บทที่ 87 เหล่าบัณฑิตมาถึงแล้ว

ต้องไม่แสดงออกมา! ต้องไม่แสดงออกมา! หลี่เค่อเตือนตนเองในใจสองประโยค แล้วจึงเอ่ยปากอย่างลำบากใจ

        “เรื่องนี้ อันที่จริงการแสดงความกตัญญูต่อท่านพ่อของข้าเป็นเรื่องที่สมควรแล้ว แต่ว่าเฟอร์นิเจอร์ที่จะใช้ในพระราชวังต้าหมิงทั้งหลังก็ไม่ใช่จำนวนน้อยๆ” หลี่เค่อ “ทำสีหน้าลำบากใจ”

        “เตี้ยนเซี่ย เรื่องนี้ก็ไม่ใช่ว่าข้าน้อยจะสามารถตัดสินใจได้ นี่เป็นรับสั่งของฝ่าบาท” อธิการบดีสำนักศึกษาหลวงกั๋วจื่อเจี้ยน ฝานเหลียงอี้ กล่าวอย่างจนปัญญา เขาเป็นเพียงขุนนางที่ไม่ค่อยมีชื่อเสียงในต้าถัง เขาย่อมเป็นไปไม่ได้ที่จะไปล่วงเกินหลี่เค่อ แต่ฝ่าบาทเขายิ่งล่วงเกินไม่ได้ใหญ่

        เขาก็มาที่นี่ด้วยใจที่อยากจะสร้างผลงานเช่นกัน

        “นี่… ข้าสามารถตอบตกลงได้ แต่ว่าท่านอธิการบดีฝาน สำนักศึกษาหลวงกั๋วจื่อเจี้ยนนี้ดูแลผลการเรียนของนักศึกษาในวิทยาลัยหลวงและอื่นๆ ยังมีนักศึกษาต่างชาติอีกบางส่วน ในจำนวนนี้ย่อมต้องมีหลายคนที่ไม่อาจเข้ารับราชการได้ ไม่ทราบว่ารายชื่อของคนเหล่านี้จะสามารถให้ข้าทั้งหมดได้หรือไม่? ถึงตอนนั้นคนก็ให้ส่งมาที่นี่ของข้าด้วย” หลี่เค่อกล่าวด้วยสีหน้าที่ลำบากใจ

        ถูกต้อง ยุคนี้ต้าถังมีนักศึกษาต่างชาติอยู่มากมาย ตั้งแต่ต้าถังก่อตั้งขึ้นมาจนถึงช่วงปลายราชวงศ์ต้าถัง ต้าถังได้สร้างความสัมพันธ์ทางการทูตกับกว่าสี่ร้อยประเทศ ดังนั้นถึงได้เรียกว่าหมื่นแคว้นมาคารวะอย่างแท้จริง และในตอนนั้น เกือบทุกประเทศต่างก็ถือเป็นเกียรติที่สามารถมาเรียนที่ต้าถังได้

        เช่น แคว้นวาที่อยู่ข้างๆ เกาหลี และอื่นๆ

        หากหลี่เค่อจำไม่ผิด ในประวัติศาสตร์ยังมีตัวอย่างที่ชาวแคว้นวามาเรียนที่ต้าถังแล้วสุดท้ายได้กลายเป็นขุนนางใหญ่ชายแดนด้วยซ้ำ จากจุดนี้ก็จะสามารถมองเห็นได้ถึงทัศนคติที่เปิดกว้างของต้าถัง และหลี่เค่อก็ไม่ได้มีความคิดอื่นใด เขาอยากจะรู้จักชาวแคว้นวาสองสามคน

        อย่าได้เข้าใจผิด เขาต่อหญิงสาวทางนั้นไม่ได้มีความคิดอะไร เพราะชาวแคว้นวาในยุคนี้กับยุคหลังเทียบกันไม่ได้ และทางนั้นก็ล้าหลังอย่างยิ่ง และยังโดยพื้นฐานแล้วอยู่ในช่วงเปลี่ยนผ่านจากสังคมทาสไปสู่สังคมศักดินา เขาเพียงแค่สนใจเหมืองเงินและเหมืองทองบนเกาะนั้น

ถึงแม้ทรัพยากรบนเกาะแคว้นวาจะขาดแคลน แต่ทรัพยากรแร่ธาตุบางส่วนกลับอุดมสมบูรณ์อย่างยิ่ง เช่น เงินทองบวกกับถ่านหินก็ไม่เลว แต่ถ่านหินไม่มีประโยชน์ แต่เงินทองกลับสามารถทำได้ ยุคนี้เงินทองมีมากแล้ว การสร้างระบบมาตรฐานทองคำและเงินก็สามารถทำได้เช่นกัน

        “นี่… ไม่มีปัญหา” ฝานเหลียงอี้ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก็ใช้ได้จริงๆ คนเหล่านี้มีมากมาย สุดท้ายพวกเขาก็ได้อย่างมากก็แค่เป็นข้าราชการชั้นผู้น้อย หรือเป็นขุนนางอาลักษณ์อะไรเทือกนั้น ไม่มีความก้าวหน้าอะไรใหญ่โตนัก การให้หลี่เค่อไปย่อมไม่เป็นไรอยู่แล้ว พูดตามตรง คนเหล่านี้อยากจะจัดหาตำแหน่งให้ก็ยากจริงๆ

        “แล้วก็บุตรหลานตระกูลบัณฑิตที่ค่อนข้างจะตกอับเหล่านั้นก็ให้ข้าด้วยเถิด ที่ล่วงเกินคนก็ได้ ที่นี่ของข้าไม่กลัว อย่างไรเสียที่นี่ของข้าก็แค่ต้องการให้พวกเขารู้หนังสือ” หลี่เค่อกล่าวอย่างรวดเร็ว

        “ก็ได้!” ฝานเหลียงอี้ถอนหายใจอย่างโล่งอก ไม่เกินเลย ไม่เกินเลย

        “บัณฑิตบางคนที่กลับไปยังบ้านเกิดเดิม ที่อยู่ก็ให้ข้าด้วย ข้าจะส่งคนไปชักชวน” หลี่เค่อกล่าวอีกประโยคหนึ่ง

        ฝานเหลียงอี้: “…”

        “ได้!”

        “เช่นนั้นก็ตามนี้เถอะ ท่านกลับไปบอกพ่อข้าว่า เฟอร์นิเจอร์ทั้งหมดของพระราชวังต้าหมิงข้ารับเหมาให้เขาหมด! รวมถึงกระจกของวังหลังบางส่วนข้าก็รับเหมาให้เขาด้วย!” หลี่เค่อยิ้ม

        “เช่นนั้นข้าน้อยขอทูลลา” ฝานเหลียงอี้ไม่อยากจะอยู่ที่นี่แล้ว รีบขอตัวลาจากไป รู้สึกอยู่เสมอว่าสู่หวางเตี้ยนเซี่ยน่ากลัวเกินไป

        หลังจากที่ฝานเหลียงอี้จากไป หลี่เค่อก็รู้สึกยินดีอยู่บ้าง เช่นนี้แล้ว ในมือของเขาก็จะมีบัณฑิตจำนวนมากที่สามารถใช้งานได้ แค่บัณฑิตกลุ่มนี้ก็มีประมาณห้าหกร้อยคนแล้ว

        พอมีบัณฑิตเหล่านี้แล้ว แผนการประชาสัมพันธ์บางอย่างของตนเองก็จะสามารถดำเนินการได้แล้ว

        “เฒ่าเจ็ด!” หลี่เค่อกล่าวเสียงดัง

        “เตี้ยนเซี่ย!” ชายวัยกลางคนอายุสามสิบกว่าคนหนึ่งปรากฏตัวขึ้นอย่างเงียบเชียบ ตอนที่เถียนเหมิงไม่อยู่ เขาก็คือผู้รับผิดชอบที่นี่

        คนผู้นี้ก็เป็นคนที่หลี่เค่อช่วยชีวิตไว้เช่นกัน ตอนนั้นเขากับลูกชายเกือบจะอดตาย แซ่ซุน เป็นคนที่เจ็ด หลี่เค่อก็เลยเรียกเขาว่าเฒ่าเจ็ด

        “จัดหาที่พักและอาหารสำหรับหกร้อยคนก่อน ที่คฤหาสน์สู่หวางก่อน จากนั้นก็เตรียมอุปกรณ์ที่เกี่ยวข้องที่เขตอุตสาหกรรมสวัสดิการ สามารถรับผู้ลี้ภัยและขอทานได้แล้ว”

        “ขอรับ!”

        ก่อนหน้านี้ได้รับงานรวบรวมผู้ลี้ภัยและขอทานเหล่านี้จากหลี่ซื่อหมิน แต่ก็ยังไม่ได้เริ่มดำเนินการมาโดยตลอด ในสายตาของคนต้าถังแล้ว นี่ก็นับว่าปกติธรรมดาเกินไปแล้ว ช่วยไม่ได้ ผลิตภาพต่ำ ประสิทธิภาพก็ย่อมจะสูงไปไหนไม่ได้

        หลี่เค่อสามารถเตรียมการเสร็จสิ้นและค่อยๆ ขยายงานได้ภายในหนึ่งเดือนหรือแม้แต่สองสามเดือน หลี่ซื่อหมินก็รู้สึกว่าปกติ

        คนที่คุ้นเคยกับชีวิตที่รวดเร็วในยุคใหม่ โยนไปอยู่ในสมัยโบราณ คาดว่าท่านคงจะเบื่อตาย

        ที่ยังไม่ได้เริ่มทำงาน ที่สำคัญก็คือคนรู้หนังสือเหล่านี้ไม่เพียงพอ ในนามของหลี่เค่ออันที่จริงก็มีอยู่ไม่น้อย แต่คนเหล่านี้กระจายอยู่ทั่วทุกหนทุกแห่งของต้าถัง พวกเขามีงานที่สำคัญมากอยู่ การจะโยกย้ายก็สามารถโยกย้ายได้ แต่เมื่อมีของฟรี ทำไมต้องใช้ของตัวเอง?

        ผู้ลี้ภัยและขอทานเหล่านี้หลี่เค่อมีประโยชน์อย่างใหญ่หลวงในอนาคต ข้อมูลของพวกเขาก็ต้องลงทะเบียนบันทึกไว้ นี่ก็ต้องใช้บัณฑิตจำนวนมาก

        วันรุ่งขึ้น เกือบจะถึงตอนเที่ยง หลี่เค่อถึงจะได้รอคนที่ตนเองอยากจะรอมาถึง ช่วยไม่ได้บัณฑิตเหล่านี้เดินเท้ามา เป็นไปไม่ได้ที่จะให้ม้าเพียงพอให้พวกเขาขี่ และระหว่างพวกเขาก็ไม่ได้มีระเบียบวินัยสูงขนาดนั้น ก็คือบัณฑิตของต้าถังร่างกายค่อนข้างจะดีอยู่บ้าง

        หลังจากที่ฝานเหลียงอี้ส่งมอบงานกับหลี่เค่อเสร็จแล้ว ก็มอบทะเบียนรายชื่อให้หลี่เค่อโดยตรงแล้วก็หันหลังเดินจากไป วิ่งเร็วอย่างยิ่ง เพราะหลี่เค่อได้ยินเสียงด่าเขาจากในฝูงชนไม่น้อยแล้ว

        เห็นได้ชัดว่าพวกเขาต่อการกระทำที่ฝานเหลียงอี้โยนพวกเขามาให้หลี่เค่อนั้นไม่พอใจอย่างยิ่ง พวกเขาคิดว่าพวกเขาคืออัครเสนาบดีแห่งต้าถังคนต่อไปที่จะช่วยเหลือโลกหล้า

        หลี่เค่อเปิดดูทะเบียนรายชื่อในมือก่อน ไม่ได้มีมากเท่าที่เขาคิด มีเพียงสี่ร้อยยี่สิบสองคน คนเหล่านี้เดิมทีล้วนแต่ศึกษาอยู่ในวิทยาลัยหลวงและสถานที่อื่นๆ อันที่จริง… ที่ว่าศึกษานั้นเป็นเพราะยังไม่ได้จัดหาตำแหน่งให้พวกเขา ที่ควรจะเรียนก็เรียนไปหมดแล้ว

        สำหรับบัณฑิตเหล่านี้แล้ว ชุดนั้นที่หลี่เค่อใช้กับทหารเหล่านั้นก็ใช้ไม่ได้ผลแล้ว จะว่าใช้ไม่ได้ผลโดยสิ้นเชิงก็ไม่ได้ แต่นั่นต้องใช้กระบวนการระยะยาว ไม่ใช่สิ่งที่สามารถแก้ไขได้ในระยะเวลาอันสั้น

        กับชาวบ้านธรรมดา ท่านต้องพูดเรื่องค่าตอบแทน เรื่องสวัสดิการ กับบัณฑิตเหล่านี้ ท่านต้องพูดเรื่องอุดมการณ์

        เพราะต้าถังต่อบัณฑิตเหล่านี้ดีมาก กินอยู่ฟรีทั้งหมด ดังนั้นพวกเขาจึงไม่มีแรงกดดันในการดำรงชีวิต

        “เงียบ!” หลี่เค่อตบมือของตนเอง กล่าวเสียงดัง

        บัณฑิตเหล่านี้ถึงแม้จะหาเรื่อง แต่ต่อหน้าหลี่เค่อกลับไม่กล้าเหิมเกริม

        หนึ่งคือสถานะของบัณฑิตในต้าถึงแม้จะไม่ต่ำ แต่ก็ไม่ได้สูงขนาดนั้น ท่านดูเฉิงเหย่าจิน อวี้ฉือกง หลี่จิ้งพวกเขาไม่สนใจจ่างซุนอู๋จี้และคนอื่นๆ ก็จะเข้าใจจุดนี้

        หากเป็นเพียงเพราะเหตุนี้ บัณฑิตเหล่านี้ย่อมเป็นไปไม่ได้ที่จะเชื่อฟังขนาดนี้ อย่างที่สองย่อมต้องเป็นเพราะอำนาจข่มขู่ของหลี่เค่อเองแล้ว

        ชื่อเสียงของสู่หวางเตี้ยนเซี่ย ไม่กล้าพูดว่าจะหยุดเด็กร้องไห้ในฉางอันได้ ท้ายที่สุดแล้วหลี่เค่อก็ไม่ใช่คนชั่วอะไร แต่น่าจะสามารถทำให้คนหัวแข็งทุกคนในฉางอันหุบปากได้

        ไม่เชื่อรึ? เมื่อก่อนต้าหลางของตระกูลจ่างซุนก็หัวแข็งเช่นนี้แหละ ตอนนี้เขาไม่กล้าปรากฏตัวต่อหน้าสู่หวางเตี้ยนเซี่ยแล้ว