บทที่ 86 แม่งรวยชิบหาย

        คำพูดของอาสื่อลวี่ทำให้พ่อค้าชาวหูเหล่านี้ดวงตาเป็นประกาย ขนแกะรึ? ของสิ่งนั้นนอกจากที่ชาวทูเจี๋ยบนทุ่งหญ้าจะใช้เองบางส่วนแล้ว ที่เหลือล้วนแต่ถูกทิ้งเป็นขยะ ตอนนี้กลับมีคนจ่ายเงินรับซื้อ แถมยังรับซื้อตามราคาป่านอีกรึ? ราคานี้ไม่ต่ำเลยแม้แต่น้อย สำหรับพวกเขาแล้ว แค่ให้เงินแก่ชาวทูเจี๋ยเหล่านั้นเล็กน้อย ขนแกะเหล่านี้ก็ลากมาได้ตามสบาย

        กำไรในแต่ละปีนี้จะมีเท่าไหร่กัน?!

        ส่วนไป๋เตี๋ยจื่อนั้น เหมาะที่จะปลูกในซีอวี้ ให้คนปลูกในปริมาณมาก ก็เป็นทรัพย์สมบัติก้อนใหญ่อีกก้อนหนึ่ง

        แน่นอนว่าสมาชิกนี้ไม่ได้สมัครมาเปล่าๆ!

        พ่อค้าชาวหูเหล่านี้ต่างก็มีอิทธิพลอย่างมากในซีอวี้ ดังนั้นพวกเขาจึงทำอะไรในท้องถิ่นได้ง่ายกว่า หลี่เค่อไม่รังเกียจที่จะโอนกำไรส่วนหนึ่งให้พวกเขา เงินจะไปหามาจนหมดได้อย่างไรกัน!

        ขณะที่เถียนเหมิงพวกเขาเริ่มดำเนินการตามแผน ทางด้านหลี่เค่อก็ได้รับรายงานจากเถียนเหมิงเช่นกัน

        พูดตามตรง หากไม่ดูใบแจ้งหนี้นี้ หลี่เค่อก็ไม่รู้ว่าชนชั้นสูงของต้าถังร่ำรวยเพียงใด ตอนนี้ห้างสรรพสินค้าโหย่วเจียนได้รับเงินค่าสมัครสมาชิกประมาณ 5,300,000 ก้วนแล้ว

        ในจำนวนนี้ก้อนใหญ่ก็คือสมาชิกทองคำสองท่าน ถูกต้อง! คือสองท่าน! ท่านหนึ่งคือหลี่ซื่อจี้ และอีกท่านหนึ่งไม่ใช่ขุนนาง แต่เป็นประมุขสกุลหลี่แห่งหล่งซีสาขาตุนหวง หลี่จาง ให้คนมาดำเนินการ

        สกุลหลี่แห่งหล่งซีนับว่าเป็นบ้านเดิมของหลี่เค่อ มีทั้งหมดเก้าสาขา ในจำนวนนั้นสาขาที่เก่งกาจที่สุดสี่สาขาก็คือสาขาติ้งเจ๋อ, สาขาอู่หยาง, สาขากูจั้ง, สาขาตุนหวง, สาขาตันหยาง

        บ้านของหลี่ซื่อหมินมาจากหนึ่งในสาขาย่อยของสาขาตันหยาง เอ่อ… ที่ก่อนหน้านี้หลี่เค่อคิดว่าเป็นพวกแอบอ้าง ก็เพราะว่าหากจะก่อกบฏในช่วงปลายราชวงศ์สุย หากท่านไม่ดึงชื่อเสียงของตระกูลขุนนางเก่าแก่ที่ใหญ่กว่ามาใช้ ก็จะไม่มีใครตามท่าน และความสัมพันธ์ของบรรพบุรุษของหลี่เยวียน… อันที่จริงก็ไม่ค่อยจะชัดเจนนัก นั่นหมายความว่าบรรพบุรุษของบ้านหลี่เค่อใช่สกุลหลี่แห่งหล่งซีหรือไม่ ต้องใส่เครื่องหมายคำถามไว้

        แน่นอนว่าตอนนี้ต้าถังแซ่หลี่ ต่อให้ไม่ใช่ก็ใช่แล้ว สกุลหลี่แห่งหล่งซียอมรับ บ้านตระกูลหลี่เองก็บอกว่าเป็น คนอื่นย่อมไม่กล้าโต้แย้ง

        ทำไมหลี่จางถึงจู่ๆ ก็โผล่ออกมา หลี่เค่อก็ไม่ค่อยจะรู้เรื่องนัก แต่หลี่เค่อคิดว่าอีกฝ่ายน่าจะพอจะมีความเข้าใจเกี่ยวกับห้างสรรพสินค้าเยว่ไหลอยู่บ้าง

        ในซีอวี้ห้างสรรพสินค้าเยว่ไหลเรียกห้างสรรพสินค้าเยว่ไหลมาโดยตลอด ไม่เคยเปลี่ยนชื่อ ความสัมพันธ์ระหว่างตนเองกับห้างสรรพสินค้าเยว่ไหล หากตั้งใจจะตรวจสอบก็ไม่ใช่เรื่องยาก

        เพียงแต่หากไม่เจาะลึก ไม่ได้อยู่ในท้องถิ่นก็ไม่รู้ถึงอิทธิพลของห้างสรรพสินค้าเยว่ไหลเท่านั้นเอง

        และสมาชิกทองคำสองท่านก็นำมาซึ่ง 1,000,000 ก้วน นอกจากนี้ สมาชิกเงินชาวหูแปดท่านก็คือ 800,000 ก้วน และยังมีสมาชิกทองเหลืองอีกมากมาย รวมกันแล้วประมาณสองแสนกว่าก้วน นี่ก็อีก 1,000,000 ก้วน

        แม้แต่ชาวหูที่ถูกกระตุ้นก็ยังมากขนาดนี้ ชนชั้นสูงของต้าถังเหล่านั้นก่อนหลังรวมกันสามล้านกว่าก้วน ตอนนี้ลองคิดดูดูเหมือนก็ไม่มากจริงๆ

        แต่เพียงแค่คนเหล่านี้ก็สร้างรายรับคลังหลวงได้ครึ่งหนึ่งของต้าถังแล้ว… หลี่เค่อก็คาดไม่ถึงเช่นกัน

        ตอนนี้เขาพลันมีความเข้าใจอย่างลึกซึ้งต่อความมั่งคั่งของเหอเซินในยุคหลัง และนี่เป็นเพียงยอดภูเขาน้ำแข็งเท่านั้น ห้าสกุลเจ็ดตระกูลใหญ่… น้ำลึกเกินไปแล้ว ตระกูลขุนนางเก่าแก่ที่สืบทอดกันมาหลายร้อยปีเหล่านี้ตกลงแล้วมีเงินเท่าไหร่กันแน่ ไม่มีใครรู้จริงๆ

        แม่งรวยชิบหาย จากจุดนี้แล้ว หลี่เค่อพลันรู้สึกสงสารพ่อเฒ่าของตนเองอยู่บ้าง ไม่แปลกใจเลยที่ตระกูลขุนนางเก่าแก่จัดการได้ไม่ง่าย มีเงินตั้งแต่โบราณกาลมาจนถึงปัจจุบันเรื่องที่ทำได้นั้นมีมากเกินไปแล้วจริงๆ

        หลี่เค่อรู้สึกซาบซึ้งอยู่บ้าง ส่วนหลี่ซื่อหมินนั้นค่อนข้างมึนงง

        “เจ้าว่า เขาก็แค่ทำสมาชิก ได้รับมาอย่างน้อยห้าล้านก้วน?!!!!” น้ำเสียงของหลี่ซื่อหมินเต็มไปด้วยความตกตะลึง

        “ทูลฝ่าบาท ใช่แล้วพ่ะย่ะค่ะ” นายพลนายหนึ่งที่สวมเครื่องแบบขุนนางพิเศษกระซิบเสียงเบา

        หลี่ซื่อหมิน: “…”

        ข้าอยากจะได้! ห้าล้านก้วนนะ! ข้าซ่อมพระราชวังต้าหมิงนี่ก็หลายปีแล้ว ยังไม่เคยใช้เงินมากขนาดนี้เลย! ที่สำคัญคือ ข้าใช้เงินซ่อมวังหลังทีไร ไม่ว่าจะเป็นเว่ยเจิงหรือขุนนางในราชสำนักก็แม่งมาบ่นๆๆ ไม่หยุด หลี่ซื่อหมินแทบจะรำคาญจนตายอยู่แล้ว!

        จนถึงตอนนี้พระราชวังต้าหมิงโดยพื้นฐานแล้วใกล้จะสร้างเสร็จแล้ว แต่เมื่อเทียบกับขนาดที่เดิมทีเขาคิดไว้ก็เล็กลงไปครึ่งหนึ่ง หากจะขยายต่อไปอีกก็ไม่รู้ว่าในชั่วชีวิตของเขาจะมีเงินพอที่จะสร้างเสร็จหรือไม่

        ตอนนี้จู่ๆ ก็ได้ยินว่าหลี่เค่อทีเดียวก็ได้มาห้าล้านก้วน หลี่ซื่อหมินจะไม่ตกตะลึงได้อย่างไร?!

        ไอ้เด็กเหลือขอนี่ตกลงแล้วไปเอาความคิดเหล่านี้มาจากที่ไหนกัน สมาชิกนี่ยังคิดขึ้นมาได้อย่างไร? และกลับมีคนส่งเงินให้เขาจริงๆ?! หลี่ซื่อหมินคิดเท่าไหร่ก็คิดไม่ออก

        เจ้าเด็กนี่…

        “เพียงแต่เงินของเตี้ยนเซี่ย จะพูดให้เคร่งครัดแล้วก็คือเงินที่สมาชิกเหล่านี้ฝากไว้ที่นี่กับเตี้ยนเซี่ย เตี้ยนเซี่ยย่อมไม่สามารถใช้จ่ายตามอำเภอใจได้” นายพลคนนี้เสริมอีกประโยคหนึ่ง

        หลี่ซื่อหมินจะไปรู้หลักการนี้ได้อย่างไร แต่รู้ก็ส่วนรู้ ทองคำและเงินแท้เหล่านี้ฝากไว้ที่นี่กับเจ้า ใครแม่งจะไม่ใจ动กัน!

        และ อย่าได้ดูถูกความคิดของคนโบราณ บางทีพวกเขาเพราะความรู้ที่จำกัดความคิดของพวกเขา แต่หากท่านนำรูปแบบบางอย่างออกมา คนโบราณเหล่านี้ก็จะสามารถคิดทะลุถึงความแยบยลในนั้นได้อย่างรวดเร็ว

        หลี่ซื่อหมินก็ย่อมเป็นเช่นนี้เช่นกัน ในฐานะฮ่องเต้แห่งต้าถัง สายตาทางการเมืองและด้านอื่นๆ ของพระองค์ย่อมไม่เลว พระองค์ก็คิดทะลุได้อย่างรวดเร็วว่าหลี่เค่อทำถึงจุดนี้ได้อย่างไร งานราตรีสมาชิกนั่น… ช่างเหมือนกับการบีบคอชนชั้นสูงเหล่านั้นแล้วพูดว่า เจ้าจะสมัครหรือไม่? ไม่สมัครต่อไปนี้ก็อย่าแม่งมาอวดโอ้ที่นี่ของข้า!

        การกระตุ้นนั้นช่างใหญ่หลวงเกินไปแล้ว

        นอกจากนี้ พระองค์ก็พอจะคิดถึงประโยชน์ที่หลี่เค่อทำเช่นนี้ได้แล้ว นี่มิใช่เท่ากับเป็นการขายสินค้าของเขาออกไปล่วงหน้ารึ? เงินที่ฝากไว้ที่นั่นของพวกเขา ถึงแม้หลี่เค่อจะไม่ได้จำกัดการถอน คนที่ถอนก็มี แต่สำหรับชนชั้นสูงเหล่านี้แล้ว ของที่ดีที่สุดที่สามารถซื้อได้ล้วนแต่อยู่ในห้างสรรพสินค้าโหย่วเจียน พวกเขาใช้เงินก็ย่อมต้องใช้ที่นี่

        ในเมื่อใช้ที่นี่ เช่นนั้นเงินวางไว้ที่นั่นก็พอแล้ว นำออกมาทำไม? ขนแล้วไม่เหนื่อยรึ? ส่วนปัญหาว่าหลี่เค่อจะโกงเงินหรือไม่นั้น พวกเขาไม่ได้คิดเลย ชื่อเสียงของราชวงศ์ ชื่อเสียงของหลี่เค่อเองก็ยังคงใช้ได้ผลอยู่

        แน่นอนว่าที่สำคัญที่สุดก็คือมีหลี่ซื่อหมินค้ำประกันอยู่ ใครใช้ให้ครั้งที่แล้วเขาให้สิทธิ์แก่หลี่เค่อ ให้เปลี่ยนสัญลักษณ์รับรองบนป้ายเหล่านั้นเป็น “หลวง” ทั้งหมดล่ะ?

        เจ้าเด็กนี่ เจ้าเล่ห์เกินไปแล้ว!

        หลี่ซื่อหมินค่อนข้างเขี้ยวคัน ไม่รู้ไม่ชี้ก็ถูกเจ้าเด็กนี่วางแผนใส่อีกรอบหนึ่ง ขาดทุนยับแล้ว! หากรู้เช่นนี้แล้ว พระองค์จะไปยอมให้เขาเปลี่ยนอักษรนั้นเป็น “หลวง” ตามอำเภอใจได้อย่างไร ไม่ได้ต้องไปขอเงินล้านก้วนจากเขารึ?

        ไม่ใช่! หลี่ซื่อหมินพลันตระหนักขึ้นมา เจ้าเด็กนี่จะไม่ใช่ว่ากำลังวางแผนเรื่องนี้อยู่ แล้วก็เพื่อให้ข้าไปหาบรรดาศักดิ์เฉพาะสำหรับช่างฝีมือให้เขากระมัง?

        ไม่ได้ ไม่สามารถทำเช่นนี้ได้ แต่ในพระทัยของหลี่ซื่อหมินไม่พอพระทัย พระองค์พลันนึกถึงเรื่องบัณฑิตจากตระกูลยากจนเหล่านั้นของสำนักศึกษาหลวงกั๋วจื่อเจี้ยน คนย่อมยังไม่ได้ส่งไปให้หลี่เค่อ ต้องหาวิธีขอผลประโยชน์จากเขาสักหน่อย พระราชวังต้าหมิงของตนเองถึงแม้จะสร้างเสร็จแล้ว แต่เฟอร์นิเจอร์ข้างในและอื่นๆ ก็ยังไม่มีเลย หรือว่า… ไปขอจากเขาสักชุด?! เจ้าเด็กนี่ในด้านความเพลิดเพลินนั้นเป็นอัจฉริยะอย่างแน่นอน!

        ท้ายที่สุดแล้วการให้ช่างฝีมือของราชสำนักสร้างนั้นต้องให้ราชสำนักจ่ายเงิน

        ใช่! ก็ทำเช่นนี้แหละ! หลี่ซื่อหมินรีบให้ฉางหลินไปเรียกผู้รับผิดชอบของสำนักศึกษาหลวงกั๋วจื่อเจี้ยนมา ตอนนี้สำนักศึกษาหลวงกั๋วจื่อเจี้ยนของต้าถังเป็นหน่วยงานบริหาร คล้ายกับกระทรวงศึกษาธิการในยุคหลัง

        หลังจากที่ผู้รับผิดชอบของสำนักศึกษาหลวงกั๋วจื่อเจี้ยนมาถึงแล้ว หลี่ซื่อหมินก็ทรงตรัสเรื่องนี้กับเขา ผู้รับผิดชอบพอได้ยินเรื่องนี้ นี่มันง่ายมาก ถึงแม้จะบอกว่าการกระทำนี้มีความสงสัยว่าจะขายศิษย์เหล่านี้ แต่เรื่องของบัณฑิตจะไปพูดว่าขายได้อย่างไร? นี่คือฝ่าบาททรงให้เตี้ยนเซี่ยแสดงความกตัญญู!

        เขาก็รีบวิ่งไปส่งข่าวทันที

        หลี่เค่อนอกเมืองก็ย่อมต้องได้พบกับขุนนางผู้นี้อย่างรวดเร็วเช่นกัน เมื่อเขาได้ยินความหมายของพ่อเฒ่าของตนเองที่ขุนนางผู้นี้ถ่ายทอดมา หลี่เค่อก็ดีใจอย่างบ้าคลั่ง!

        ให้ตายสิ! แบรนด์พิเศษเฉพาะของราชวงศ์นี่ก็มาแล้วมิใช่รึ?! พ่อเฒ่าของข้า ท่านช่างรักข้าเสียจริง!