่งอู่ร้อนรนขึ้นมาทันที ของดีอย่างสมาชิกเนี่ยนะ ถ้าไม่เก็บเงินจะมีความหมายอะไร? ถ้าไม่เก็บเงินก็แปลว่าใครๆ ก็เป็นได้ แล้วมันจะวิเศษตรงไหน?

"แน่นอนว่าไม่ใช่เช่นนั้นเจ้าค่ะคุณชายไฉ ตามคำสั่งของท่านอ๋อง เพื่ออำนวยความสะดวกแก่ลูกค้าทุกท่าน แม้การสมัครสมาชิกจะไม่เสียค่าธรรมเนียม แต่จำเป็นต้อง ฝากเงินล่วงหน้า ไว้ในห้างโหย่วเจียนส่วนหนึ่งเจ้าค่ะ เนื่องจากสินค้าในห้างมีราคาสูง ลูกค้าพกเงินจำนวนมากติดตัวมาย่อมไม่สะดวก ท่านอ๋องจึงเปิดบริการฝากเงินล่วงหน้าเพื่ออำนวยความสะดวกนี้ขึ้นมา" สาวใช้อธิบายด้วยรอยยิ้ม

"ฝากเงินล่วงหน้า?" ไฉลิ่งอู่รู้สึกงุนงงเล็กน้อย