บทที่ 93 ฝึกซ้อม ฝึกซ้อมอย่างหนัก

        ความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นอย่างเงียบๆ ในเมืองฉางอันนั้นคนส่วนใหญ่ไม่สามารถรับรู้ได้ มีเพียงชาวบ้านธรรมดาที่เกี่ยวข้องกับเรื่องเหล่านี้โดยตรงถึงจะรู้ได้ ในตอนแรกพวกเขาก็มีสีหน้าที่สิ้นหวัง คิดอยู่เสมอว่าเป็นการไล่สุนัขป่าไปแล้วก็มีเสือดาวเข้ามาแทน

        แต่เพียงแค่สองสามวัน พวกเขาก็พบว่า ดูเหมือน… เรื่องราวจะไม่ใช่แบบที่พวกเขาคิด

        เจ้าของร้านส่วนใหญ่ต่างก็จ่ายค่าคุ้มครองแล้ว ที่สำคัญคือคนเหล่านี้ในตอนแรกที่เก็บก็ล้วนแต่เป็นค่าคุ้มครองของร้านเล็กๆ ร้านน้อยๆ ร้านค้าเหล่านี้ร้านไหนมีเบื้องหลัง เถียนเหมิงรู้ดีอย่างยิ่ง เรื่องราวไม่น้อยในเมืองฉางอันเขาล้วนแต่สืบรู้มาหมดแล้ว

        อย่างเช่นสถานที่พักของทหารระบบฝู่ปิงเหล่านี้ก็เป็นบ้านที่เตี้ยนเซี่ยได้ซื้อไว้ในตลาดแต่ละแห่งของเมืองฉางอันมานานแล้ว บ้านเหล่านี้มีขนาดไม่เท่ากัน และยังตั้งอยู่ในตำแหน่งที่แตกต่างกัน นอกจากเถียนเหมิงและคนอีกสองสามคนที่จำกัดแล้ว คนอื่นเดิมทีก็ไม่รู้

        และครั้งนี้ หลังจากที่ทหารระบบฝู่ปิงห้ากองพันเข้าสู่เมืองฉางอันแล้ว แค่คนที่ถูกรุมตีด้วยกระบอกจนตายกลางถนนสี่สิบห้าคน ก็ยึดบ้านกลับมาได้ห้าสิบกว่าหลัง และครอบครัวของคนเหล่านี้ก็ถูกส่งไปยังตลาดในฟางอื่นๆ ซื้อบ้านให้ใหม่เพื่อจัดหาที่อยู่ให้เรียบร้อย ซึ่งเล็กกว่าบ้านหลังเก่ามาก

        แต่ครอบครัวของคนเหล่านี้ไม่มีใครก่อเรื่องเลยแม้แต่คนเดียว ถึงแม้จะถูกตีจนตายแล้ว เห็นได้ชัดว่าพวกเขาก็เตรียมใจไว้แล้ว แต่ละคนต่างก็เชื่อฟังอย่างหาที่เปรียบมิได้

        เห็นได้ชัดว่าพวกเขารู้ดีว่า คนโหดเหี้ยมที่สามารถรุมตีคนจนตายกลางถนนได้เหล่านี้ไม่ใช่คนที่พวกเขาสามารถล่วงเกินได้ พวกเขาเชื่อฟังอย่างสงบเสงี่ยม ก็ยังพอจะมีที่ซุกหัวนอนได้

        หากจะขัดขืน… บางทีพวกเขาอาจจะไปปรากฏตัวอยู่ที่สุสานร้างแห่งใดแห่งหนึ่ง

        และอันธพาลเดิมในตลาดเหล่านี้ ยิ่งเชื่อฟังกันทีละคนๆ ตอนที่ทหารระบบฝู่ปิงเหล่านี้ไปให้พวกเขายอมสวามิภักดิ์ อันธพาลเหล่านี้นั้นช่างน่ารักน่าเอ็นดูเสียจริง

        ไม่น่ารักรึ? คุณชายเหล่านี้คือผู้ที่ฆ่าคนโดยตรง! และไม่ใช่การใช้ดาบแทงจนตาย แต่เป็นการรุมตีด้วยกระบอกจนตาย! สภาพที่น่าอนาถของคนเหล่านั้นได้แพร่หลายไปในหมู่นักเลงและอันธพาลทั้งหมดในเมืองฉางอันแล้ว น่ากลัวเกินไปแล้ว!

        คนที่ถูกตีตายเหล่านั้นพวกเขาก็ล่วงเกินไม่ได้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงคนที่ตีคนตายเหล่านี้ พวกเขายิ่งล่วงเกินไม่ได้! ดังนั้นไม่น่ารักแล้วจะทำอย่างไรได้?!

        ดังนั้นแต่ละคนจึงเชื่อฟังยิ่งกว่าหลานที่เชื่อฟังเสียอีก!

        คราวนี้ ทหารผ่านศึกร้อยศึกห้ากองพันค่อนข้างมึนงง พวกเขาคาดไม่ถึงว่าเรื่องราวจะราบรื่นขนาดนี้

        อันที่จริงก็โทษพวกเขาไม่ได้ ทหารผ่านศึกที่พิการเหล่านี้คือใครกัน? นั่นคือผู้ที่กลับมาจากการต่อสู้ในสนามรบกับชนเผ่าเร่ร่อนอย่างทูเจี๋ย! ผู้ที่สามารถปรากฏตัวที่นี่ได้ล้วนแต่มีคุณูปการ และผู้ที่มีคุณูปการล้วนแต่หมายความว่าพวกเขาได้เข้าร่วมสงครามมามากกว่าหนึ่งครั้ง!

        ในหมู่อันธพาลนักเลงเหล่านี้อันที่จริงก็มีสองสามคนที่มีวรยุทธ์อยู่บ้าง แต่เมื่อเผชิญหน้ากับทหารผ่านศึกเหล่านี้… ช่างเถอะ ก็ไม่แตกต่างอะไรกับคนที่ไม่เป็น

        ส่วนที่เหลือที่ข่มเหงผู้อ่อนแอเกรงกลัวผู้แข็งแกร่ง ท่านจะไปคาดหวังอะไรจากพวกเขาได้? ก็เชื่อฟังสิ ตามใครก็ไม่ใช่ตาม!

        เพียงแต่เรื่องราวถึงแม้จะราบรื่น และต่อไปนี้พวกเขาก็ไม่รู้ว่าจะต้องทำอย่างไรต่อไป เตี้ยนเซี่ยก็ไม่ได้สอน! ล้วนแต่ให้เซี่ยวเว่ยอย่างพวกเขาจัดการกันเอง

        “ข้าว่า พวกเราทุกวันก็ไม่มีอะไรทำ และอันธพาลเหล่านี้ไม่มีอะไรทำก็ย่อมต้องก่อเรื่อง อย่างไรเสียก็ไม่มีอะไรทำ สู้เอาพวกเขามาฝึกซ้อมสักรอบดีหรือไม่? อย่างไรเสียพวกเขาก็เป็นลูกมือให้เรา ตอนนี้กำลังรบขยะเกินไป สู้พวกเราฝึกซ้อมสักรอบ ในอนาคตก็ยังสามารถช่วยเตี้ยนเซี่ยได้” เซี่ยวเว่ยคนสุดท้ายเสนอความคิดขึ้นมา

        “ข้าว่าได้ คนเหล่านี้ถึงแม้จะถูกพวกเราสยบแล้ว แต่แต่ละคนก็ไม่มีกฎระเบียบอะไรเลย จัดการยากมาก ฝึกซ้อมสักรอบก็เป็นประโยชน์ต่อการจัดการของเรา! อย่างไรเสียคนเหล่านี้ ตีตายไปก็ไม่เสียดาย ใครแม่งกล้าไม่ฟังคำสั่ง ซ้อมให้ตาย” เซี่ยวเว่ยอีกคนหนึ่งดวงตาเป็นประกายขึ้นมาทันที นี่เป็นวิธีที่ดี เขาขยายความต่อโดยตรง

        “ใช่ๆๆ ไม่เลว! เตี้ยนเซี่ยตรัสว่า ผู้ที่ได้ใจประชาชนย่อมได้ใต้หล้า ถึงแม้จะใช้กับที่นี่ของพวกเราค่อนข้างไม่เหมาะสม แต่ในเมื่อพวกเราต้องการจะควบคุมตลาดในฟางสองสามแห่งนี้ ก็ต้องได้ใจของคนธรรมดา กลยุทธ์ก่อนหน้านี้ พวกเราเก็บค่าคุ้มครองแล้วก็ช่วยพวกเขาจัดการเรื่องราว สามารถได้รับความไว้วางใจจากพวกเขาได้ แต่ก็ยังไม่พอ!”

        “หากวันหนึ่งพวกเราสามารถทำเรื่องที่ไม่สามารถเปิดเผยได้บางอย่าง รอจนทางการมาสืบสวน ชาวบ้านเหล่านี้อาสาช่วยพวกเราปกปิด ถึงตอนนั้นก็พอแล้ว! ดังนั้นข้าคิดว่า พวกเราเริ่มจากเรื่องเล็กๆ ก่อน เช่น ในพื้นที่ที่พวกเราควบคุมอยู่ มีครอบครัวไหนที่ต้องการความช่วยเหลือ พวกเราไม่จำเป็นต้องจงใจไปช่วย ก็แค่เห็นแล้วก็ช่วยสักหน่อย เช่น ซ่อมแซมบ้านและอื่นๆ” ผู้ตรวจการทางการเมืองข้างๆ กล่าวตามมาทันที

        “ผู้ตรวจการทางการเมืองพูดมีเหตุผล ถึงแม้พวกเราจะช่วยฝ่าบาทเป็นอันธพาลเหล่านี้ แต่ในใจก็ค่อนข้างรังเกียจพวกเขา แต่พอผู้ตรวจการทางการเมืองพูดเช่นนี้ ข้าพลันรู้สึกว่าเรื่องนี้ของเรามีความหมายอย่างยิ่ง! การช่วยเหลือชาวบ้าน ก็ไม่ใช่ว่าเป็นการช่วยเหลือพวกเราเองหรอกรึ?!” ตุ้ยเจิ้งคนหนึ่งก็พยักหน้า!

        “เช่นนั้นก็ลงมือกันเลย ฝึกซ้อม! ให้ข้าฝึกซ้อมอย่างหนัก!” สุดท้ายเซี่ยวเว่ยห้าคนที่รวมตัวกันหารือก็ตัดสินใจอย่างเด็ดเดี่ยว

        “ทุกท่าน ข้ายังมีความคิดหนึ่ง” ผู้ตรวจการทางการเมืองอีกคนหนึ่งเอ่ยปาก

        “ผู้ตรวจการทางการเมืองเชิญพูด” เซี่ยวเว่ยเหล่านี้ในขณะนี้นับถือผู้ตรวจการทางการเมืองคนนี้อย่างยิ่ง พวกเขาดูเหมือนจะไม่ได้อ่านหนังสือมามากนัก แต่กลับเข้าใจหลักการอย่างยิ่ง และยังเข้าใจในใจของพวกเขา รู้ว่าพวกเขากำลังคิดอะไรอยู่ พูดจาไพเราะ เข้าใจหลักการใหญ่ๆ ก็เยอะ ทหารหลายคนต่างก็นับถือพวกเขา ทุกคนต่างก็ยอมรับอย่างใจจริง

        “ทุกท่านย่อมต้องอยากจะช่วยเตี้ยนเซี่ยใช่หรือไม่?” ผู้ตรวจการทางการเมืองคนนี้กล่าว

        “แน่นอนอยู่แล้ว! พวกเราล้วนแต่เป็นคนหยาบกระด้าง ปณิธานอันยิ่งใหญ่ของเตี้ยนเซี่ยพวกเราไม่เข้าใจ แต่พวกเรารู้ดีว่านั่นคือเรื่องใหญ่ที่สะเทือนฟ้าดิน! เรื่องใหญ่ช่วยไม่ได้ เรื่องเล็กพวกเราย่อมต้องทุ่มเทอย่างเต็มที่!” เซี่ยวเว่ยคนหนึ่งกล่าวด้วยสีหน้าที่จริงจัง

        “เช่นนั้นก็พูดง่ายแล้ว พวกท่านดูสิ ครั้งนี้พวกเราห้ากองพันมาที่ฉางอันเพื่อจัดการอันธพาลเหล่านี้ หากเปลี่ยนเป็นเมื่อก่อน ไม่มีเถียนเหมิงคอยช่วยเหลือ พวกท่านคิดว่าพวกเราจะราบรื่นขนาดนี้รึ?” ผู้ตรวจการทางการเมืองคนนี้กล่าวอย่างรวดเร็ว

        “ไม่ได้” เซี่ยวเว่ยเหล่านี้ส่ายหน้า ข้อมูลที่เถียนเหมิงให้พวกเขานั้นสำคัญเกินไปแล้ว เกือบจะสืบสวนจนชัดเจนแล้วว่าอันธพาลเหล่านี้มีใครบ้าง รวมตัวกันอยู่ที่ไหน ใครเป็นคนเลวและอื่นๆ พวกเขาลงมือโดยตรงก็พอแล้ว นี่จะมีอะไรยาก? จากทหารระบบฝู่ปิงสุ่มดึงทหารคนหนึ่งออกมาก็สามารถทำได้

        “ดังนั้นข้าคิดว่า ข้อมูลนี้สำคัญมาก ท่านดูสิ ตอนนี้พวกเราควบคุมอันธพาลระดับล่างทั้งหมดในเมืองฉางอันแล้ว และข่าวลือในหมู่คนเหล่านี้อันที่จริงก็มีช่องทางมากมาย เช่น นอกเมืองมีคนแปลกหน้าอะไรมา มีผู้ลี้ภัยอะไรเข้าสู่เมืองฉางอันพวกเขาก็เป็นคนแรกที่รู้”

        “บวกกับพวกเรากับร้านค้าเจ้าของร้านโดยรอบหากสร้างความสัมพันธ์ที่ดีไว้ ในปากของพวกเขาก็สามารถได้ข่าวสารได้เช่นกัน ถึงกับว่าพวกเขาอาสาบอกข่าวสารให้พวกเรา”

        “เช่นนี้แล้ว ความเคลื่อนไหวใดๆ ในเมืองฉางอันนี้ จะไม่อยู่ภายใต้การควบคุมของพวกเราทั้งหมดรึ? ถึงตอนนั้นพวกเราก็นำข่าวสารเหล่านี้มารวบรวม มอบให้ทางเถียนเหมิง เช่นนี้ข่าวสารทั้งหมดจากบนลงล่างในเมืองฉางอัน ก็ไม่สามารถปิดบังเตี้ยนเซี่ยได้” ผู้ตรวจการทางการเมืองคนนี้กล่าวอย่างจริงจัง

        “ผู้ตรวจการทางการเมืองสูงส่ง! ก็ทำเช่นนี้แหละ! แต่ว่าของเหล่านี้พวกเราไม่เข้าใจ หากผู้ตรวจการทางการเมืองพวกท่านเข้าใจ ก็ดีที่สุดคือให้แผนการแก่พวกเรา พวกเราคนหยาบกระด้างเหล่านี้ลงมือโดยตรงก็พอแล้ว”

        “ดี! ข้ายังเข้าใจรหัสลับและวิธีการติดต่อบางอย่าง ถึงตอนนั้นข้าจะสอนให้พวกท่านทั้งหมด น่าเสียดายที่ ยังมีรหัสมอร์สที่สูงส่งอย่างยิ่งอะไรนั่น การเคาะนิ้วก็สามารถส่งข่าวได้ ข้ายังไม่ได้เรียน นี่คือตำราพิชัยสงครามเล่มหนึ่งที่เมื่อไม่นานมานี้เตี้ยนเซี่ยให้พวกเราเรียนรู้ อยู่ในคู่มือการฝึกทหารกองหนุน แต่ว่าน่าเสียดายที่มีเพียงบางส่วน” ผู้ตรวจการทางการเมืองคนนี้น่าเสียดายอยู่บ้าง

        “คู่มือการฝึกทหารกองหนุนรึ? ชื่อเช่นนี้พวกเราไม่เคยได้ยินมาก่อน แต่ตำราพิชัยสงครามที่เตี้ยนเซี่ยนำออกมาย่อมต้องเป็นตำราเทพ อาจจะเป็นเพราะเตี้ยนเซี่ยกลัวว่าพวกเราจะไม่เข้าใจ เลยเปลี่ยนชื่อ ท่านดูสิคู่มือการฝึกทหารกองหนุน นี่มิใช่ว่าเรียบง่ายชัดเจนหรอกรึ” เซี่ยวเว่ยคนหนึ่งคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วกล่าว

        “ก็จริง ช่างเถอะเรื่องเหล่านี้ไม่เข้าใจ ก็ต้องรบกวนผู้ตรวจการทางการเมืองแล้ว”

        “ไม่มีปัญหา!”