บทที่ 801: เมื่อร่ำรวยเกินไปแล้วจะทำอะไรก็ได้

หลังจากที่สั่งการภารกิจให้แก่เซวียว่านจวินและเซวียว่านเช่อสองคนเสร็จสิ้นแล้ว หลี่เต้าจงก็หันไปทางอันซิ่งกุ้ย: "ท่านแม่ทัพอัน หากดูตามสถานการณ์ในปัจจุบัน กองทัพเส้นทางเหนือก็สามารถที่จะให้ท่านแม่ทัพหนิวจิ้นต๋าและอันเสินก่านนำทัพหลังจากที่พวกเรายึดเกาชางได้แล้ว เพื่อเข้ายึดครองพื้นที่เหล่านี้ทางตอนเหนือของมณฑลซินเจียง บริเวณใกล้เคียงพื้นที่เหล่านี้ถึงแม้ว่าจะมีช่องทางที่มุ่งหน้าไปยังซีอวี้อยู่บ้าง แต่เพราะว่าสถานที่เหล่านี้ในอดีตล้วนแต่เป็นทุ่งหญ้าที่กว้างใหญ่ไพศาล นอกจากชาวทูเจี๋ยและประเทศซีอวี้สองสามแห่งในท้องถิ่นแล้ว โดยพื้นฐานแล้วก็แทบไม่มีผู้คนอาศัยอยู่"

"แต่ว่าที่อาณาจักรเจี๋ยผานถัว (ภายหลังคือถ่าเฉิง) แห่งนี้ และช่องเขาอีกสองแห่งในพื้นที่อาเล่อไท่ปูเอ่อร์จินทางตอนเหนือ ก็สามารถให้กองทัพใหญ่ผ่านไปได้เช่นกัน สองสถานที่นี้ก็ต้องจัดตั้งด่านช่องเขาที่เกี่ยวข้อง ท่านคิดว่าเป็นอย่างไร?"

สามสิบหกแคว้นแห่งซีอวี้ของต้าถังทางเหนือสุดก็คือเส้นนี้ของอาณาจักรเจี๋ยผานถัว พื้นที่อาเล่อไท่ที่อยู่เหนือขึ้นไปอีกในปัจจุบันสังกัดอยู่ภายใต้ทูเจี๋ยตะวันตก แต่ว่าชนเผ่าและจำนวนผู้คนที่นั่นมีไม่มากนัก ถึงแม้ว่าสภาพแวดล้อมที่นั่นจะไม่เลว มีป่าไม้ทุ่งหญ้า แต่เพราะว่าฤดูหนาวนั้นหนาวเย็นอย่างยิ่งและยาวนาน อีกอย่างหิมะที่สะสมอยู่ในภูเขาในฤดูหนาวก็สามารถที่จะมีความหนาถึงประมาณสองเมตรได้ ปศุสัตว์และสัตว์ปีกธรรมดาก็ยากที่จะอาศัยอยู่ในภูเขาได้

ที่สำคัญกว่านั้นคือ ตอนนี้คือต้าถัง ไม่ใช่ยุคหลัง สัตว์ป่าในภูเขานั้นมีมากจนกระทั่งคนเลี้ยงสัตว์ธรรมดาหากไม่มีสักหลายสิบครัวเรือนก็เดิมทีไม่สามารถที่จะอาศัยอยู่ที่นั่นได้

ดังนั้นผู้คนที่สถานที่เหล่านั้นจึงมีไม่มากนัก ต่อให้จะเป็นชาวทูเจี๋ยและอื่นๆ ที่ขึ้นชื่อเรื่องการเร่ร่อนเลี้ยงสัตว์ ที่สถานที่เหล่านี้ก็อาศัยอยู่เพียงแค่ชนเผ่าจำนวนเล็กน้อยเท่านั้น