บทที่ 85 เตี้ยนเซี่ยจะให้โอกาสพวกท่าน

        วันนี้หยางอันหนิงพวกนางได้แสดงบทเพลงมากมาย นอกจากบทเพลงใหม่ที่หลี่เค่อนำออกมาแล้ว ที่เหลือล้วนแต่เป็นบทเพลงเก่าแก่ที่ผ่านการเรียบเรียงใหม่หลังจากที่พวกนางและปรมาจารย์ด้านดนตรีบางคนในจวนของหลี่เค่อได้หารือกันแล้ว ก็มีความตั้งใจอยู่ไม่น้อย ย่อมต้องได้รับการยกย่องจากผู้คนมากมาย

        และไม่ใช่แค่หยางอันหนิงพวกนางสี่คน พี่น้องที่เคยอยู่ที่หอฮุยเยว่ไม่น้อยก็ขึ้นเวทีขับร้องเช่นกัน ก็ได้รับการยกย่องและรางวัลจากผู้คนมากมาย

        โดยเฉพาะอย่างยิ่งภายใต้การนำของอาสื่อลวี่ ก็มีศิษย์ตระกูลบัณฑิตที่สมัครสมาชิกแล้วไม่น้อยที่เริ่มให้รางวัลแล้ว

        อย่างน้อยหยางอันหนิงก็แอบเห็นศิษย์ตระกูลบัณฑิตที่ไม่พอใจอยู่ไม่น้อย แต่ไม่ได้สมัครสมาชิก กำลังขอยืมเงินจากศิษย์ตระกูลบัณฑิตบางคนที่รู้จักซึ่งได้สมัครสมาชิกแล้วเพื่อให้รางวัล! ใช้คำพูดของเตี้ยนเซี่ยแล้วก็คือ คนเหล่านี้พรุ่งนี้ก็คือลูกค้าเป้าหมายที่จะมาสมัครสมาชิก!

        ในที่สุด ห้างสรรพสินค้าโหย่วเจียนก็สิ้นสุดการแสดงก่อนเวลาเคอร์ฟิวยามค่ำคืน หลังจากที่สมาชิกทุกคนจากไปแล้ว เถียนเหมิงก็เริ่มสรุปรายรับของห้างในคืนวันนี้อย่างรวดเร็ว

        ส่วนหยางอันหนิงพวกนางก็ไปพักผ่อนแล้ว

        แต่ทางด้านหยางอันหนิงยังไม่ทันได้พักผ่อน เถียนเหมิงก็มาหาอีกครั้ง

        “แม่นางน้อยอันหนิง ท่านพอจะช่วยข้าเขียนรายชื่อสักฉบับได้หรือไม่?” เถียนเหมิงเข้าประเด็นโดยตรง

        “รายชื่ออะไรหรือเจ้าคะ?”

        “ก็คือดาวเด่นที่มีชื่อเสียงค่อนข้างมากในหอคณิกาแต่ละแห่งในเมืองฉางอัน” เถียนเหมิงเอ่ยปาก

        “ไม่มีปัญหาเจ้าค่ะ” หยางอันหนิงเข้าใจในทันที เตี้ยนเซี่ยจะช่วยตนเองหาพี่น้องเพิ่มแล้ว

        ถึงแม้จะบอกว่าพี่น้องเหล่านี้ก่อนหน้านี้กับพวกนางเป็นคู่แข่งกัน แต่พอมาอยู่ที่นี่กับเตี้ยนเซี่ยแล้ว นั่นก็คือครอบครัวเดียวกันแล้วนี่นา!

        เถียนเหมิงนำพู่กันหมึกกระดาษมา หยางอันหนิงก็เขียนรายชื่อให้เถียนเหมิงอย่างรวดเร็ว

        ยามค่ำคืนของเมืองฉางอันเงียบสงบมาก นอกจากผู้กระทำผิดกฎหมายบางส่วนแล้ว บนถนนก็มีเพียงคนตีฆ้องยามและทหารที่ลาดตระเวน แต่ผู้คนที่กลับถึงบ้านของตนเองในขณะนี้กลับไม่สงบเลยแม้แต่น้อย

        เช่น ในขณะนี้หลี่เจิ้นที่กลับถึงบ้านแล้วก็ได้เล่าเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นในวันนี้ให้หลี่ซื่อจี้ฟังอย่างเชื่อฟัง

        หลังจากฟังจบแล้ว หลี่ซื่อจี้ก็อดที่จะรู้สึกซาบซึ้งอยู่บ้างไม่ได้ ชาวโลกต่างก็กล่าวว่าสู่หวางเตี้ยนเซี่ยบุ่มบ่าม แต่กลับไม่รู้ถึงความเก่งกาจของสู่หวางเตี้ยนเซี่ย แค่เรื่องในวันนี้ คาดว่าพรุ่งนี้เมืองฉางอันย่อมต้องมีคนส่วนใหญ่ไปสมัครสมาชิกนี้อย่างแน่นอน

        หลี่ซื่อจี้หยิบตั๋วแลกเงินบนโต๊ะขึ้นมาดูอีกครั้ง ตั๋วแลกเงินนี้ผลิตขึ้นมาอย่างประณีต นับว่าไม่เคยมีมาก่อน และตั๋วแลกเงินเหล่านี้แต่ละใบแทบจะเหมือนกันทุกประการ นี่หมายความว่าพวกมันไม่ได้ถูกเขียนขึ้นด้วยมืออย่างแน่นอน นี่จะต้องเหมือนกับการผลิตแบบโมดูลเป็นล็อตๆ ของช่างฝีมือ ควรจะถูกพิมพ์ออกมา

        ต้าถังมีเทคโนโลยีการพิมพ์เบื้องต้นแล้ว แต่ไม่แพร่หลายอย่างยิ่ง ที่สำคัญคือกระดาษยังไม่ผ่านเกณฑ์ แต่คาดไม่ถึงว่าเตี้ยนเซี่ยกลับมีกระดาษคุณภาพระดับนี้

        อันที่จริงที่หลี่ซื่อจี้ไปสมัครสมาชิกทองคำนี้ ไม่ใช่ว่าเขาจะเข้าใจหลี่เค่อมากเพียงใด แต่เป็นเพราะหลี่เค่อได้รับทหารระบบฝู่ปิงที่ต้าถังไม่สามารถจัดหาที่อยู่ให้ได้ห้าพันคน และเขายังได้ยินมาว่าหลี่เค่อเตรียมจะรวบรวมผู้ลี้ภัยและขอทานในเมืองฉางอันมาไว้ด้วยกัน

        ดังนั้นหลี่ซื่อจี้หลังจากไตร่ตรองซ้ำแล้วซ้ำเล่าถึงได้ตัดสินใจเช่นนี้

        เมื่อเทียบกับขุนนางคนอื่นๆ แล้ว เขามาจากชาติกำเนิดที่ต่ำต้อย ที่บ้านถึงแม้จะเป็นตระกูลบัณฑิต แต่ก็ไม่ใช่ตระกูลใหญ่ โดยพื้นฐานแล้วไม่มีความแตกต่างจากคนธรรมดา การที่มีตำแหน่งในวันนี้ได้ ล้วนแต่เป็นเพราะฝ่าบาททรงชื่นชม ที่บ้านถึงแม้จะมีเงินทองอยู่บ้าง แต่สิ่งเหล่านี้ เกิดมาไม่นำมา ตายไปไม่นำไป และขอเพียงแค่เขาหลี่ซื่อจี้ยังอยู่ เงินย่อมต้องไม่ขาดแคลน การใช้จ่ายออกไปบ้างอย่างเหมาะสมก็เป็นเรื่องดี

        ดังนั้นเขาถึงได้ตัดสินใจเช่นนี้ซึ่งในสายตาของขุนนางคนอื่นแล้วเป็นการตัดสินใจที่เหลือเชื่ออย่างยิ่ง เขาเทียบเท่ากับส่งเงินห้าแสนก้วนไปให้เตี้ยนเซี่ย อันที่จริงเขาไม่ได้เตรียมจะใช้เงินเหล่านี้อย่างไร เขาคิดว่าใต้บังคับบัญชาของเตี้ยนเซี่ยทหารระบบฝู่ปิงเหล่านี้ และผู้ลี้ภัยและขอทานเหล่านั้นเกรงว่าจะขาดเงินในมือ ถึงได้คิดถึงวิธีนี้ขึ้นมา

        เงินนั้นส่งให้เตี้ยนเซี่ย แต่ในความเป็นจริงแล้วบุญคุณนี้เป็นของฝ่าบาท เขาคิดว่าความสัมพันธ์ระหว่างหลี่เค่อกับหลี่ซื่อหมินนั้นลึกซึ้งกว่าที่คนทั่วไปจินตนาการไว้

        และถึงแม้จะไม่ลึกซึ้ง ฝ่าบาทย่อมต้องมองเห็นเจตนาของเขาได้อย่างแน่นอน ต่อเขาก็ย่อมจะวางพระทัยมากขึ้น ยิงปืนนัดเดียวได้นกหลายตัว ห้าแสนก้วนก็ไม่เป็นไรแล้ว

        แต่พอหลี่เจิ้นกลับมาเล่า หลี่ซื่อจี้ก็รู้สึกว่า… เขาดูเหมือนจะเข้าใจอะไรผิดไป

        ดูจากวิธีการของสู่หวางเตี้ยนเซี่ยแล้ว ไม่ค่อยจะเหมือนกับคนที่ขาดเงินนะ แต่ก็ไม่เป็นไรแล้ว เงินใช้ไปแล้ว ก็ไม่สามารถได้รับผลเสียได้

        เมื่อเทียบกับปฏิกิริยาของแต่ละบ้านแล้ว หลี่เค่อกลับสงบนิ่งกว่ามาก เรื่องในวันนี้เขาเป็นผู้ก่อขึ้นเอง เขาย่อมรู้ดีว่าจะมีผลที่ตามมาอย่างไร

        อัตราการเติบโตของสมาชิกในอีกสองสามวันข้างหน้านี้ย่อมต้องต้อนรับจุดสูงสุด

        คาดว่าตั๋วแลกเงินในมือของเขาหนึ่งล้านก้วนจะแลกออกไปทั้งหมดคงจะเป็นไปไม่ได้ แต่ครึ่งหนึ่ง ก็น่าจะไม่มีปัญหา?

        ผลลัพธ์ใกล้เคียงกับที่หลี่เค่อคาดการณ์ไว้ ห้างสรรพสินค้าโหย่วเจียนในวันรุ่งขึ้นก็ปรากฏศิษย์ตระกูลบัณฑิตจำนวนมากใช้รถม้าลากเงินมาเข้าร่วมเป็นสมาชิก เกณฑ์การเข้าเป็นสมาชิกทองเหลืองไม่สูงนัก และยังไม่จำกัดยอดเงินคงเหลือขั้นต่ำ ดังนั้นศิษย์ตระกูลบัณฑิตไม่น้อยจึงมาดำเนินการสมาชิกทองเหลือง

        ช่วงเร่งด่วนระลอกแรกก็คือชาวหูและพ่อค้าชาวหูเหล่านั้น ในหมู่ชาวหูและพ่อค้าชาวหูเหล่านี้แค่สมาชิกเงินก็ออกมาแปดคนแล้ว สมาชิกทองเหลืองยิ่งมีมากขึ้นอีกสองสามสิบคน แค่ทางฝั่งชาวหูก็ทำให้เงินทุนในมือของหลี่เค่อเพิ่มขึ้นมากว่าหนึ่งล้านก้วนแล้ว และคนส่วนใหญ่ที่ฝากเงินเข้ามา ตอนนี้ก็ยังไม่ได้ถอนเงินออกโดยตรง

        มีเพียงหนึ่งสองคนเท่านั้นที่ถอนเงินออกโดยตรง แต่หลี่เค่อก็ไม่ขัดขวาง ปล่อยให้พวกเขาถอนเงินออกโดยตรง สมาชิกทองเหลืองถึงแม้จะไม่ได้จำกัดจำนวนเงินคงเหลือ แต่เงินหนึ่งก้วนตามธรรมเนียมท่านก็ต้องเก็บไว้ แต่เงินหนึ่งก้วนสำหรับคนที่มาที่นี่จะมีประโยชน์อะไร?

        ยังไม่ทันได้ใช้ก็หมดแล้ว

        การบริโภคในห้างสรรพสินค้าโหย่วเจียนนั้นไม่ต่ำเลยแม้แต่น้อย

        ในขณะนี้ ในห้องประชุมใหญ่ห้องหนึ่งในห้างสรรพสินค้าโหย่วเจียน อาสื่อลวี่มีสีหน้าหยิ่งผยองเผชิญหน้ากับชาวหูแปดคนที่อยู่ตรงหน้า “ทุกท่าน ข้าเป็นตัวแทนของเตี้ยนเซี่ยมา เพราะสู่หวางเตี้ยนเซี่ยในปัจจุบันถูกฝ่าบาทฮ่องเต้กักบริเวณแล้ว ดังนั้นพระองค์จึงไม่สามารถเสด็จมาด้วยพระองค์เองได้ แต่สู่หวางเตี้ยนเซี่ยตรัสว่า พวกท่านแปดคนสามารถเปิดร้านค้าแห่งหนึ่งในห้างสรรพสินค้าโหย่วเจียนได้”

        ดวงตาของชาวหูแปดคนพลันเป็นประกายขึ้นมาทันที สมาชิกเหล่านี้มีความสามารถอยู่บ้าง พวกเขาย่อมรู้ดีว่าหากสามารถเปิดร้านค้าแห่งหนึ่งในห้างสรรพสินค้าโหย่วเจียนได้ กำไรจะมีสูงเพียงใด

        ร้านค้าที่เตี้ยนเซี่ยทรงเปิดเองถึงแม้จะมีมากแล้ว แต่อันที่จริงนอกจากร้านอาหารแล้ว ก็คือแพรพรรณ ใบชา กระจกปรอท และด้านอื่นๆ ที่ค่อนข้างจะมีข้อได้เปรียบ ของอื่นๆ บางอย่างเตี้ยนเซี่ยไม่ได้ทรงเกี่ยวข้อง และชาวหูเหล่านี้ ในมือของพวกเขากลับมีอยู่ไม่น้อย

        เช่น อัญมณีจากซีอวี้ สุราผลไม้ ไวน์ และภาชนะที่หลอมด้วยกรรมวิธีที่แตกต่างกันไป และยังมีที่สำคัญที่สุด… สาวงามชาวหู

        อันที่จริงสิ่งที่พวกเขาสามารถนำออกมาได้ก็มีเพียงเท่านี้

        “นอกจากนี้แล้ว พวกท่านยังสามารถเลือกที่จะทำธุรกิจกับเตี้ยนเซี่ยได้ ข้ารู้ว่าทุกท่านส่วนใหญ่เป็นพ่อค้าจากซีอวี้ เบื้องหลังของพวกท่านล้วนแต่มีการสนับสนุนจากชนชั้นสูงบางส่วนในซีอวี้ ดังนั้น เตี้ยนเซี่ยจึงตัดสินพระทัยที่จะนำความมั่งคั่งมาให้ทุกท่าน” อาสื่อลวี่กล่าวเรียบๆ

        “ไม่ทราบว่าเป็นอะไร?” พ่อค้าชาวหูคนหนึ่งพูดภาษาฮั่นยังไม่ค่อยดีนัก มีสำเนียงอยู่บ้าง แต่ท่าทีของเขากลับนอบน้อมอย่างยิ่ง

        “ไป๋เตี๋ยจื่อ ฝ้าย ป่าน รังไหมเตี้ยนเซี่ยล้วนแต่รับ รับเป็นจำนวนมาก” อาสื่อลวี่ยิ้ม

        “จำนวนมากรึ?” พ่อค้าชาวหูเหล่านี้รู้สึกสงสัย ต้าถังเดิมทีก็เป็นแหล่งผลิตวัตถุดิบเหล่านี้ขนาดใหญ่ ซีอวี้จะสามารถผลิตได้เท่าไหร่กัน?

        “ไป๋เตี๋ยจื่อเหมาะที่จะผลิตในซีอวี้ เช่น แคว้นเกาชางและอื่นๆ ฝ้ายป่านรังไหมหากมี เตี้ยนเซี่ยก็ต้องการเช่นกัน นอกจากนี้ก็คือขนแกะ รับซื้อตามราคาป่าน แต่พวกท่านต้องขนส่งมาที่เมืองจินเฉิงเอง หากไม่ขนส่ง จะต้องหักค่าขนส่ง” อาสื่อลวี่ยิ้ม