บทที่ 94 แม้แต่คนเดียวก็หนีไม่รอด

        หลี่เค่อย่อมไม่รู้ว่าคนเหล่านี้ได้เริ่มแสดงความกระตือรือร้นด้วยตนเองแล้ว แต่อันธพาลในเมืองฉางอันเหล่านี้กลับต้องเวทนาแล้ว! ทหารผ่านศึกร้อยศึกเหล่านี้พอฝึกซ้อมขึ้นมา นั่นช่างโหดเหี้ยมจริงๆ! การฝึกทหารในสมัยโบราณเดิมทีก็โหดกว่ายุคหลังมากแล้ว มนุษยธรรมรึ? นั่นมันอะไรกัน?

        ยิ่งไปกว่านั้นอันธพาลเหล่านี้ยิ่งไม่มีสิทธิมนุษยชน ไม่อยากตาย เจ้าก็ต้องฝึกให้ข้า อยากตายรึ? นั่นดีเกินไปแล้ว! ไม่มีใครไม่กลัวตาย มีบางคนที่พยายามจะเกียจคร้านผ่านด่าน แต่ทหารผ่านศึกเหล่านี้กล้าที่จะตีจนตายจริงๆ

        หากเป็นชาวบ้านธรรมดาก็ช่างเถอะ ก็แค่อันธพาลเหล่านี้ ตายไปสองสามคนก็แค่หาที่โยนทิ้งไปไม่มีใครรู้ และก็สืบหาไม่ได้

        อัตราการปิดคดีในยุคนี้เดิมทีก็ต่ำอยู่แล้ว!

        และหลังจากตีแล้ว หากท่านยังขยับได้ ก็ยังต้องฝึกต่อ! ดังนั้น… ช่วยไม่ได้ พวกเขาทำได้เพียงฝึกอย่างเชื่อฟังเท่านั้น! ด้านหนึ่งคือความตาย อีกด้านคือการฝึก ท่านก็ดูเอาเองแล้วกัน!

        ทันใดนั้นอันธพาลเหล่านี้นั้นช่างน่าสังเวชเสียจริง เกือบทุกวันล้วนแต่หน้าตาบวมปูด โชคดีที่ พวกเขาฝึกไปสองวัน วันดีๆ ก็มาถึงแล้ว

        ภารกิจทางด้านหลี่เค่อมาถึงแล้ว ดังนั้นอันธพาลเหล่านี้และก็ไม่มีเวลาฝึกแล้ว ต้องจัดการภารกิจของเตี้ยนเซี่ยให้เรียบร้อยก่อน

        “จำไว้! ให้ตายสิ ใครถ้ากล้าทำให้ภารกิจครั้งนี้ล่าช้า ถูกกององครักษ์จินอู๋ตรวจพบเข้า ข้าก่อนจะถูกจับก็ต้องฆ่าพวกเจ้าก่อน” ทหารผ่านศึกเหล่านี้แต่ละคนต่างก็กล่าวเสียงดังด้วยสีหน้าที่อำมหิต!

        เมื่อได้รับความร่วมมือจากเจ้างูเจ้าถิ่นเหล่านี้ ทหารระบบฝู่ปิงที่เข้าสู่เมืองฉางอันภายใต้ความร่วมมือของเจ้าพนักงานของสองอำเภอฉางอันและว่านเหนียน ก็ได้ติดใบปลิวขนาดใหญ่เต็มพื้นที่ที่ผู้ลี้ภัยในเมืองฉางอันรวมตัวกันอยู่ทั้งหมด! สำหรับสถานที่ใดที่เป็นที่รวมตัวของผู้ลี้ภัยและขอทานนั้น เจ้างูเจ้าถิ่นเหล่านี้รู้ดีเกินใคร

        สำหรับผู้ลี้ภัย คำสั่งที่ให้แก่พวกเขาคือบังคับให้ทุกคนภายในสามวันต้องไปรายงานตัวที่สวนอุตสาหกรรม หากมีผู้ไม่รายงาน จะถูกจัดเป็นผู้ไม่มีทะเบียนบ้าน กลายเป็นทาส และไม่เพียงแค่นั้น ยังต้องจำคุก รับใช้แรงงาน และอื่นๆ

        และหากไปรายงานตัว ไม่เพียงแต่ทางการจะจัดหาอาหารให้ และในแต่ละวันยังมีค่าแรงให้รับอีกด้วย ถึงกับจะไม่จัดพวกเขาเป็นผู้ไม่มีทะเบียนบ้าน

        สำหรับเรื่องดีๆ เช่นนี้ ผู้ลี้ภัยเหล่านี้ย่อมต้องไปอย่างยินดีปรีดา

        ที่ว่าเป็นผู้ลี้ภัย ก็เพราะว่าพวกเขายังคงเป็นชาวบ้านธรรมดา เพียงแต่ที่บ้านเกิดอยู่ต่อไปไม่ได้แล้ว ไม่ว่าจะประสบภัยพิบัติ หรือล่วงเกินคน และอื่นๆ ด้วยเหตุผลต่างๆ นานาจนอยู่ต่อไปไม่ได้ แล้วก็วิ่งมาหางานทำที่เมืองฉางอันแห่งนี้

        ตอนนี้สู่หวางเตี้ยนเซี่ยมีงานให้พวกเขาทำ พวกเขาย่อมต้องไปอยู่แล้ว และได้ยินมาว่ายังดูแลเรื่องอาหารการกินและที่พักอีกด้วย

        เมื่อเทียบกับผู้ลี้ภัยแล้ว ขอทานเหล่านี้จัดการได้ค่อนข้างยาก อายุของพวกเขาหลายคนไม่มากนัก ก็เป็นเพราะเหตุผลต่างๆ นานาจนกลายเป็นเด็กกำพร้า ขอทาน เดิมทีพวกเขาส่วนใหญ่อันที่จริงมีคนควบคุมอยู่ ก็มีที่ไม่มีคนควบคุมเร่ร่อนอยู่ตามท้องถนน

        สรุปก็คือ หากมีทางเลือก ก็ไม่มีใครอยากจะเป็นขอทาน

        กำแพงทิศตะวันออกของวัดหยวนฝ่า ที่นี่ตั้งอยู่ในฟางอันอี้ของฉางอัน ติดกับตลาดตะวันออกของฉางอัน ในลานบ้านที่ทรุดโทรมแห่งหนึ่งข้างๆ เจ้าถิ่นที่นี่สองสามคนกำลังทุบประตูบ้านอย่างแรง “เปิดประตู เปิดประตู! ไอ้เด็กเวรข้างในฟังให้ดี รีบออกมาเปิดประตู! มิเช่นนั้นข้าจะจุดไฟเผาที่นี่”

        ข้างกายพวกเขาคือทหารระบบฝู่ปิงห้านาย เจ้าถิ่นสองสามคนนี้ตะโกนอย่างดุร้าย ที่สำคัญคือสองวันนี้ถูกฝึกซ้อมมาอย่างเวทนา พวกเขาก็ไม่มีที่ระบาย ในที่สุดก็มีแล้ว ย่อมต้องฉวยโอกาสระบายสักรอบ

        ทหารระบบฝู่ปิงก็ไม่ได้ขัดขวาง วาจานั้นไม่เป็นไร ขอเพียงแค่การกระทำของพวกเขาเป็นไปตามกฎเกณฑ์ก็พอ หากไม่เป็นไปตามกฎเกณฑ์รึ? ข้าจะฟันเขาทิ้ง!

        เสียง “เอี๊ยด” ดังขึ้น ประตูบ้านที่ผุพังถูกคนเปิดออกมาจากข้างใน เสี่ยวจิ่วที่ยุ่งเหยิงศีรษะหนึ่งโผล่ออกมาจากข้างใน เมื่อเห็นคนที่เคาะประตู เสี่ยวจิ่วนี้ก็รีบประดับรอยยิ้มขึ้นมาทันที “พี่เฝิง! ท่านมาได้อย่างไร มีเรื่องอะไรให้พวกเราทำรึ?”

        “ไปไกลๆ ใครเป็นพี่เจ้า ข้าตอนนี้เป็นคนของแก๊งหลิงเสอ จำไว้! ตอนนี้แก๊งหลิงเสอทำงาน สู่หวางเตี้ยนเซี่ยมีราชโองการ จะเรียกประชุมขอทานทั้งหมด ตอนนี้ก็ออกไปให้ข้าทั้งหมด ฟังดูสิว่าสู่หวางเตี้ยนเซี่ยตรัสว่าอะไร” เจ้าถิ่นคนนี้กล่าวอย่างไม่ราบรื่นเท่าไหร่

        สู่หวางเตี้ยนเซี่ยงั้นรึ? เสี่ยวจิ่วนี้งงไปครู่หนึ่ง สู่หวางเตี้ยนเซี่ยพวกเขาย่อมต้องรู้ดี ว่ากันว่าสู่หวางเตี้ยนเซี่ยแม้แต่รัชทายาทก็ยังกล้าตี แต่ต่อชาวบ้านกลับไม่เลว ในเมืองฉางอันมีชื่อเสียงเป็นที่ยอมรับ และกิจการของสู่หวางเตี้ยนเซี่ยยังเคยช่วยเหลือขอทานอย่างพวกเขามาไม่น้อย

        ดังนั้นพวกเขาต่อสู่หวางเตี้ยนเซี่ยจึงมีความรู้สึกที่ดี ไม่รู้ว่าสู่หวางเตี้ยนเซี่ยเรียกพวกเขามาทำไม

แต่โดยสัญชาตญาณแล้วเขาไม่อยากจะไป ที่สำคัญคือทางการรีบร้อนเช่นนี้ไม่มีเรื่องดี มักจะส่งพวกเขาไปยังที่ใดที่หนึ่ง ถึงกับกลายเป็นทาสของครอบครัวใหญ่ เขาไม่อยากจะเป็นทาส

        “โอ้เอ้อยู่ทำไม! เร็วเข้า!” เจ้าถิ่นคนนี้ตะคอกลั่น

        เสี่ยวจิ่วค่อนข้างลังเล แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ คนที่มาคือเจ้าถิ่นที่นี่ พวกเขาถ้าไม่ไป อีกฝ่ายก็กล้าซ้อมพวกเขาจนตาย พวกเขาไม่กลัวทางการ แต่คนเหล่านี้ พวกเขาล่วงเกินไม่ได้

        “ข้าจะเข้าไปเรียกคนเดี๋ยวนี้” เสี่ยวจิ่วนี้พยักหน้า แล้วก็วิ่งเข้าไปโดยตรง

        ในไม่ช้า ข้างในก็มีเด็กแปดเก้าคนออกมา เด็กเหล่านี้ล้วนแต่ผอมแห้ง ผมเผ้ายุ่งเหยิง เสื้อผ้าบนตัวก็ขาดรุ่งริ่ง ทั้งตัวมีกลิ่นเหม็นเปรี้ยว ดูแล้วก็มีตั้งแต่อายุห้าหกขวบไปจนถึงสิบเอ็ดสิบสองขวบ

        “หลอกใครอยู่รึ? ข้างในไม่ใช่น้องสาวของเจ้าและเด็กผู้หญิงอีกสองสามคนหรอกรึ? เตี้ยนเซี่ยตรัสว่าทุกคน รีบเข้าไปพาออกมาให้ข้า หากไม่เชื่อฟัง เรียกกององครักษ์จินอู๋มา ข้าจะฆ่าเจ้า” เจ้าถิ่นร้องเสียงอำมหิต

        เสี่ยวจิ่วที่เพิ่งจะเปิดประตูเป็นเด็กหนุ่มคนหนึ่ง เขาลำบากใจอยู่ครู่หนึ่ง กับเด็กอีกสองสามคนก็ยังคงหันหลังกลับเข้าไป หลบไม่พ้น

        เมืองฉางอันใหญ่โต ไม่มีที่ให้พวกเขาพักพิง สถานที่แห่งนี้ก็หามาได้ยากเย็นแสนเข็ญ หากนายหน้าค้าที่ดินอีกสักพักจะขายที่นี่ออกไป พวกเขาก็ไม่มีที่ไปอีก

        ที่นี่อยู่ใกล้วัดหยวนฝ่า ทิศเหนือก็คือตลาดตะวันออก ทุกวันสามารถหาของกินได้ พวกเขาไม่มีที่ไป

        ในไม่ช้า เด็กสองสามคนที่เข้าไปข้างในก็นำเด็กผู้หญิงสามคนออกมา เด็กน้อยสามคนนี้ยิ่งเล็กกว่า คาดว่าคงจะประมาณสามสี่ขวบ แต่งตัวคล้ายๆ กัน สกปรกมอมแมม ตอนนี้ก็หลบอยู่ข้างหลังเด็กโตเหล่านี้

        “หัวหน้า ไม่มีคนแล้ว” เจ้าถิ่นคนนี้ถึงได้ประจบประแจงหันกลับมา

        “เรียกว่าอะไร?” หนึ่งในห้าทหารระบบฝู่ปิงกล่าวเสียงเย็นชา

        “สือจ่าง” เจ้าถิ่นตัวสั่นสะท้าน รีบกล่าว

        “ไป!” ทหารระบบฝู่ปิงถึงได้พยักหน้าอย่างพึงพอใจ

ในไม่ช้า ขอทานทั้งหมดก็ถูกพาไปยังสถานที่แห่งหนึ่ง ที่นี่ เสี่ยวจิ่วที่เพิ่งจะออกมาก็พบว่ามีขอทานมามากมาย ล้วนแต่เป็นคนแถวนี้ แต่ขอทานที่อายุมากกลับไม่มี เจ้าถิ่นเหล่านั้นไม่กล้าเข้ามา แต่ก็มองดูอยู่ไกลๆ และที่นี่ก็มีกององครักษ์จินอู๋เฝ้าอยู่

และบนผนังข้างๆ ก็มีประกาศติดอยู่ คนที่สวมเสื้อบัณฑิตคนหนึ่งก็ยืนอยู่ข้างๆ กล่าวเสียงดัง “เงียบ”

        หลังจากที่ทุกคนเงียบลงแล้ว คนที่สวมเสื้อบัณฑิตคนนี้ก็กล่าวเสียงดัง “เจ้าขอทานน้อยเหล่านี้ฟังให้ดี ตอนนี้ประกาศคำสั่งของสู่หวางเตี้ยนเซี่ย สู่หวางเตี้ยนเซี่ยทรงรู้สึกถึงความน่าเวทนาของขอทานในเมืองฉางอัน หลังจากที่ได้ทูลเกล้าฯ ต่อฝ่าบาทเป็นพิเศษแล้ว จะรวบรวมขอทานทั้งหมดไปยังสวนอุตสาหกรรมนอกเมือง”

        “หลังจากที่พวกเจ้าไปถึงแล้ว ทุกวันจะมีอาหารฟรี มีคนให้การรักษาฟรี ภายในหนึ่งเดือนไม่ต้องให้พวกเจ้าทำงาน แต่หากพวกเจ้ายินดีที่จะเรียนรู้ จะมีคนสอนพวกเจ้าให้รู้หนังสือและติดตามช่างฝีมือบางคนเรียนรู้ทักษะ เช่น เรียนรู้งานช่างไม้ ช่างเหล็ก เป็นต้น เป็นลูกมือ แต่ว่าเป็นการทำงานให้เตี้ยนเซี่ย!”

        “หากไม่เต็มใจที่จะเรียนรู้ พวกเจ้าสามารถอยู่ที่นั่นได้ หลังจากหนึ่งเดือนแล้ว คนที่อยากจะจากไปก็สามารถจากไปได้ แต่ไม่สามารถกลับมาเป็นขอทานได้อีก จะต้องไปหางานทำ!”

        “คนที่เต็มใจจะไป พรุ่งนี้เช้าเวลานี้ให้มารวมตัวกันที่นี่ หากไม่เต็มใจที่จะไป เตี้ยนเซี่ยตรัสว่าสามารถไม่ไปได้ แต่ก็ยังคงเป็นหนึ่งเดือน หลังจากหนึ่งเดือนแล้วเมืองฉางอันจะทำการตรวจสอบขอทานทั้งหมดอย่างละเอียด หลังจากตรวจสอบพบแล้ว จะถูกส่งไปยังสำนักเจี้ยวฟางทั้งหมด”

หลังจากที่คนผู้นี้พูดจบ ขอทานเหล่านี้ก็ตะลึงไป แล้วก็เกิดความโกลาหลขึ้นมา!

        “เอาล่ะ พวกเจ้าไปได้แล้ว!” บัณฑิตผู้นี้โบกมือ เป็นสัญญาณให้ขอทานเหล่านี้สามารถจากไปได้