บทที่ 865: เปิดหูเปิดตา

ทั้งประเทศยังเทียบไม่ได้กับเมืองฉางอันเพียงเมืองเดียวของคนอื่นเขา ยิ่งไม่ต้องพูดถึงต้าถังที่กว้างใหญ่ไพศาลและน่าตื่นตาตื่นใจอย่างหาที่เปรียบมิได้ที่พวกเขาได้พบเห็นมาระหว่างทาง?

ดังนั้น จวีจื้อเซิ่งในเวลานี้อดไม่ได้ที่จะมีความคิดหนึ่งผุดขึ้นมา เสด็จพ่อจวีเหวินไท่ของเขาไปเอาความมั่นใจมาจากไหนว่าจะสามารถต่อกรกับต้าถังได้? แถมยังคิดว่าจะสามารถเอาชนะต้าถังได้อย่างมั่นคงอีก?

เป็นเพราะไม่เคยเห็นความแข็งแกร่งของต้าถังหรือเปล่า?

จวีจื้อเซิ่งตกอยู่ในภวังค์ความคิด

ในขณะที่เขากำลังครุ่นคิดอยู่นั้น ทันใดนั้นก็มีเสียงหัวเราะที่สดใสดังมาจากที่ไกลๆ "ฮ่าๆๆ คารวะองค์ชายจวีจื้อเซิ่ง" น้ำเสียงที่หยาบกระด้างแฝงไปด้วยแววหยอกล้อ แต่จวีจื้อเซิ่งย่อมไม่มีความคิดที่ไม่พอใจใดๆ