บทที่ 899: ข้าเว่ยเจิงก็เที่ยวไม่ไหวเหมือนกัน

หลี่เค่อเดิมทีคิดจะตอบออกไปอย่างเด็ดขาดว่า: ใช่!

แต่ไม่รู้ทำไมเขาถึงหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง สุดท้ายหลี่เค่อก็เอ่ยปากอย่างเก้อเขินว่า "เสด็จพ่อ ความหมายของลูกไม่ได้จะห้ามไม่ให้ฮ่องเต้แห่งต้าถังเสด็จเข้ามาในเมืองที่ไม่เคยหลับใหลแห่งต้าถัง แต่คือการห้ามค้างคืนที่นี่ รวมถึงห้ามมัวเมาลุ่มหลงอยู่ที่นี่ต่างหาก"

"เมืองที่ไม่เคยหลับใหลแห่งต้าถังนี้ลูกสร้างขึ้นมาเพื่ออะไร เสด็จพ่อน่าจะทรงทราบดี ที่นี่แท้จริงแล้วคือสถานที่แห่งความฟุ่มเฟือยสุขสมอย่างที่สุด คนธรรมดาไม่ใช่ว่าจะมาเดินไม่ได้ แต่คนธรรมดามาที่นี่ อย่างมากที่สุดก็แค่มาดูความคึกคัก นานๆ ครั้งมาทีก็พอได้"

"แต่ถึงกระนั้น สถานที่ระดับสูงจริงๆ ล้วนเป็นที่สำหรับคนรวยใช้จ่าย และเป้าหมายก็คือเพื่อให้พวกเขาใช้เงิน ด้วยวิธีนี้พวกเราถึงจะสามารถถ่ายเทเงินจากกระเป๋าของคนรวยไปสู่กระเป๋าของคนจนได้มากขึ้น ค่อยๆ ทำให้ราษฎรต้าถังทุกคนร่ำรวยขึ้นทีละน้อย"

"เมื่อถึงวันหนึ่ง ที่สิ่งอำนวยความสะดวกส่วนใหญ่ในนี้ราษฎรธรรมดาสามารถจับจ่ายใช้สอยได้อย่างสบาย เมื่อนั้น ต้าถังถึงจะเป็นผู้ไร้เทียมทานในใต้หล้าอย่างแท้จริง"