บทที่ 797: กองทัพยังไม่เคลื่อน เสบียงย่อมต้องไปก่อน

เมื่อยืนอยู่ท่ามกลางท้องฟ้ายามค่ำคืนของเทียนจู๋ ซงจ้านกานปู้ก็คิดถี่ถ้วนอะไรหลายอย่าง ทั้งหมดนี้ล้วนแต่เป็นเหตุที่ได้หว่านไว้ก่อนหน้านี้! หากว่าตอนนั้นไม่ไปท้าทายต้าถังขนาดนั้นก็คงจะดีแล้ว ซงจ้านกานปู้มากน้อยก็ค่อนข้างเสียใจ

แต่ว่าโชคดีที่ ตอนนี้ทุกสิ่งทุกอย่างก็ยังมีโอกาสที่จะแก้ไขกลับคืนมาได้

การที่จะไปเป็นศัตรูกับต้าถังนั้นเป็นไปไม่ได้แล้ว ในใจมีความคิดก็ต้องปิดบังซ่อนเร้นไว้ ซงจ้านกานปู้จากคนที่อายุเพียงไม่กี่ขวบก็ได้ขึ้นเป็นจ้านผู และยังได้ทำการรวรวมทู่ฟานเป็นหนึ่งเดียวในมือของเขา เขาชัดเจนอย่างยิ่งว่าของสิ่งใดต่างหากคือสิ่งที่สำคัญที่สุด เขาก็ชัดเจนอย่างยิ่งว่า ระหว่างประเทศกับประเทศไม่มีมิตรภาพอะไร มีเพียงผลประโยชน์!

สถานการณ์ในตอนนี้ ต้าถังฉวยโอกาสกลืนกินทู่ฟานของเขา แต่ว่าต้าถังต้องการที่จะรักษาเสถียรภาพสถานการณ์ก็ไม่ใช่เรื่องที่จะทำได้ในวันสองวัน ในช่วงเวลานี้ ต้าถังอันที่จริงแล้วก็ไม่อยากที่จะทำสงครามกับเขา! เช่นนั้นแล้วหากเขาฉวยโอกาสนี้ขอของบางอย่าง ต้าถังก็มีความเป็นไปได้สูงมากที่จะให้แก่เขา

ขอเพียงแค่ของในมือมีมากพอ เช่นนั้นเขาก็จะสามารถที่จะนำทั้งทวีปเทียนจู๋มาครอบครองได้! ยึดครองที่ดินทั้งหมดของราชวงศ์หรรษวรรธนะ ที่นี่ก็คือจุดเริ่มต้นใหม่ของทู่ฟานเขา! ดินแดนที่ราบสูงที่หนาวเหน็บและยากลำบากเดิมทีนั้น ไม่เอาก็ช่างมัน!