บทที่ 90 ควบคุมส่วนหนึ่งของเมืองฉางอันก่อน

        ไม่มีใครพูดอะไร ทุกคนต่างก็มีสีหน้าที่เคร่งขรึม

        “จางสี่”

        “ขุนพลน้อยอยู่นี่ขอรับ!”

        “ให้ใช้กองพันเป็นหน่วยงาน คัดเลือกผู้ที่มีความพิการทางร่างกายน้อยกว่าเข้าสู่ฉางอันในวันนี้ เลือกออกมาก่อนห้ากองพัน ลงมือกับพวกอันธพาลที่เรียกกันว่านักเลงในเมืองฉางอันทั้งหมด! คนที่เป็นหัวหน้าให้ข้าตีอย่างหนักหน่วง รุมตีด้วยกระบองจนตายโดยตรง! ส่วนคนที่เหลือทั้งหมด จับกุมให้หมด ข้าต้องการให้พวกท่านภายในสามวัน ควบคุมอันธพาลทั้งหมดในเมืองฉางอัน และกวาดล้างผู้ที่ตั้งแก๊งผิดกฎหมายบางส่วนในเมืองฉางอัน ทำได้หรือไม่?!” หลี่เค่อกล่าวเสียงเคร่งขรึม

        “ได้ขอรับ! เตี้ยนเซี่ย การรับมือกับคนเหล่านี้ไม่จำเป็นต้องใช้ถึงสามวัน” จางสี่ยิ้มอย่างเหี้ยมเกรียม ก็แค่อันธพาลกลุ่มหนึ่ง สามวันรึ? ดูถูกพวกเขาเกินไปแล้ว

        อันธพาลในเมืองฉางอันมีไม่น้อย คนประเภทนี้ อันที่จริงตั้งแต่โบราณกาลมาจนถึงปัจจุบันก็มีอยู่เสมอ ท้ายที่สุดแล้วบรรพบุรุษของพวกเขาก็ยังสามารถเป็นฮ่องเต้ผู้ก่อตั้งประเทศได้

        ในต้าถังคนประเภทนี้มีไม่น้อย แต่ชาวบ้านธรรมดาก็ไม่กล้าไปหาเรื่องพวกเขา และการฟ้องร้องพวกเขาก็ไม่ค่อยจะได้ผลนัก ไม่ใช่ว่าทางการไม่จัดการ แต่เป็นเพราะการสืบสวนหาหลักฐานนั้นยากลำบากอย่างยิ่ง ถึงแม้จะเป็นสมัยโบราณ ทางการก็ไม่สามารถจัดการคนโดยไม่มีหลักฐานได้

        อันที่จริง อันธพาลในยุคเจินกวนนั้นไม่นับว่าเยอะ คนประเภทนี้มักจะมีมากขึ้นในยุคที่รุ่งเรือง

        แต่ตอนนี้ในเมืองฉางอันก็มีไม่น้อยแล้ว

        “ข้าต้องการให้พวกท่านไม่ถูกทางการจับได้ แต่ให้จัดการคนเหล่านี้อย่างลับๆ! ทำได้หรือไม่?” หลี่เค่อถามเรียบๆ

        “หา?” จางสี่รู้สึกมึนงงอยู่บ้าง ไม่ให้ทางการจับได้รึ? นี่คือเหตุใด? พวกเราก็ไม่ใช่ว่าทำผิดกฎหมาย

        ส่วนประกอบของอันธพาลในเมืองฉางอันนั้นซับซ้อนอย่างยิ่ง ตั้งแต่โบราณกาลมาอย่างอันธพาลเหล่านี้ก็ไม่มีอะไรมากไปกว่าคนสองสามประเภท ประเภทแรกก็คือขอทาน เพื่อที่จะมีชีวิตอยู่ต่อไปขอทานเหล่านี้โดยพื้นฐานแล้วกล้าทำทุกอย่าง ท้ายที่สุดแล้วการมีชีวิตอยู่ก็ยากลำบากแล้ว ยังจะไปสนใจว่าผิดกฎหมายหรือไม่ผิดกฎหมายอีกรึ?

        ประเภทที่สองก็คือประชากรแฝง คล้ายกับขอทานอยู่บ้าง อย่างเช่นราชวงศ์อย่างต้าถังนี้ การกลายเป็นประชากรแฝงนอกจากชาวบ้านใกล้เคียงที่มาหางานชั่วคราวทำในเมืองฉางอันแล้ว หลายคนก็คล้ายกับผู้ลี้ภัยมา เกือบจะเทียบเท่ากับการกลายเป็นผู้ไม่มีทะเบียนบ้าน และผู้ไม่มีทะเบียนบ้านในต้าถังนั้นมีชีวิตอยู่ก็เหมือนตายทั้งเป็น ดังนั้นหากมีทางเลือก ก็ไม่มีใครเต็มใจที่จะกลายเป็นผู้ไม่มีทะเบียนบ้าน

        ในเมื่อได้เลือกเส้นทางนี้แล้ว พวกเขาบางคนเสี่ยงอันตรายก็ไม่แปลกแล้ว

        ยังมีอีกก็คือพวกเกียจคร้านบางส่วน ในกลุ่มคนพวกนี้ยิ่งมีส่วนประกอบอะไรก็ได้ บุตรหลานที่ไม่เอาไหนของตระกูลพ่อค้าบัณฑิตบางตระกูล ถึงกับมีลูกท่านหลานเธอของตระกูลขุนนางเก่าแก่บางตระกูลด้วย ลูกท่านหลานเธอที่ทำชั่วมากมายในยุคเจินกวนค่อนข้างจะน้อย ที่สำคัญคือหลี่ซื่อหมินเพิ่งจะขึ้นครองราชย์ และขุนนางในราชสำนักก็โดยพื้นฐานแล้วล้วนแต่เป็นผู้ที่ติดตามหลี่ซื่อหมินมาตลอด

        คนเหล่านี้ฉลาดอย่างยิ่ง ต่างก็รู้ดีว่าจะต้องอบรมสั่งสอนลูกของตนเอง ดังนั้นตอนนี้คนประเภทนี้จึงค่อนข้างจะน้อย โดยทั่วไปรออีกสองสามรุ่นก็จะมีแล้ว

        พวกเกียจคร้านที่มีเบื้องหลังอยู่บ้างเหล่านี้ ส่วนใหญ่จะเป็นขุนนางตระกูลเล็ก หรือบุตรหลานของครอบครัวที่ทำธุรกิจเล็กๆ ในเมืองฉางอัน แต่มีทรัพย์สมบัติอยู่บ้างเป็นหลัก เช่น ประเภทเจิ้นกวนซี ส่วนใหญ่เป็นบุตรหลานที่ไม่เอาไหน และก็ยังมีความสัมพันธ์เล็กๆ น้อยๆ อยู่บ้าง

        “พวกท่านคิดว่าอันธพาลเหล่านี้จะจับได้หมดรึ?” หลี่เค่อถาม

        จางสี่คิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วจึงส่ายหน้า “จับไม่หมดขอรับ”

        “ถูกต้อง ทุกเรื่องล้วนมีสองด้าน ก็เหมือนกับที่มีที่สว่างก็ย่อมต้องมีเงา มีกลางวันก็ย่อมต้องมีกลางคืน ทุกเมืองมีที่ที่สวยงาม ก็ย่อมต้องมีที่ที่ซ่อนความสกปรก อันธพาลเหล่านี้ก็คือเงาใต้แสงสว่างนั่นเอง ดังนั้นจับอย่างไรก็จับไม่หมด!”

        “นี่ก็เหมือนกับการควบคุมแม่น้ำ การอุดตันสู้การระบายไม่ได้ ภารกิจที่ข้ามอบให้พวกท่านนั้นง่ายมาก ฆ่ากลุ่มหนึ่ง ตีกลุ่มหนึ่ง ดึงดูดกลุ่มหนึ่ง! ควบคุมอันธพาลทั้งหมดในเมืองฉางอันให้อยู่ภายใต้การควบคุมของพวกท่าน”

        “ฆ่าพวกที่ชั่วร้ายอย่างยิ่ง คนประเภทนี้ข้าได้ให้คนไปสืบสวนเสร็จเรียบร้อยแล้ว หลักฐานความผิดของพวกเขาอีกเดี๋ยวข้าจะให้คนเขียนเสร็จแล้วมอบให้เจ้า ทั้งหมดสี่สิบห้าคน กลุ่มที่ต้องตี ก็เป็นพวกที่ทำชั่วเช่นกัน แต่โทษไม่ถึงตาย กลับรังแกชาวบ้าน ให้ข้าตีให้หมด! มาตรฐานคืออย่างน้อยหนึ่งสัปดาห์ห้ามลุกจากเตียงได้ ระวัง อย่าตีคนจนตาย และก็อย่าตีจนพิการ เก็บไว้มีประโยชน์!”

        “กลุ่มที่ดึงดูดมานี้ส่วนใหญ่เป็นพวกที่ตามคนเหล่านี้อยู่ คนเหล่านี้ความกล้าไม่มาก แต่ก็ไม่มีความสามารถอะไร ในใจก็พอจะมีความยุติธรรมอยู่บ้าง ถึงแม้จะรังแกคนอื่นบ้าง แต่ก็ไม่นับว่าเป็นตัวการใหญ่ สามารถเก็บไว้ได้”

        “นี่คือแผนที่ของฉางอัน” หลี่เค่อโยนแผนที่ฉางอันฉบับหนึ่งออกมา “พวกท่านแต่ละกองพันก็แบ่งพื้นที่กันเอง จำไว้ว่า ระหว่างพวกท่านจะต้องมีการต่อสู้กันบ้าง แต่ให้คนข้างล่างไปสู้กัน ห้ามมิให้เกิดเรื่องถึงตายโดยเด็ดขาด”

        “พวกท่านไปแบ่งพื้นที่ของตนเองให้ดีก่อน ระวัง อย่าให้ทางการรู้ถึงตัวตนของพวกท่าน หากเพราะความขัดแย้งบางอย่างถูกทางการจับไป ให้คนไปแจ้งที่โรงเตี๊ยมโหย่วเจียน ห้างสรรพสินค้าโหย่วเจียนในเมืองฉางอัน หรือจะไปหาเถียนเหมิงโดยตรงก็ได้ ข้าจะมาช่วยพวกท่านจัดการด้วยตนเอง แต่ห้ามพวกท่านเปิดเผยตัวตนเองโดยเด็ดขาดเข้าใจหรือไม่?”

        “เข้าใจแล้ว ไม่ทราบว่าเตี้ยนเซี่ยนี่คือเหตุใดหรือขอรับ?” จางสี่รู้สึกมึนงงอยู่บ้าง เขาเกาหัวแล้วกล่าว

        “ท่านต้องจำไว้ว่า ชนชั้นสูงเหล่านั้นมักจะกดขี่ข่มเหงประชาชน ทำชั่ว โดยเฉพาะอย่างยิ่งตระกูลขุนนางเก่าแก่บางตระกูล ยิ่งไม่สนใจกฎหมายของประเทศชาติ แต่พวกเขาก็รู้จักหลีกเลี่ยงกฎหมายของตนเอง ดังนั้นพวกเขาจึงมักจะหาอันธพาลและอื่นๆ มาทำเรื่องที่ผิดกฎหมาย!”

        “และเมื่อใดที่มีคนเหล่านี้ จำไว้ว่าให้เก็บหลักฐานของพวกเขาไว้ให้ข้าให้หมด สุดท้ายก็นำไปส่งให้เถียนเหมิงหรือที่อื่นๆ เก็บไว้เป็นหลักฐาน” หลี่เค่อกล่าวเรียบๆ

        ในใจของจางสี่พลันหนาวสั่นขึ้นมา นี่… เขาเข้าใจแล้ว! เขานึกถึงความฝันเหล่านั้นที่เตี้ยนเซี่ยเคยเล่าให้พวกเขาฟัง!

        และการจะทำให้ความฝันเหล่านั้นเป็นจริงได้ย่อมต้องมีวิธีการอยู่บ้าง คนดีอยู่ได้ไม่นาน และการจะถอนตะปูเหล่านั้นที่ขัดขวางเตี้ยนเซี่ยในการทำให้ความฝันเป็นจริง! วิธีการเหล่านี้เป็นสิ่งที่จำเป็น!

        ที่แท้… เตี้ยนเซี่ยทรงแบกรับภาระหนักเช่นนี้มาโดยตลอด

        จางสี่มองดูหลี่เค่อด้วยใบหน้าที่นับถือ

        “เข้าใจแล้วรึยัง?!”

        “เข้าใจแล้วขอรับ!” ทุกคนต่างก็ตะโกนเสียงดังพร้อมกัน

        “ผู้ตรวจการทางการเมืองทุกคน หลังจากที่พวกท่านกลับไปแล้ว ต้องเรียกประชุมพี่น้องของแต่ละกองพัน อธิบายข้อดีข้อเสีย ผลดีผลเสียของการทำเช่นนี้ให้พวกเขาฟังอย่างละเอียด หลักการก็ต้องอธิบายให้พวกเขาฟังอย่างชัดเจน ข้าเข้าใจว่า พวกเขาทำเช่นนี้อาจจะกลายเป็นอันธพาลในสายตาของคนอื่น แต่จงจำไว้ว่า ใจเราอยู่ในความมืด แต่กลับโหยหาแสงสว่าง! เราลงลึกไปในความมืด ก็เพียงเพื่อที่จะเข้าใจความมืด ให้แสงสว่างมาถึงเร็วยิ่งขึ้น! เข้าใจหรือไม่?”

        “ขอรับ!” เซี่ยวเว่ยทุกคนต่างก็ตื่นเต้น

        “เรื่องที่สอง นอกจากห้ากองพันที่ถูกเลือกออกมาปฏิบัติภารกิจที่เกี่ยวข้องแล้ว ให้คัดเลือกอีกสิบกองพัน พรุ่งนี้ไปติดประกาศที่สถานที่รวมตัวของผู้ลี้ภัยและขอทานแต่ละแห่งในเมืองฉางอัน แจ้งประกาศรับสมัครคนงานของสวนอุตสาหกรรมให้ทุกคนทราบ ภารกิจนี้จะมีคนจากสองอำเภอว่านเหนียนและฉางอัน และสำนักจิงเจ้ามาให้ความร่วมมือ”

        “สถานที่รวมตัวของผู้ลี้ภัยเป็นการบังคับ ส่วนทางฝั่งขอทานนั้น ย่อมต้องมีอันธพาลไม่น้อยที่แอบควบคุมขอทานให้ขอทาน แต่กลับหาผลประโยชน์ให้ตนเอง และคนเหล่านี้ ก็คือภารกิจของห้ากองพันก่อนหน้านี้ เข้าใจหรือไม่?!”

        “ขอรับ!”

        “ส่วนกองพันที่เหลือมะรืนนี้ก็ให้รักษาความสงบเรียบร้อยที่เขตอุตสาหกรรม จริงสิ จางสี่ อีกเดี๋ยวหลังจากคัดเลือกห้ากองพันเสร็จแล้ว ก็ไปเปลี่ยนเครื่องแบบกับคนของฮั่วกัง” หลี่เค่อกำชับอีกประโยคหนึ่ง

        “เปลี่ยนเครื่องแบบรึขอรับ?” จางสี่รู้สึกมึนงงอยู่บ้าง

        “อืม เกราะหมิงกวงขององครักษ์เปิ่นเตี้ยนเซี่ย ให้พวกเขาสวมใส่ แต่ว่าหมวกเกราะก็ไม่ต้องใส่” หลี่เค่อโบกมือเรียบๆ

        “เตี้ยนเซี่ย ไม่ได้เด็ดขาดขอรับ!” จางสี่และเซี่ยวเว่ยทุกคนถึงกับโง่งันไป เตี้ยนเซี่ยเพื่อความปลอดภัยของพวกเขาถึงกับจะให้คนทุกคนที่ปฏิบัติภารกิจสวมใส่เกราะหมิงกวง?! นอกจากความซาบซึ้งใจแล้ว ทุกคนก็ตกใจจนหน้าซีด