บทที่ 864: ล้วนแต่เป็นเฒ่าเจ้าเล่ห์ (ตอนจบ)

หลังจากที่อ่านราชโองการทั้งฉบับจบแล้ว รวมถึงบทความภาษาพูด (ไป๋ฮว่าเหวิน) อีกสองบทที่ฝางเสวียนหลิงและคนอื่นๆ เป็นผู้เขียนขึ้น ซึ่งส่วนใหญ่แล้วเป็นการอธิบายเกี่ยวกับกลุ่มคนงานให้แก่ราษฎรได้เข้าใจ

หลี่เค่อก็อดไม่ได้ที่จะทอดถอนใจออกมาประโยคหนึ่ง ล้วนแต่เป็นเฒ่าเจ้าเล่ห์กันทั้งนั้น เรียนรู้ได้เร็วกันจริงๆ

เรื่องประกันสังคมที่หลี่เค่อพูดถึงนั้น ในนี้กลับไม่ได้เอ่ยถึงเลยแม้แต่น้อย แต่กลับใช้บรรดาศักดิ์กิตติมศักดิ์มาทดแทน!

คนกลุ่มนี้ ตอนนั้นที่มอบบรรดาศักดิ์กิตติมศักดิ์ให้ก็ทำราวกับว่าจะฆ่าล้างตระกูลพวกเขาอย่างนั้นแหละ แต่ว่าตอนนี้กลับหันมาติดตามหลี่เค่อใช้บรรดาศักดิ์กิตติมศักดิ์มาวาดฝันด้วยกันแล้ว

เห็นได้ชัดว่า พวกเขาได้ค้นพบแล้วว่า ของอย่างบรรดาศักดิ์กิตติมศักดิ์นี้ อย่างไรเสียก็ไม่สามารถที่จะสืบทอดได้ และอำนาจที่แท้จริงก็มีไม่มาก แต่ว่ากลับสามารถแลกมาซึ่งผลลัพธ์ที่ไม่เคยมีมาก่อนได้ เช่นนั้นทำไมถึงจะไม่ใช้?