บทที่ 84 ใจอยู่ในโลกแห่งการอวดโอ้ แต่ร่างกายกลับมิอาจฝืน (ตอนจบ)

       ลูกท่านหลานเธอ ศิษย์ตระกูลบัณฑิตเหล่านี้ทรมานเกินไปแล้ว ถึงแม้พวกเขาจะไม่เข้าใจคำศัพท์ที่เรียกว่า อยากจะอวดโอ้แต่กลับโดนอวดกลับ แต่ความรู้สึกเช่นนี้พวกเขากลับได้สัมผัสอย่างลึกซึ้ง! มีเพียงคำเดียว คับข้องใจ!

        ปัญหาคือ คนเขาก็ไม่ได้ท้าทายพวกเขา คนเขาแค่ให้รางวัลเท่านั้นเอง ทำไม? ท่านดูไม่คุ้นเคยรึ? ดูไม่คุ้นเคยท่านก็มาสิ!

        ก็ยังคงเป็นปัญหาเดิม ไม่มีใครจะพกเงินเหรียญมากมายขนาดนั้นมาให้รางวัล และพูดกลับไปอีกที ต่อให้ท่านจะพกเงินเหรียญมากมายขนาดนั้นมา จะถืออ่างเงินเหรียญใบใหญ่ไปให้รางวัลรึ? สู้กระดาษสองใบที่เบาหวิวของคนเขาไม่ได้เลย ถึงแม้จะเป็นกระดาษสองใบ แต่กลับหมายถึง 200 ก้วน!

        ในห้างสรรพสินค้าโหย่วเจียน นี่ก็คือเงิน!

        “ไป ให้รางวัลแม่นางน้อยทุกท่านหนึ่งพันก้วน อย่าได้เปิดเผยชื่อของข้า” หลี่เจิ้นที่นั่งอยู่ในห้องส่วนตัวที่ดีที่สุดข้างบนพลันรู้สึกว่าน่าสนใจอย่างยิ่ง น่าสนใจเกินไปแล้ว

        ความรู้สึกที่ได้นั่งมองดูสถานการณ์เปลี่ยนแปลงไปเช่นนี้ มีเพียงคำเดียว สะใจ!

        เขาโบกมืออย่างยิ่งใหญ่ ให้รางวัลหนึ่งพันก้วนตามไปโดยตรง!

        นางกำนัลที่ได้รับรางวัลของหลี่เจิ้นหันหลังกลับแล้ววิ่ง “ตึกๆๆ” ออกไป และหยางอันหนิงและคนอื่นๆ ข้างล่างเวทีก็ยังคงกล่าวขอบคุณอยู่ จุดประสงค์ของเตี้ยนเซี่ยไม่ได้ปิดบังหยางอันหนิงพวกนางเลย วิธีการที่เปิดเผยเช่นนี้ ทำให้พวกนางยิ่งซาบซึ้งใจมากขึ้น ดังนั้นย่อมต้องทุ่มเทอย่างเต็มที่

หากเป็นปกติ พวกนางคาดว่าคงจะแค่กล่าวขอบคุณอย่างเรียบง่าย แล้วเรื่องนี้ก็คงจะจบไป

        200 ก้วนไม่น้อย แต่ตอนนี้พวกนางไม่ใส่ใจ แต่เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับแผนการของเตี้ยนเซี่ย นั่นก็แตกต่างออกไป

        ในฐานะหญิงสาวในหอคณิกา ถึงแม้จะล้วนแต่เป็นพรหมจรรย์ แต่ศิลปะการชงชา… แค่กๆ… แต่วิธีการปลุกปั่นอารมณ์ของศิษย์ตระกูลบัณฑิตเหล่านี้ พวกนางล้วนแต่เคยเรียนมาอย่างมืออาชีพ

        “ขอขอบคุณรางวัลของคุณชายอาสื่อลวี่อีกครั้ง ขอบคุณคุณชายอาสื่อลวี่ที่สนับสนุนห้างสรรพสินค้าโหย่วเจียน คุณชายอาสื่อลวี่สมแล้วที่เป็นเหมือนกับบุรุษแห่งทุ่งหญ้าส่วนใหญ่ เปี่ยมด้วยความเป็นชาย! ข้าน้อยหญิงช่างเลื่อมใสจากใจจริงเจ้าค่ะ” หยางอันหนิงคารวะตามธรรมเนียมของสตรี ยิ้มแล้วกล่าว

        คำพูดของหยางอันหนิงนี้ทำให้ศิษย์ตระกูลบัณฑิตโดยรอบไม่พอใจทันที คำพูดนี้ถึงแม้จะไม่ได้มุ่งเป้าไปที่พวกเขา ท้ายที่สุดแล้วคนเขาก็ให้รางวัลแล้ว ย่อมต้องพูดคำพูดดีๆ บ้าง แต่ไม่รู้ว่าทำไม ก็คือไม่พอใจ!

        “แม่นางน้อย ข้าให้รางวัลพวกเจ้าห้าร้อยก้วน พรุ่งนี้ให้คนไปเอาเงินที่จวนของข้า!” ศิษย์ตระกูลบัณฑิตคนหนึ่งทนไม่ไหว ลุกขึ้นยืนกล่าวเสียงดังโดยตรง

        หยางอันหนิงยิ้มเล็กน้อย หันกลับมาทันที กล่าวด้วยรอยยิ้มที่อ่อนโยน “ขอบคุณรางวัลของคุณชาย แต่ข้าน้อยหญิงมีความรู้น้อยนิด ชาติกำเนิดต่ำต้อย ไม่สามารถขึ้นสู่ที่สูงได้ เกรงว่าจะไม่สามารถไปที่จวนของคุณชายได้ ก่อนหน้านี้ข้าน้อยหญิงก็เคยมีประสบการณ์เช่นนี้ เพียงแต่วันรุ่งขึ้นให้คนไปเอาเงินที่จวน นางกำนัลกลับถูกนายหญิงตีกลับมา ข้าน้อยหญิงถูกดูถูกด้วยวาจาบ้างก็ไม่เป็นไร แต่น่าสงสารนางกำนัลของข้ากลับต้องพิการไปตลอดชีวิต”

“ดังนั้น ขออภัยที่ข้าน้อยหญิงมิกล้ารับรางวัลของคุณชายไม่คู่ควร ดังนั้นยังต้องขอให้คุณชายถอนคำพูดนี้คืนไป ข้าน้อยหญิงทราบดีว่าเรื่องนี้โทษคุณชายไม่ได้ ได้แต่โทษว่าข้าน้อยหญิงไม่มีวาสนาเช่นนี้”

        คำพูดนี้ของหยางอันหนิงพูดออกมาอย่างอ่อนแอ น่าสงสาร ความหมายในคำพูดนี้ไม่ได้มุ่งเป้าไปที่คุณชายผู้นี้ แต่กลับมุ่งเป้าไปที่คุณชายผู้นี้ทุกหนทุกแห่ง

ศิษย์ตระกูลบัณฑิตคนนี้ชั่วขณะหนึ่งถูกอุดจนพูดไม่ออก เขาอยากจะพูดมากว่า ที่นี่คือห้างสรรพสินค้าของสู่หวางเตี้ยนเซี่ย ใครจะกล้าเบี้ยวเงินของสู่หวางเตี้ยนเซี่ย? แต่พอคิดดูอีกที… ให้สู่หวางเตี้ยนเซี่ยเพื่อหญิงสาวในหอคณิกาคนหนึ่งไปทวงเงินห้าร้อยก้วน ดูเหมือนจะยิ่งเสียหน้ากว่า? ดังนั้นคำพูดนี้เขาก็พูดไม่ได้

        “เหอะ ข้าอาสื่อลวี่เคารพฝ่าบาทฮ่องเต้แห่งต้าถัง เคารพวัฒนธรรมต้าถัง ดังนั้นจึงไม่ไกลหมื่นลี้เดินทางมายังต้าถังเพื่อเรียนรู้วัฒนธรรมต้าถังโดยเฉพาะ กลับไม่รู้ว่าต้าถังก็มีคนเลวทรามเช่นนี้ด้วย พูดแล้วไม่รักษาสัจจะก็ช่างเถอะ ยังกลับเป็นคนชั่วที่ลงมือก่อน ช่างน่าหัวเราะเสียจริง! อย่างเผ่าทุ่งหญ้าของข้าถึงแม้จะโง่เขลา แต่ลูกผู้ชาย คำพูดทุกคำล้วนแต่หนักแน่น คำพูดที่ตนเองพูดออกมา ต่อให้ต้องคุกเข่าก็ต้องเดินให้จบ” อาสื่อลวี่ลอกคำพูดที่มีชื่อเสียงของเตี้ยนเซี่ยมาประโยคหนึ่ง

        จากนั้นเขาก็หยิบตั๋วแลกเงินออกมาสามใบโดยตรง “ให้รางวัลนางกำนัลของแม่นางน้อยอันหนิงสามร้อยก้วน”

        “อันหนิงที่นี่ขอขอบคุณคุณชายอาสื่อลวี่แทนนางกำนัลของข้าเจ้าค่ะ” หยางอันหนิงหันไปหาอาสื่อลวี่อีกครั้ง โค้งตัวลง

        ศิษย์ตระกูลบัณฑิตของต้าถังทั้งหมด ในขณะนี้ก็… ก็โกรธมาก! แต่ก็ทำอะไรไม่ได้! คำพูดนี้พวกเขาก็โต้แย้งไม่ได้! ความจริงอยู่ที่นี่

        แต่คนเหล่านี้กลับแอบตัดสินใจอย่างโหดเหี้ยมที่จะไปสืบสวน ดูสิว่าเป็นคนไร้ศีลธรรมคนไหน กลับกล้าทำลายชื่อเสียงของศิษย์ตระกูลบัณฑิตต้าถังข้า? ทำเรื่องกลับกลอก พูดแล้วไม่รักษาสัจจะเช่นนี้?! ถึงตอนนั้นจะต้องให้เขารู้สำนึก!

        ในขณะนี้เอง ทันใดนั้นนางกำนัลคนหนึ่งก็วิ่งมาทางนี้ กล่าวเสียงดัง “สมาชิกทองคำผู้ทรงเกียรติมอบรางวัลให้แม่นางน้อยหยางอันหนิงทุกท่านหนึ่งพันก้วนเจ้าค่ะ”

        สมาชิกทองคำรึ? พอได้ยินข่าวนี้ ทั้งโถงใหญ่ก็เกิดความโกลาหล! นั่นต้องฝากเงินล่วงหน้าห้าแสนก้วนถึงจะสามารถเป็นสมาชิกทองคำได้นะ! นี่คือใครกัน? ช่างใจกว้างเสียจริง! ห้าแสนก้วน! นี่ไม่ใช่ตัวเลขน้อยๆ!

        นี่ไม่ใช่ตัวเลขน้อยๆ จริงๆ หลี่เจิ้นรู้ดี บ้านของพวกเขาแทบจะเทหมดหน้าตักแล้วถึงจะรวบรวมเงินมาได้มากขนาดนี้ บ้านของเขาเดิมทีก็ไม่ใช่ตระกูลขุนนางเก่าแก่อะไร นี่ก็เป็นเพราะพ่อของเขาหลายปีมานี้มีคุณูปการต่อต้าถังอยู่พอสมควร แล้วก็ของพระราชทานจากฝ่าบาท บวกกับที่บ้านก็รวบรวมตระกูลพ่อค้าบางส่วนที่มาพึ่งพิงไว้ ถึงได้มีสมบัติส่วนนี้

แต่ห้าแสนก้วนนี้ก็แทบจะใช้เงินสดของบ้านเขาไปจนหมดเกลี้ยงแล้ว โชคดีที่ ที่เหลืออยู่ของที่บ้านก็พอใช้จ่ายในชีวิตประจำวันได้ ดังนั้นห้าแสนก้วนนี้พวกเขาจึงไม่ได้แตะต้อง

        “ข้าน้อยหญิงหยางอันหนิงพร้อมด้วยพี่น้องทั้งหมด ขอบคุณรางวัลของท่านผู้ทรงเกียรติเจ้าค่ะ!” หยางอันหนิงนำนางกำนัลทั้งหมด และสมาชิกทั้งหมดของวงดนตรีลุกขึ้นยืน พร้อมกันโค้งตัวคารวะไปยังทิศทางห้องส่วนตัวที่หลี่เจิ้นอยู่ รวมถึงนางกำนัลที่คอยรับใช้คนอื่นๆ โดยรอบก็เป็นเช่นนี้

        ภาพนี้กระตุ้นทุกคนที่อยู่ในที่เกิดเหตุในทันที และหลี่เจิ้นที่นั่งอยู่ข้างบนกลับมีความรู้สึกที่แตกต่างออกไป หากไม่ใช่เพราะก่อนมาเขาถูกท่านพ่อของตนเองตักเตือนมา คาดว่าตอนนี้เขาก็คงจะค่อนข้างลอยไปแล้ว

        แต่นี่ก็แสดงให้เห็นว่าคำพูดของท่านพ่อนั้นถูกต้อง สู่หวางเตี้ยนเซี่ย มีของดีอยู่!

        ต่อให้สู่หวางเตี้ยนเซี่ยจะไม่มีของดี แต่ข้างกายสู่หวางเตี้ยนเซี่ยก็มีคนเก่งอยู่!

        อีกฝ่ายไม่ปรากฏตัว แต่ห้องส่วนตัวที่อีกฝ่ายอยู่นั้นทุกคนต่างก็มองเห็นแล้ว ชั่วขณะหนึ่งทุกคนต่างก็วิพากษ์วิจารณ์ ไม่ใช่แค่คนในโถงใหญ่ข้างล่างนี้ อันที่จริงในห้องส่วนตัวโดยรอบคนก็ไม่น้อย พวกเขาล้วนแต่เป็นสมาชิกเงิน เพียงแต่คาดไม่ถึงว่า กลับมีคนสมัครสมาชิกทองคำจริงๆ

        คนผู้นี้โง่ไปแล้วรึ? สมาชิกทองคำนั่นต้องฝากเงินล่วงหน้าห้าแสนก้วน! แค่ตัวเลขนี้ก็จำกัดคนกลุ่มใหญ่แล้ว ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าสมาชิกทองคำต้องรักษายอดเงินขั้นต่ำร้อยละห้าสิบ มิเช่นนั้นก็จะสูญเสียสถานะสมาชิกนี้

        คาดไม่ถึงว่าจะมีคนสมัครจริงๆ? แต่ลองคิดดูแล้ว หากสมาชิกทองคำได้สิทธิ์ในการเป็นตัวแทนจำหน่ายผลิตภัณฑ์เฉพาะของสู่หวางเตี้ยนเซี่ยที่นี่จริงๆ ห้าแสนก้วนนี้ต่อให้มอบให้สู่หวางเตี้ยนเซี่ยแล้วจะเป็นไรไป? ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าเป็นเพียงการฝากไว้ที่นี่สามารถใช้จ่ายได้

        ศิษย์ตระกูลบัณฑิตมากมายในโถงใหญ่ข้างล่าง ไม่รู้ว่าทำไม ทันใดนั้นก็หมดความสนใจไปเลย ตนเองอยู่ที่นี่โต้เถียงกันไปมา แต่สถานะสมาชิกทองคำของคนอื่น ก็ลบล้างพวกเขาทุกคนไปแล้ว ทันใดนั้นทุกคนก็รู้สึกอิจฉาริษยาเล็กน้อย