บทที่ 863: ล้วนแต่เป็นเฒ่าเจ้าเล่ห์ (ตอนต้น)

หลี่เยียนพยักหน้า ลังเลอยู่ครู่หนึ่งแล้วกล่าวว่า: "องค์ชาย หากเป็นเช่นนี้ เช่นนั้นภายหลังจะเกิดสถานการณ์ที่ใหญ่โตจนยากจะจัดการได้หรือไม่เพคะ? อย่างไรเสียหากรับประกันว่าจะไม่ไล่คนงานเหล่านี้ออก ก็อาจจะมีบางคนที่อู้งานเอาเปรียบ"

"อย่างไรเสียคนงานรุ่นแรกอาจจะขยันขันแข็ง แต่ว่ารุ่นที่สอง รุ่นที่สามเล่า? ที่สำคัญคือ ผู้จัดการของบริษัทการค้าเหล่านี้ย่อมต้องเป็นขุนนาง เพราะว่าเป็นบริษัทการค้าแห่งชาติ เช่นนั้นหากมีพนักงานบางส่วนที่ใช้ชีวิตไปวันๆ ผู้จัดการเหล่านี้ก็ไม่มีวิธีที่จะจัดการได้"

"ราษฎรธรรมดาล้วนแต่ไม่กังวลว่าจะมีน้อย แต่กังวลว่าจะแบ่งปันไม่เท่าเทียม คนคนหนึ่งอู้งานเอาเปรียบกับทำงานตามปกติได้รับเงินเดือนเท่ากัน ใครจะยังยินดีที่จะขยันขันแข็งทำงานหนักอีก?"

หลี่เค่อยิ้ม หลี่เยียนพิจารณาปัญหาได้อย่างรอบคอบมากแล้ว เขาพยักหน้ากล่าวว่า: "เจ้าพูดมีเหตุผล ดังนั้นเงินเดือนของคนงานในนี้ทางที่ดีที่สุดคือพิจารณาแบบผสมผสาน เช่น คิดตามชิ้นงาน เบี้ยขยัน และอื่นๆ เงินเดือนที่จ่ายในท้ายที่สุดต้องมากกว่าเงินเดือนพื้นฐานมาก"

หลี่เยียนคิดอยู่ครู่หนึ่ง "นี่ที่จริงก็เป็นวิธีแก้ปัญหา แต่ว่าคนงานในภายหลังอาจจะยังคงเกิดปัญหาบางอย่างขึ้น เพียงแต่ข้าชั่วคราวนี้ยังคิดไม่ออก"