บทที่ 814: ทหารราบจู่โจมทหารม้า

เมื่อได้ยินคำสั่งของจวีเหวินไท่ สีหน้าของอันต๋าก็ดำคล้ำลงเช่นกัน เขาไม่รู้ว่าชาวต้าถังเหล่านั้นพกพาอาวุธอะไรมาด้วย ถึงแม้ว่าเกาทัณฑ์ยิงรถศึกหนักชนิดนั้นบนกำแพงเมืองจะเป็นไปไม่ได้ที่จะพกพามาได้ แต่ว่าธนูและลูกศรย่อมต้องมีอย่างแน่นอน

สถานที่ที่เขาสามารถยิงไปถึงศัตรูได้ ศัตรูก็ย่อมต้องสามารถยิงมาถึงเขาได้เช่นกัน แต่ว่าศัตรูสวมเกราะเต็มยศ และพวกเขาทั้งร่างล้วนแต่เป็นเกราะหนัง! ไม่ต้องคิดเลยว่าพวกเขาย่อมต้องมีการสูญเสียอย่างแน่นอน

ปัญหาคือเขาจะไม่ตกลงได้รึ?

หากว่าเขากล้าที่จะไม่ตกลง เขาก็เชื่อว่าจวีเหวินไท่ก็จะไปรายงานพฤติกรรมที่เขาไม่รบก็หนีต่อเค่อหานของเขาอย่างแน่นอน ถึงตอนนั้นเขาก็ยังคงต้องตาย!

เมื่อครุ่นคิดอยู่เล็กน้อย อันต๋าก็ทำการตัดสินใจ เขาสามารถที่จะโจมตีสักระลอกหนึ่งตามคำสั่งของจวีเหวินไท่ได้ อย่างไรเสียผู้ที่ตายก็ไม่ใช่เขาอันต๋า และทหารใต้บังคับบัญชา เขาก็ไม่เจ็บปวดใจ แต่ว่าอย่างน้อยที่สุด จวีเหวินไท่ก็เป็นไปไม่ได้ที่จะใช้ข้ออ้างว่าไม่รบก็หนีมาข่มขู่เขาได้แล้ว