บทที่ 796: ปืนใหญ่ลั่นหลังม้า (เรื่องเกิดขึ้นแล้วเพิ่งจะมาพูด)

แต่ว่าเป็นเพราะว่าฟังเข้าใจแล้ว ทุกคนก็กำลังรอคอยการเลือกของซงจ้านกานปู้

"กล่าวอีกนัยหนึ่งก็คือ หากว่าพวกเราต้องการที่จะสร้างตัวอักษรที่คล้ายคลึงกับภาษาสันสกฤตขึ้นมา อันที่จริงแล้วก็ไม่ยากรึ?" ซงจ้านกานปู้ถามอย่างครุ่นคิด

"ไม่ยาก ขอเพียงแค่ค้นหานักปราชญ์ในด้านนี้ เรียนรู้อย่างละเอียดจากนั้นก็วิจัยตัวอักษรของพวกเขา ผ่านการดัดแปลงตัวอักษรของพวกเขาเล็กน้อยมุ่งเป้าไปที่การตั้งค่าเสียงอ่านตัวอักษรของพวกเราในภาษาทู่ฟาน จากนั้นก็ค่อยๆ นำตัวอักษรมาผสมกันจนกลายเป็นคำศัพท์ที่พวกเราใช้ในชีวิตประจำวันก็พอแล้ว เวลาหลายสิบปีก็จะก่อเกิดเป็นภาษาของพวกเราโดยธรรมชาติ" ซ่างเซียงพยักหน้าอย่างเด็ดเดี่ยว

"แต่นี่ก็คือปัญหาในจุดนี้แล้ว" ซงจ้านกานปู้มองดูพวกเขาแล้วกล่าว "ทู่ฟานของพวกเราผู้ที่มีความรู้ความสามารถ... โดยพื้นฐานแล้วก็เหลือเพียงแค่พวกเราเหล่านี้แล้ว ผู้ที่สามารถที่จะมีพลังงานมาทำงานเช่นนี้ได้ อย่างน้อยก็ต้องฝึกฝนเป็นเวลายี่สิบปี และในยี่สิบปีนี้ กลับเป็นช่วงเวลาที่ยากลำบากที่สุดของทู่ฟานเราในตอนนี้ กล่าวอีกนัยหนึ่งก็คือพวกเราจำเป็นต้องรักษาเสถียรภาพสถานการณ์ในตอนนี้ของพวกเราไว้"

"จุดที่สำคัญกว่านั้นก็คือ หากว่าพวกเราซื้อคันไถโค้งบางส่วน รถหว่านเมล็ดพันธุ์ หรือแม้กระทั่งตำราเทคนิคบางส่วนมาจากต้าถังได้ พวกเราก็จำเป็นต้องอ่านเข้าใจ"