บทที่ 80 ควบคุมชนชั้นสูงแห่งฉางอัน

       “ก็คือท่านต้องฝากเงินไว้ที่ห้างล่วงหน้า และข้อกำหนดในการเข้าร่วมเป็นสมาชิกก็คือหนึ่งหมื่นก้วน ท่านฝากเงินล่วงหน้าหนึ่งหมื่นก้วนก็จะสามารถเป็นสมาชิกทองเหลืองของห้างได้เจ้าค่ะ” นางกำนัลพลางพูด พลางหยิบตั๋วแลกเงินใบหนึ่งออกมาจากตัวแล้วยื่นให้ไฉลิ่งอู่ “หลังจากที่ท่านฝากเงินล่วงหน้าแล้ว ทางห้างจะลงทะเบียนข้อมูลของท่านไว้ และจะมอบตั๋วแลกเงินเช่นนี้ให้ท่าน ตั๋วแลกเงินดังกล่าวสามารถใช้แทนเงินเหรียญในห้างได้โดยตรง ขจัดความยุ่งยากที่เงินเหรียญหนักเกินไป”

        ไฉลิ่งอู่รับตั๋วแลกเงินในมือของอีกฝ่ายมาอย่างงงๆ คำพูดนั้นเขาฟังเข้าใจ แต่ก็ยังคงค่อนข้างมึนงงอยู่บ้าง การฝากเงินล่วงหน้านี่ก็คือการนำเงินไปวางไว้ที่นี่กับหลี่เค่อก่อนรึ? แล้วเวลาซื้อของก็หักเงินโดยตรง?

        เขาพอจะเข้าใจได้ เขาไม่กลัวว่าหลี่เค่อจะโกงเงินของเขา นิสัยของสู่หวางเตี้ยนเซี่ยจะบ้าระห่ำไปบ้าง แต่ความน่าเชื่อถือนั้นสูงอย่างยิ่ง

        ตอนที่เขารับตั๋วแลกเงินในมือของอีกฝ่ายมา ตอนแรกไฉลิ่งอู่คิดว่านี่เป็นเพียงกระดาษธรรมดาใบหนึ่ง ในสมองของเขายังคงคิดอยู่ว่า เตี้ยนเซี่ยจะไม่กลัวว่าจะมีคนปลอมแปลงตั๋วแลกเงินนี้รึ แต่ในไม่ช้าเขาก็พบว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง กระดาษนี้… คุณภาพดีเกินไปแล้ว!

        กระดาษใบนี้ถึงแม้จะดูธรรมดา แต่กลับขาวสะอาดอย่างยิ่ง และคุณภาพก็ดีอย่างยิ่ง ถึงกับว่าเขารู้สึกว่าหากไม่ใช้แรงฉีก ก็อาจจะฉีกไม่ขาดด้วยซ้ำ ที่ทำให้เขาทึ่งยิ่งกว่านั้นก็คือ ที่ด้านหนึ่งของกระดาษมีภาพวาดดอกโบตั๋นดอกหนึ่ง ไม่สิ เขาไม่รู้ว่าใช้วิธีใดทำขึ้นมา แต่ดอกโบตั๋นนี้… ก็ประณีตเกินไปแล้ว! เกือบจะเหมือนกับของจริงทุกประการ ที่สำคัญคือสีสันนั้น เส้นสายนั้น… ให้ตายสิ!

        และตัวอักษรเหล่านี้… ขีดบนนั้นขีดหนึ่งขีดตั้งหนึ่ง เกือบจะล้วนแต่เป็นเส้นตรงแนวนอนแนวตั้ง และความหนาก็บางเท่ากันทุกประการ ลายมือไม่มีความแตกต่างเลยแม้แต่น้อย! นี่… นี่ก็เก่งกาจเกินไปแล้ว! เขาใช้มือลูบดู ตัวอักษรเหล่านี้ราวกับถูกพิมพ์ลงไปในกระดาษ ดูเหมือนจะไม่ใช่เขียนด้วยน้ำหมึก

        นี่ ปลอมแปลงรึ? ไฉลิ่งอู่ส่ายหน้าอย่างรวดเร็ว กระดาษนี้ไม่ใช่สิ่งที่ใครจะสามารถปลอมแปลงออกมาได้ อย่างน้อยไฉลิ่งอู่ก็ไม่เคยเห็นว่ากระดาษบ้านใครจะมีคุณภาพดีขนาดนี้! และลายมือบนนี้ ดอกโบตั๋นดอกนั้น… มิอาจลอกเลียนได้!

        “ความหมายของเจ้าคือ พวกเราถือใบนี้ก็จะสามารถใช้แทน 100 ก้วนในห้างได้รึ?” ถังซ่านสือก็ถูกตั๋วแลกเงินใบนี้ทำให้ตกใจเช่นกัน

        “ใช่แล้วเจ้าค่ะ! ไม่ใช่แค่ในห้างแห่งนี้เท่านั้น ทั่วทั้งเมืองฉางอันในไม่ช้าก็จะมีห้างสรรพสินค้าโหย่วเจียนอีกสองแห่งเปิดให้บริการ พวกมันตั้งอยู่ที่ตลาดบูรพาและตลาดประจิมตามลำดับ ตั๋วแลกเงินของท่านก็สามารถใช้แลกเปลี่ยนในห้างสรรพสินค้าสองแห่งนี้ได้เช่นกัน! ถึงกับว่า หากบางครั้งท่านออกมาโดยไม่ได้พกเงินมา แต่กลับต้องการใช้เงินพอดี บริเวณใกล้เคียงมีห้างสรรพสินค้าโหย่วเจียนอยู่ ท่านก็สามารถใช้ตั๋วแลกเงินนี้แลกเป็นเงินเหรียญในห้างสรรพสินค้าโหย่วเจียนได้โดยตรง เตี้ยนเซี่ยเป็นเพียงผู้เก็บรักษาให้ท่านเท่านั้นเจ้าค่ะ แน่นอนว่า หากแลกเป็นเงินสด เพราะการเก็บรักษาเงินเหรียญมีการสึกหรอ ดังนั้นเตี้ยนเซี่ยจะเก็บค่าธรรมเนียม 1%”

        “หรือก็คือหนึ่งร้อยก้วนจะเก็บหนึ่งก้วนเจ้าค่ะ” นางกำนัลยิ้มแล้วอธิบาย

        ยังสามารถใช้จ่ายในห้างสรรพสินค้าโหย่วเจียนอีกสองแห่งได้ด้วยรึ? ไฉลิ่งอู่กับถังซ่านสือมองหน้ากัน เหมือนกับพวกเขาสองคน อันที่จริงที่พักอาศัยอยู่ใกล้กับตลาดประจิมมากกว่า นี่ก็สะดวกเกินไปแล้ว

        “เมื่อครู่ข้าได้ยินเจ้าพูดว่า ฝากเงินล่วงหน้าหนึ่งหมื่นก้วนก็จะสามารถเป็นสมาชิกทองเหลืองได้? เช่นนั้นก็ยังมีระดับที่สูงกว่านี้อีกรึ?” ไฉลิ่งอู่ลองถามอย่างหยั่งเชิง ที่สำคัญคือคำว่าทองเหลืองนี้ช่างทำให้คนจินตนาการไปไกล

        “แน่นอนเจ้าค่ะ ฝากเงินล่วงหน้าหนึ่งแสนก้วนคือสมาชิกเงินผู้ทรงเกียรติ ฝากเงินล่วงหน้าห้าแสนก้วนคือสมาชิกทองคำระดับสูงสุด แต่ว่าจำนวนสมาชิกทองคำทั้งหมดมีเพียง 99 ท่าน เมื่อฝากเงินล่วงหน้าครบ 99 ท่านแล้ว สมาชิกทองคำจะไม่เพิ่มจำนวนคนอีกต่อไป หากมีสมาชิกทองคำใหม่ต้องการจะเพิ่ม จะต้องได้รับการอนุมัติจากสมาชิกมากกว่า 50% ถึงจะได้”

        “และเมื่อเป็นสมาชิกทองคำแล้วก็จะมีสิทธิ์ซื้อสินค้าเฉพาะของห้างสรรพสินค้าโหย่วเจียนอย่างแพรพรรณ กระจกปรอท และอื่นๆ ในปริมาณมากได้ในราคาต้นทุน และยังครอบครองสิทธิ์ในการดำเนินกิจการของพวกเขาในพื้นที่อื่นๆ ของต้าถังอีกด้วย” นางกำนัลยิ้ม

        ไฉลิ่งอู่กับถังซ่านสือมองหน้ากัน นี่… น่าดึงดูดใจเกินไปแล้ว

        คนโง่ก็รู้ดีว่า สินค้าเหล่านี้หากนำไปขายที่ลั่วหยางและที่อื่นๆ ของต้าถัง หรือซีอวี้ จะสามารถขายได้เท่าไหร่!

        “คุณชายไฉจะเข้าร่วมเป็นสมาชิกหรือไม่เจ้าคะ?” นางกำนัลยิ้มแล้วถาม นางกำนัลที่อยู่ข้างๆ ก็มองดูคนทั้งสองด้วยสายตาที่คาดหวัง

        พอถูกสายตาของนางกำนัลเหล่านี้มองเข้า ไฉลิ่งอู่ก็พลันรู้สึกว่า หากตนเองพูดว่าไม่เข้าร่วม นั่นมิใช่จะเสียหน้าเกินไปหรอกรึ?

        “เข้าร่วม! ขอเป็นสมาชิกเงิน!” ไฉลิ่งอู่กัดฟัน กล่าวโดยตรง หนึ่งแสนก้วน… เขาสามารถนำออกมาได้ อีกอย่าง เงินก้อนนี้ก็ไม่ใช่ว่าใช้ไปแล้ว เพียงแค่ฝากไว้ที่นี่กับสู่หวางเตี้ยนเซี่ยเท่านั้นเอง เมื่อไหร่ก็สามารถนำกลับคืนมาได้ ที่เสียไปก็แค่ค่าธรรมเนียม 1% เท่านั้น คำนวณดูแล้วหนึ่งหมื่นก้วนก็แค่ค่าธรรมเนียม 100 ก้วน

        พอไฉลิ่งอู่พูดจบ นางกำนัลที่อยู่ข้างๆ ก็หันไปหาถังซ่านสือพร้อมกันทันที ท่าทางนั้นราวกับผ่านการฝึกฝนมาอย่างดี

        จู่ๆ ก็ถูกนางกำนัลมากมายขนาดนี้มองเข้า ถังซ่านสือกลับรู้สึกประหม่าขึ้นมา เขากล่าวอย่างอับอายอยู่บ้าง “เอ่อ ข้า… ข้า… ข้าสมาชิกทองเหลือง”

        เขาอยากจะพูดมากว่าเขาก็ขอเป็นสมาชิกเงินด้วย แต่…จริงๆแล้วไม่ไหวจริงๆ พ่อของเขาไม่ใช่คนที่ประหยัดเงิน เงินของตระกูลถังมีไม่มากจริงๆ เขาที่สามารถโยกย้ายได้หนึ่งหมื่นก้วนก็คือขีดสุดแล้ว

        “เพราะว่าสมาชิกค่อนข้างจะจำกัด ดังนั้นสองท่านจะต้องขนส่งเงินมาแล้วถึงจะสามารถดำเนินการเข้าร่วมเป็นสมาชิกได้ ต้องขออภัยอย่างสูง เพราะตั๋วแลกเงินเองก็สามารถใช้แทนเงินได้ สู่หวางเตี้ยนเซี่ยไม่ได้อยู่ที่นี่ พวกเราที่เป็นคนรับใช้ไม่กล้าตัดสินใจโดยพลการเจ้าค่ะ” นางกำนัลคนหนึ่งกล่าวอย่างนอบน้อมอย่างยิ่ง “ยังต้องขอให้คุณชายไฉ คุณชายถังโปรดเข้าใจด้วย!”

        ไฉลิ่งอู่เดิมทีคิดจะพูดว่าเจ้าดำเนินการให้ข้าก่อน ข้าจะไปลากเงินมาทีหลัง แต่นางกำนัลก็พูดเช่นนี้แล้ว พวกเขาพลันรู้สึกว่าไม่ดีที่จะไปลำบากคนรับใช้คนหนึ่ง พวกเขาล้วนแต่เป็นบุตรชายของกั๋วกง ไปลำบากกับคนรับใช้คนหนึ่ง นี่ก็เสียเกียรติเกินไปแล้ว

        ลองคิดดูอย่างละเอียด นางกำนัลเหล่านี้ก็ตัดสินใจเองไม่ได้จริงๆ นี่ไม่ใช่หนึ่งก้วนสองก้วน นี่คือหนึ่งหมื่นก้วนแสนก้วน! ขายพวกนางกำนัลเหล่านี้ไปสองสามร้อยรอบก็ยังไม่คุ้มกับเงินจำนวนนี้

        “ไป พวกเรากลับไปลากเงิน!” ไฉลิ่งอู่กล่าวอย่างรวดเร็ว

        “ไป!” ถังซ่านสือก็พยักหน้าอย่างเด็ดเดี่ยวเช่นกัน สมาชิกนี้ย่อมต้องเข้าร่วมแน่นอน มิเช่นนั้นต่อไปนี้มาที่นี่แล้ว พอถามเข้า ท่านแม้แต่สมาชิกก็ยังไม่ใช่ นั่นมิใช่จะเสียหน้าเกินไปหรอกรึ?

        สองคนก็หันหลังออกจากห้างโดยตรง รีบมุ่งหน้ากลับบ้าน

        บ้านของถังซ่านสือใกล้กว่าหน่อย เขากลับถึงบ้าน ก็ตรงไปยังห้องบัญชี แต่หนึ่งหมื่นก้วนสำหรับบ้านของถังเจี่ยนแล้ว ก็ไม่ใช่ตัวเลขน้อยๆ จริงๆ จะว่าไปแล้วนำออกมาไม่ได้ก็ไม่ใช่ แต่ถังซ่านสือยังไงซะไม่มีความสามารถขนาดนั้น

        อย่างน้อยตอนนี้เขายังไม่สามารถนำเงินออกมาจากห้องบัญชีตามอำเภอใจได้มากขนาดนี้ สองสามสิบสองสามร้อยก้วนไม่มีปัญหา แต่พอเป็นหลักหมื่น พ่อบ้านก็ย่อมไม่กล้าเช่นกัน ก็แจ้งถังเจี่ยนในทันที

        “เจ้าต้องการเงินมากมายขนาดนี้ทำไม?!” ถังเจี่ยนเมื่อได้พบถังซ่านสือก็จ้องตาเขม็ง

        ถังซ่านสือก็ไม่ปิดบัง ก็เล่าเรื่องระบบสมาชิกของห้างสรรพสินค้าโหย่วเจียนให้ถังเจี่ยนฟัง ห้างสรรพสินค้าโหย่วเจียนถังเจี่ยนย่อมต้องรู้ดีอยู่แล้ว พอได้ยินระบบสมาชิกนี้แล้ว เขาก็ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง นั่นเป็นสถานที่ของสู่หวางเตี้ยนเซี่ย หากไม่เข้าร่วมเป็นสมาชิกจะไม่ใช่เป็นการไม่ให้หน้าสู่หวางเตี้ยนเซี่ยรึ?

        แน่นอนว่าให้ไม่ให้หน้าสู่หวางเตี้ยนเซี่ยไม่เป็นไร สู่หวางเตี้ยนเซี่ยคนนี้จะว่าไปแล้วก็น่าสนใจอยู่เหมือนกัน ขอเพียงแค่ท่านไม่ไปหาเรื่องเขา ท่านจะให้ไม่ให้หน้าเขา เขาก็ไม่มาหาเรื่องท่าน และก็ไม่เคียดแค้นท่าน ก็คบหาง่ายดี

        แต่ของในห้างสรรพสินค้าโหย่วเจียนนั้นดีเกินไปจริงๆ พวกตระกูลถังก็หลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะต้องซื้อ

        นี่ต่อไปนี้ถ้าไปซื้อของ หากไม่มีสมาชิก…ไม่ใช่จะถูกเพื่อนร่วมงานหัวเราะเยาะรึ?!