บทที่ 95 ล้วนแต่เป็นการวางแผน

        เสี่ยวจิ่วและขอทานคนอื่นๆ ต่างก็กลับมาที่ลานบ้านที่ผุพัง ทุกคนนั่งลงด้วยกัน

        “จะทำอย่างไรดี? เสี่ยวจิ่ว พวกเราจะไปกันรึ?” เด็กชายอีกคนหนึ่งมองเขาแล้วเอ่ยปากถาม

        “ข้าอยากจะไป น้องสาวข้าป่วย ข้ายังหาเงินไปหาหมอไม่พอเลย หากไม่ไป ข้ากลัวว่าน้องสาวข้าจะเกิดเรื่อง” เสี่ยวจิ่วเหลือบมองเด็กสาวตัวน้อยวัยสามขวบที่อยู่ข้างหลังเขาแล้วกล่าว น้องสาวของเขาเมื่อเร็วๆ นี้ไออยู่บ้าง อาจจะเป็นไข้หวัด

อาการไม่หนัก แต่ถ้าไม่ดู อาจจะถึงแก่ชีวิตได้เพราะไข้หวัด

จะว่าเป็นน้องสาวของเขา อันที่จริงน้องสาวคนนี้ก็เป็นคนที่เสี่ยวจิ่วเก็บมา ตอนที่เพิ่งจะเก็บกลับมานางเพิ่งจะอายุไม่กี่เดือน เป็นเขาที่ขอทานทีละน้อย ใช้ข้าวต้มเลี้ยงดูนางจนโตทีละน้อย ตอนนั้นเขาเพิ่งจะอายุ 5 ขวบกว่า

        เลี้ยงมาหลายปีนี้ก็มีความผูกพันกันแล้ว

        “แต่ว่า…” เด็กชายคนนี้ลังเลอยู่บ้าง ขอทานอย่างพวกเขาไม่มีความรู้สึกปลอดภัย ต่อใครก็ไม่มีความรู้สึกปลอดภัย

        แต่พวกเขาก็ไม่มีทางเลือก

        “ชื่อเสียงของสู่หวางเตี้ยนเซี่ยก็ยังใช้ได้ ข้าได้ยินมาว่าดีต่อคนธรรมดา พวกเราไป… ก็ไม่น่าจะทารุณกรรมพวกเรา หากไม่ไหวจริงๆ พวกเราก็ค่อยหนี” เสี่ยวจิ่วคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็กัดฟันกล่าว

        “ดี! ไม่ไหวก็หนี” เด็กชายคนนี้พยักหน้า

        “ที่สำคัญคือหากพวกเราไม่ไป ในเมืองฉางอันก็ไม่มีที่ให้พวกเราพักพิง เจ้าไม่เห็นรึว่าวันนี้เฝิงหมาจื่อคนนั้นมาแล้วรึ? เขาเข้าร่วมแก๊งหลิงเสอนั่นแล้ว ในเมื่อวันนี้แก๊งหลิงเสอมาหาพวกเรา หากพวกเราไม่ไป เกรงว่าจะถูกพวกเขาจับตัวไป” เสี่ยวจิ่วกล่าวอย่างกังวล

        พวกเขาไม่กลัวทางการ แต่กลัวเจ้าถิ่นเหล่านี้ พวกเขาสามารถหลบทางการได้ แต่หลบเจ้าถิ่นไม่ได้ เพราะพวกเขายังต้องหากินแถวนี้ ยิ่งไปกว่านั้นในกลุ่มเด็กอย่างพวกเขายังมีเด็กน้อยวัยสามสี่ขวบอย่างน้องสาวของเขาอยู่ด้วยเดิมก็วิ่งไม่เร็ว

ถึงแม้ขอทานน้อยเหล่านี้จะอายุยังน้อย แต่ชีวิตการขอทานตั้งแต่เล็กทำให้พวกเขาต่อการสังเกตสีหน้า การประเมินสถานการณ์นั้นมีประสบการณ์อยู่พอสมควรแล้ว รู้ว่าสถานการณ์ไหนหลบไม่พ้น

        ประกาศได้ติดเต็มเมืองฉางอันแล้ว เกือบทุกคนสามารถมองเห็นได้ ที่สำคัญคือมีทหารห้ากองพันควบคุมเจ้าถิ่นเหล่านี้อยู่ ผู้ลี้ภัยเหล่านั้นอยากจะไม่เห็นก็ไม่ได้

        แต่ความสนใจของหลี่เค่อก็ไม่ได้อยู่บนผู้ลี้ภัยเหล่านี้ หากเขาจัดวางเช่นนี้แล้ว ผู้ลี้ภัยเหล่านี้ยังสามารถหลบหนีได้ เช่นนั้นหลี่เค่อก็จะเด็ดหัวของจ่างซุนชงมาเตะเล่น!

        ในมือของหลี่เค่อในขณะนี้กำลังถือประกาศที่ติดเต็มฉางอันกำลังตรวจสอบอยู่ เพราะประกาศนี้ถูกพิมพ์ออกมา!

        ประสิทธิภาพโดยรวมแล้ว ก็นับว่าไม่เลว! ใช้เทคโนโลยีการพิมพ์แบบตัวเรียงของต้าถังและกระดาษที่ต้าถังผลิต

        “เป็นอย่างไรบ้าง? วันหนึ่งสามารถพิมพ์ได้เท่าไหร่?” หลี่เค่อมองดูประกาศในมือแล้วถาม

        “หากเพิ่มจำนวนคนงานในปัจจุบันขึ้นสามเท่า พวกเราวันหนึ่งน่าจะสามารถพิมพ์ได้ประมาณ 20,000 ถึง 50,000 ฉบับขอรับ” เถียนเหมิงกล่าว

        “การทำกระดาษเล่า? จะตามทันหรือไม่?”

        “ทันขอรับ ปัจจุบันมณฑลกวนจงพวกเราได้ซื้อฟางข้าวสาลี ต้นอ้อ และฟางข้าวต่างๆ จำนวนมากในแต่ละพื้นที่เพื่อทำการทดสอบ พวกเราได้เจรจากับตระกูลเล็กๆ ข้างล่างบางส่วนแล้ว ให้พวกเขาช่วย ดังนั้นความเร็วในการรวบรวมสิ่งของเหล่านี้จึงเร็วมาก ประกอบกับอีกสองสามเดือนข้าวสาลีฤดูหนาวก็จะเก็บเกี่ยวแล้ว ดังนั้นการทำกระดาษย่อมต้องตามทันแน่นอน และพวกเรายังจะมีเหลือเก็บอีกเป็นจำนวนมาก”

“ข้าได้สั่งการให้ที่มณฑลเหอหนาน มณฑลเจียงหนาน มณฑลซานหนาน มณฑลหวยหนาน มณฑลกวนเน่ย มณฑลเหอตง เพิ่มการเพาะปลูกพืชป่านดิบต่างๆ เพื่อใช้ทำกระดาษ โดยเฉพาะมณฑลเจียงหนาน ยิ่งเหมาะแก่การเพาะปลูก สถานที่เหล่านี้แม้แต่ฤดูหนาวก็สามารถเจริญเติบโตได้” เถียนเหมิงกล่าวอย่างรวดเร็ว

        หลี่เค่อพยักหน้าอย่างพึงพอใจ สิบมณฑลใต้หล้าต้าถัง กับยุคหลังมีความแตกต่างกันมาก อย่างมณฑลเหอหนานอันที่จริงส่วนใหญ่เป็นดินแดนซานตงในยุคหลัง มณฑลเหอตงและมณฑลเหอเป่ยก็ใกล้เคียงกับซานซีและเหอเป่ยในยุคหลัง มณฑลกวนเน่ยย่อมต้องเป็นพื้นที่ส่านซีหนิงเซี่ยนี้ มณฑลหล่งโย่วก็คือระเบียงเหอซีทั้งเส้นนี้ ทอดยาวไปจนถึงด่านอวี้เหมินด่านหยางกวน

        และมณฑลหวยหนานก็คือพื้นที่เจียงเป่ยตอนกลางและตอนล่างของแม่น้ำแยงซี มณฑลซานหนานก็ประมาณพื้นที่ลั่วหยาง หูเป่ยในยุคหลัง มณฑลเจียงหนาน ก็คือภาคใต้ที่ใช้แม่น้ำแยงซีเป็นเส้นแบ่ง ฉงชิ่ง ภาคเหนือของกุ้ยโจว หูหนาน เจียงซี ทอดยาวไปจนถึงพื้นที่ชายฝั่งทะเลก็คือมณฑลเจียงหนาน

        แอ่งเสฉวนในยุคหลังและพื้นที่บางส่วนของยูนนานทางตอนใต้คือมณฑลเจี้ยนหนาน และมณฑลหลิ่งหนานก็คือชายฝั่งทะเลตะวันออกเฉียงใต้บวกกับกวางตุ้ง และทอดยาวไปตามทะเลถึงภาคเหนือของเวียดนาม ที่ราบใกล้กับฮานอยทั้งหมดก็สังกัดพื้นที่มณฑลหลิ่งหนาน

        กวางสี กุ้ยโจวตอนใต้ ยูนนานตะวันออกในยุคนี้ยังคงเป็นพื้นที่ของชนกลุ่มน้อยต่างๆ ในนามแล้วสังกัดต้าถัง แต่ในความเป็นจริงแล้วไม่ได้อยู่ในขอบเขตการควบคุมของต้าถัง ชั่วคราวยังไม่ได้แบ่งเขต

        อันที่จริงมณฑลหลิ่งหนานในปัจจุบันก็เหมาะแก่การเพาะปลูกเช่นกัน แต่ว่าสถานที่แห่งนั้นอำนาจการควบคุมของต้าถังก็ค่อนข้างจะอ่อนแอ

        “ดีมาก จัดการเรื่องความสัมพันธ์กับผู้ลี้ภัยให้ดีก่อน จากนั้นก็เตรียมขยายขนาดของโรงงานกระดาษ โรงพิมพ์ให้แบ่งเป็นสองส่วนก่อสร้าง ส่วนที่คฤหาสน์สู่หวางนี้ให้ควบคุมไว้ในมือของคนของเราเอง โรงงานกระดาษถึงตอนนั้นก็ไม่เป็นไร ครึ่งเดือนให้หลัง เตรียมการเผยแพร่รายงานรายสัปดาห์แห่งต้าถังของเราให้พร้อม” หลี่เค่อกล่าวเรียบๆ

        “ขอรับ… แต่ว่าเตี้ยนเซี่ย รายงานรายสัปดาห์นี้แน่ใจแล้วรึขอรับว่าไม่มีปัญหา?” เถียนเหมิงลังเลอยู่ครู่หนึ่งแล้วกล่าว

        “เจ้ารีบไปเตรียมวัตถุดิบที่เจ้าต้องการก็พอแล้ว รายงานรายสัปดาห์นี้ข้าใช้เล่นกับพ่อเฒ่าของข้า ข้าจะดูสิว่าขุนนางเหล่านั้นตกลงแล้วจะมีสายตาแหลมคมขนาดนั้นหรือไม่ หากมีสายตาแหลมคมขนาดนั้น พวกเขาย่อมต้องขอให้พ่อข้าของข้ายึดรายงานรายสัปดาห์นี้กลับไปเป็นของหลวงต้าถัง” หลี่เค่อยิ้มแหยๆ

        ส่วนต้าถังไม่มีแนวคิดเรื่องสัปดาห์ ไม่เป็นไร ข้าหลี่เค่อบอกว่ามันมี มันก็มีแล้ว อย่างไรเสียเขาก็ทำตามที่ตัวเองเคยชิน! ก็ต้องให้คนอื่นมาปรับตัวเข้ากับเขาหลี่เค่อ!

“จะว่าไปแล้ว ข้าคนนี้เพื่อจะขอบรรดาศักดิ์ให้ช่างฝีมืออย่างพวกเจ้า ข้าลำบากรึเปล่า?”

        เถียนเหมิงรู้สึกอับอายอยู่บ้าง ถึงแม้บรรดาศักดิ์นี้จะไม่มีส่วนของเขา แต่ในสายตาของเขาแล้ว เตี้ยนเซี่ยนี่ทำเพื่อผลประโยชน์ของคนข้างล่างโดยสิ้นเชิง!

        “เอ่อ หรือว่าเตี้ยนเซี่ยพวกเราจะเก็บตัวหน่อย รายงานรายสัปดาห์นี้ควบคุมไว้ในมือของพวกเราเองจะดีกว่าขอรับ” เถียนเหมิงลังเลอยู่ครู่หนึ่ง

        “ไม่ หากขุนนางเหล่านี้สายตาดีพอ ย่อมต้องให้รายงานรายสัปดาห์นี้ยึดกลับไปเป็นของราชสำนักทั้งหมด สามารถให้พวกเขายึดกลับไปได้ แต่สุดท้ายพวกเขาก็ต้องส่งกลับมาให้ข้าอย่างเชื่อฟัง” หลี่เค่อแค่นเสียงเย็นชา เขาสามารถเดาได้เลยว่า จ่างซุนอู๋จี้ถ้าไม่ต้องการของสิ่งนี้สิแปลก

        แต่ก็ไม่เป็นไร ให้พวกเขาเอาคืนไปก่อน แล้วก็ไปขอบรรดาศักดิ์จากพ่อเฒ่าของตนเองกลับคืนมา จากนั้นก็ดำเนินการแผนขั้นที่สอง พวกเขาต้องส่งรายงานรายสัปดาห์นี้กลับมาให้ข้าอย่างเชื่อฟัง

        ถึงตอนนั้น ก็ยังสามารถขอสวัสดิการได้อีกระลอกหนึ่ง

        รายงานรายสัปดาห์นี้ชั่วคราวไม่จำเป็นต้องมีตัวอักษรมากเหมือนยุคหลัง ดังนั้นเทคโนโลยีในยุคนี้ก็เพียงพอแล้ว

        ไม่ต้องพูดถึงว่าหลี่เค่อไม่มีเครื่องพิมพ์ขนาดใหญ่สำหรับพิมพ์หนังสือพิมพ์ในยุคหลัง ต่อให้มี เขาก็ไม่ใช้ พลังงานและอื่นๆ เป็นด้านหนึ่ง ที่สำคัญคือ ในยุคนี้ ก็ต้องใช้เครื่องจักรในยุคนี้ค่อยๆ อัปเกรดทีละน้อย เช่นนี้สามารถฝึกอบรมพนักงานได้เป็นจำนวนมาก และยังขยายแรงงานได้เป็นจำนวนมาก นำความมั่งคั่งไปให้แก่ชาวบ้านในมือก่อน

        ชาวบ้านมีเงินถึงจะสามารถบริโภคได้ และเมื่อชาวบ้านบริโภคแล้ว เงินก็จะกลับคืนมา

        ในวงจรที่หมุนเวียนไปเรื่อยๆ นี้ เงินของหลี่เค่อย่อมจะยิ่งมีมากขึ้นเรื่อยๆ

        นี่เรียกว่า เงินไม่ได้หายไปไหน แต่มันแค่ไปออกลูกออกหลาน

        สมบูรณ์แบบ! ในกระบวนการนี้ ไม่มีใครแพ้ ทุกคนต่างก็ชนะ แต่เปิ่นเตี้ยนเซี่ยชนะสองเท่า นี่เรียกว่าวิน-วิน!