บทที่ 88 การเป็นไลฟ์โค้ชไม่ใช่เรื่องง่ายเลยนะ

        ทุกคนต่างก็เงียบลง หลี่เค่อถึงได้กล่าวเรียบๆ “เปิ่นเตี้ยนเซี่ยคือใคร เชื่อว่าพวกท่านคงจะรู้กันดีอยู่แล้ว วันนี้ที่เรียกพวกท่านมา ก็เพื่อให้มาทำงานให้เปิ่นเตี้ยนเซี่ย”

        “ข้ารู้ว่าในใจพวกท่านไม่สบายใจ แต่เปิ่นเตี้ยนเซี่ยเป็นคนอย่างไรพวกท่านอาจจะรู้ดีกว่าข้าเสียอีก ข้ามักจะมีอะไรก็พูดอย่างนั้น ดังนั้นการที่พวกท่านสามารถมาที่นี่ได้ ก็อธิบายได้เพียงปัญหาเดียว” หลี่เค่อกล่าวเสียงดัง

        “นั่นก็คือ ไม่มีใครเห็นค่าพวกท่าน!” เสียงของหลี่เค่อดังขึ้นอีกระดับหนึ่ง

        บัณฑิตเหล่านี้ข้างล่างต่างก็ตะลึงไปครู่หนึ่ง แต่พวกเขาก็รีบเงียบลงทันที

        “พวกท่านเหล่านี้ บ้างก็มาจากตระกูลยากจน บ้างก็ครอบครัวตกต่ำ บ้างก็ล่วงเกินคน ดังนั้นในราชสำนักนั้น หรือหอหงเหวิน กรมกองต่างๆ สามหน่วยงานหกกระทรวงก็ไม่มีใครเห็นค่าพวกท่าน”

        “ดังนั้นพวกท่านจึงทำได้เพียงอยู่ในสถานที่อย่างวิทยาลัยหลวงในนามของการศึกษาเล่าเรียน แต่ในความเป็นจริงแล้ว พวกท่านก็เหมือนกับเศษอาหารที่ถูกเททิ้งในคูน้ำเน่า ไม่มีใครสนใจอีกต่อไปแล้ว”

        สีหน้าของบัณฑิตเหล่านี้พลันบิดเบี้ยวขึ้นมา พวกเขาไม่มีความตระหนักรู้ในตนเองจริงๆ รึ? มีกันทุกคน สถานการณ์ของตนเองเป็นอย่างไร ในใจพวกเขาก็รู้ดีอยู่แล้ว และพวกเขาก็เคยเรียนหนังสือมา รู้หลักการมากมาย ดังนั้นพวกเขาจึงรู้ดีว่า คำพูดของหลี่เค่อนั้นเป็นเรื่องจริง

        “แต่ในความเป็นจริงแล้วล่ะ? ข้าไม่พูดถึงการนำพวกท่านไปเทียบกับขุนนางคนสำคัญในราชสำนักเหล่านั้น แค่พูดถึงพวกที่อายุใกล้เคียงกับพวกท่าน แต่กลับได้ดำรงตำแหน่งในราชสำนักแล้ว อาจจะเป็นเพื่อนร่วมชั้นเรียนของพวกท่านในอดีต พวกท่านด้อยกว่าพวกเขาตรงไหน?”

        “ไม่ด้อย!” ท่ามกลางฝูงชนไม่รู้ว่าเป็นใคร ตะโกนเสียงดังขึ้นมา

        ไม่เลว มีคนชงให้แล้ว นี่ก็คือความแตกต่างที่ใหญ่ที่สุดระหว่างบัณฑิตที่เรียกได้ว่าเป็นนักเรียนเหล่านี้กับทหารแล้ว วิธีการปลุกเร้าเลือดร้อนก็แตกต่างกัน

        ทหารไม่มีคำสั่ง พวกเขาจะไม่เอ่ยปากโดยง่าย แต่บัณฑิตที่อายุไม่มากเหล่านี้กลับแตกต่างออกไป

        บัณฑิตที่สามารถมาที่นี่ได้ในวันนี้อายุไม่นับว่ามากนัก อายุมากที่สุดก็แค่ยี่สิบหกยี่สิบเจ็ดปีเท่านั้น อันที่จริงในต้าถังยี่สิบหกยี่สิบเจ็ดปีก็ไม่น้อยแล้ว หลายคนสามสิบกว่าปีก็มีเป็นปู่แล้ว

        แต่บัณฑิตวัยยี่สิบหกยี่สิบเจ็ดปีเหล่านี้ล้วนแต่ศึกษาอยู่ในสถานที่อย่างวิทยาลัยหลวงมาโดยตลอดไม่เคยถูกราชสำนักและสถานที่อื่นๆ ทุบตี และพวกเขาก็เคยเรียนหนังสือมา คิดว่าตนเองคือบัณฑิตที่แบกรับใต้หล้าไว้บนบ่า

        ดังนั้นจึงกล่าวได้ว่าพวกเขาไร้เดียงสามาก

        “แต่ พวกท่านไม่มีโอกาสนี้ หากไม่ใช่เพราะข้าหลี่เค่อวันนี้เรียกพวกท่านมาที่นี่ พวกท่านก็จะยังคงอยู่ในสถานที่อย่างวิทยาลัยหลวงในนามของการศึกษาเล่าเรียนที่เรียกว่ากินแล้วนอนรอความตายต่อไป ความทะเยอทะยานในใจของพวกท่านชั่วชีวิตก็ไม่อาจเป็นจริงได้ จนกระทั่งพวกท่านเข้าสู่วัยกลางคน หันกลับมามองอีกครั้งกลับพบว่าตนเองได้ปล่อยชีวิตให้สูญเปล่าไปแล้ว”

        “และพวกท่านถึงแม้จะมีความรู้เต็มตัว แต่กลับไม่มีที่ให้แสดงฝีมือ สุดท้ายถึงกับเพราะเหตุผลต่างๆ นานา อาจจะทำได้เพียงเป็นข้าราชการชั้นผู้น้อย หรือแม้กระทั่งขายภาพวาดอักษรข้างถนนเพื่อประทังชีวิต แม้แต่ภรรยาบุตรและบิดาชราของตนเองก็ยังไม่สามารถเลี้ยงดูได้”

        เสียงของหลี่เค่อราวกับค้อนหนักทีละด้ามๆ ทุบลงบนหัวใจของพวกเขาโดยตรง คนเหล่านี้ก่อนหน้านี้ไม่เต็มใจที่จะเชื่อ ก็เพราะพวกเขาคิดว่าตนเองยังมีโอกาส และไม่มีใครมาเปิดโปงความจริงที่โหดร้ายนี้ให้พวกเขา แต่ตอนนี้หลี่เค่อได้เปิดโปงให้พวกเขาแล้ว

        หลี่เค่อคือใคร? องค์ชายสามของฝ่าบาทฮ่องเต้แห่งต้าถัง สู่หวางเตี้ยนเซี่ยแห่งต้าถัง! คำพูดของเขา ก็นับว่าเป็นท่าทีกึ่งทางการแล้ว

        “พวกท่านเต็มใจที่จะเป็นเช่นนี้รึ? ข้าคิดว่าพวกท่านไม่เต็มใจ ดังนั้นเปิ่นเตี้ยนเซี่ยจึงได้เรียกพวกท่านมา!”

        เมื่อได้ยินถึงตรงนี้ บัณฑิตหลายคนที่เดิมทีก้มหน้าอยู่ข้างล่างก็เงยหน้าขึ้นมาทันที ทุกคนต่างก็มีสีหน้าที่คาดหวังมองไปยังหลี่เค่อ ใช่แล้ว สู่หวางเตี้ยนเซี่ยเรียกพวกเขามา ย่อมต้องไม่ใช่เพื่อจะมาเยาะเย้ยพวกเขาที่นี่!

        “สถานการณ์การเมืองของต้าถังในวันนี้เป็นความรับผิดชอบของผู้ใด? ใต้หล้าไม่มีบัณฑิตจากตระกูลยากจนเป็นความรับผิดชอบของผู้ใด? ปราชญ์ในปัจจุบันได้มีความประสงค์ที่จะเสริมสร้างระบบการสอบขุนนาง ให้ช่องทางแก่บัณฑิตจากตระกูลยากจนได้เลื่อนขั้น แต่กลับประสบความล้มเหลวซ้ำแล้วซ้ำเล่า เป็นความรับผิดชอบของผู้ใด?!” หลี่เค่อถามคำถามสามข้อติดต่อกัน

        ไม่มีใครตอบ แต่กลับทุกคนรู้ดี

        “แต่สถานการณ์ในวันนี้ หากไม่ทำลายลง ต้าถังก็จะเหมือนกับราชวงศ์ในอดีต สุดท้ายก็จะเดินไปสู่ความเสื่อมสลาย! ใช้ประวัติศาสตร์เป็นกระจกเงา สามารถรู้ถึงความรุ่งเรืองและความเสื่อมสลายได้ และหากต้องการจะสร้างราชวงศ์ที่ไม่เสื่อมสลาย ระบบการสืบทอดบุคลากรที่สมเหตุสมผล ระบบการเสนอชื่อ การใช้บุคลากรอย่างสมเหตุสมผลคือสิ่งที่ขาดไม่ได้ที่สุด”

        “สิ่งที่สำคัญที่สุดของต้าถังคืออะไร? บุคลากร! และพวกท่าน ก็คือบุคลากร!”

        “แต่การจะสร้างระบบเช่นนี้ขึ้นมานั้นยากหรือไม่? ยาก! และวันนี้ข้าเรียกพวกท่านมา ก็เพื่อเป้าหมายอันยิ่งใหญ่นี้! แต่ข้าเป็นเพียงองค์ชายองค์หนึ่งของต้าถัง ข้าได้รับงานมาไม่น้อยจากมือของเสด็จพ่อ แต่งานเหล่านี้ในช่วงแรกอาจจะเป็นเพียงงานเล็กๆ น้อยๆ ที่ไม่สลักสำคัญอะไร อาจจะเป็นคนที่รู้หนังสือก็สามารถทำได้”

        “แต่ข้าหวังว่าพวกท่านจะทำ ทำไมรึ? เมิ่งจื่อกล่าวไว้ว่า เมื่อสวรรค์จะมอบภาระอันยิ่งใหญ่ให้แก่ผู้ใด ย่อมต้องทดสอบจิตใจให้ลำบาก ทำให้ร่างกายเหนื่อยยาก พวกท่านอ่านหนังสือมากกว่าข้า ดีกว่าข้า หลักการนี้ไม่ต้องพูด ข้าอยากจะพูดว่า ความรู้ที่แท้จริงเห็นได้จากรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ห้องหนึ่งห้องยังไม่กวาด จะไปกวาดใต้หล้าได้อย่างไร?! แม้แต่เรื่องเล็กๆ น้อยๆ ก็ยังทำได้ไม่ดี พวกท่านจะไปดำเนินการตามความทะเยอทะยานของพวกท่านได้อย่างไร?!”

        “ดังนั้น งานเหล่านี้? พวกท่านมีใครไม่ทำบ้าง? คนที่ไม่ทำ ตอนนี้สามารถพูดออกมาได้ เปิ่นเตี้ยนเซี่ยไม่บังคับ!” หลี่เค่อยิ้มแล้วถาม

        “เตี้ยนเซี่ย ท่านว่ามา งานอะไร! ต่อให้เป็นการสอนหนังสือเด็ก เราก็ทำ!” บัณฑิตคนหนึ่งกัดฟันกล่าวเสียงดัง คำพูดของหลี่เค่อถึงแม้จะตรงไปตรงมา แต่กลับพูดถึงในใจของพวกเขา เพราะงานของหลี่เค่อไม่ว่าจะเล็กหรือใหญ่ ก็คือการใช้พวกเขา แต่ราชสำนัก… ไม่ใช้พวกเขา!

        “ดีมาก! พวกท่านมีใจเช่นนี้ เปิ่นเตี้ยนเซี่ยก็วางใจแล้ว เพราะเปิ่นเตี้ยนเซี่ยต่อไปนี้มีแผนการหนึ่ง แผนการที่ทำให้พวกท่านถึงแม้จะไม่ได้อยู่ในราชสำนัก แต่กลับยังคงสามารถส่งอิทธิพลต่อราชสำนัก ส่งอิทธิพลต่อนโยบายของต้าถังได้!”

        “ความคิดของข้าเรียบง่ายมาก ก็คือการทำให้บัณฑิตจากตระกูลยากจนทั่วหล้า บัณฑิตที่ไม่ได้ดิบได้ดีทั่วหล้า มีหนังสือสามารถอ่านได้ มีวาจาสามารถเปล่งออกมาได้ สามารถเข้าร่วมในนโยบายของชาติได้ สามารถส่งถึงหูสวรรค์ได้ สามารถแสดงความคิดเห็นของตนเองได้อย่างตรงไปตรงมา!”

        “ที่สำคัญที่สุดคือ สามารถตะโกนใส่หน้าคนเหล่านั้นที่คิดว่าตนเองควบคุมช่องทางการเลื่อนขั้นของยุคนี้ได้ว่า ช่างแม่งมัน!”

        เสียงของหลี่เค่อในตอนที่พูดคำหยาบประโยคสุดท้ายนี้พลันสูงขึ้นแปดระดับ

        บัณฑิตทุกคนต่างก็ตกใจไปทีหนึ่ง แต่หลังจากได้สติกลับมาแล้ว ไม่รู้ว่าทำไม กลับรู้สึกฮึกเหิมขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล เพราะพวกเขารู้ดีว่าคนที่หลี่เค่อพูดถึงเหล่านั้นคือใคร!

        “ตอนนี้พวกท่านต่อความไม่เป็นธรรมเหล่านี้ จงเปล่งเสียงคำรามของพวกท่านออกมา ตะโกนพร้อมกับข้าว่า ช่างแม่งมัน! กล้าหรือไม่?!”

        หลี่เค่อตะโกนจนหน้าแดงคอแดง แต่กลับรู้สึกฮึกเหิมอย่างไม่มีเหตุผล

        “ช่างแม่งมัน!” ท่ามกลางฝูงชนไม่รู้ว่าบัณฑิตคนไหนตามหลี่เค่อตะโกนลั่นขึ้นมา

        “ช่างแม่งมัน!” ในไม่ช้า พอมีคนแรกนำแล้ว บัณฑิตทุกคนก็เริ่มเลือดร้อนขึ้นมา พวกเขาสีหน้าแดงก่ำไปหมด แต่ละคนต่างก็ตะโกนเสียงดังลั่น “ช่างแม่งมัน!”

        ในตอนนี้ก็ไม่จำเป็นต้องให้หลี่เค่อนำจังหวะแล้ว พวกเขาแต่ละคนก็ก่อตัวเป็นคลื่นเสียงขนาดใหญ่ในไม่ช้า

        คำหยาบที่พร้อมเพรียงกัน ดังสะท้อนไปทั่วทั้งท้องฟ้า

        ทหารองครักษ์ที่เฝ้าระวังอยู่รอบนอกถึงกับโง่งันไป บัณฑิตเหล่านี้สมองเสียไปแล้วรึ? ปกติพวกเขาไม่ใช่ว่ารังเกียจที่เราหยาบคายหรอกรึ? ทำไมพวกเขาด่าคนถึงได้โหดกว่าพวกเราเสียอีก?!