บทที่ 942: การควบคุมทุ่งหญ้าเริ่มต้นจากการกองโอโบ(แก้ไขเนื้อหา)

เมื่อเหล่าคนเลี้ยงสัตว์เริ่มทยอยมารวมตัวกันตามตำบลและหมู่บ้านที่ได้คัดเลือกทำเลไว้ล่วงหน้า และเริ่มสร้างจุดชุมนุมถาวรขึ้นทีละขั้น ทางด้านเถียนเหมิงเองก็เริ่มเตรียมการสำหรับแผนขั้นต่อไปแล้ว นั่นคือ การสร้างโครงสร้างพื้นฐาน และการสำรวจเส้นทาง

องค์ชายมีพระประสงค์จะสร้างถนนบนทุ่งหญ้า ดังนั้นการสร้างถนนจึงจำเป็นต้องมีการสำรวจเส้นทางเสียก่อน และต้องเชื่อมต่อจุดชุมนุมแต่ละจุดเข้าด้วยกัน อย่างน้อยที่สุดก็ต้องเชื่อมต่อจุดชุมนุมหลักๆ ให้ได้

หลังจากแผนระยะแรกดำเนินการเสร็จสิ้น ทุ่งหญ้าจำนวนมหาศาลก็ว่างเว้นจากการถูกสัตว์กัดกิน ทุ่งหญ้าเหล่านี้จะค่อยๆ ได้รับการฟื้นฟูตามธรรมชาติ เพราะในตอนนี้ ทุ่งหญ้าสำหรับเลี้ยงสัตว์ของชาวบ้านล้วนผ่านการคำนวณอย่างเคร่งครัด เพื่อให้สามารถเลี้ยงสัตว์ได้เต็มศักยภาพโดยไม่ทำลายหน้าดิน ซึ่งชาวทูเจวี๋ยในอดีตไม่มีทางกำหนดขอบเขตการเลี้ยงสัตว์ได้แม่นยำขนาดนี้ ดังนั้น หลังจากการจัดระเบียบ ทุ่งหญ้าในเขตฮั่นไห่จึงมีพื้นที่รกร้างไร้ผู้คนผืนใหญ่ปรากฏขึ้น ในอนาคต พื้นที่เหล่านี้สามารถใช้รองรับคนเลี้ยงสัตว์ได้มากขึ้น หรือใช้สำหรับนโยบายหมุนเวียนพื้นที่เลี้ยงสัตว์ได้

แต่ในตอนนี้ ไม่ว่าจะเรื่องการสำรวจทางหรือเรื่องอื่น สิ่งสำคัญที่สุดคือการเริ่มสร้าง โครงสร้างพื้นฐาน โครงสร้างพื้นฐานบนทุ่งหญ้านั้น จำเป็นต้องมีการตัดถนนหลวงเหมือนกับในต้าถัง หลายคนมักเข้าใจผิดว่าทุ่งหญ้าไม่จำเป็นต้องสร้างถนน เพราะเห็นว่าพื้นที่ราบเรียบ จะเดินไปทางไหนก็ได้ เหมือนภาพจำของทุ่งหญ้าในมองโกเลียในยุคปัจจุบัน ที่หลับตาขับรถสัก 5 นาทียังไม่ชนอะไรเลย

แม้ความจริงจะเป็นเช่นนั้น แต่ทุ่งหญ้าในเขตฮั่นไห่ยุคนี้ อุดมสมบูรณ์และรกชัฏกว่ายุคหลังมากนัก ทำไมชาวทูเจวี๋ยถึงมีชนเผ่าที่เรียกว่า "เกาเชอ" (รถสูง)? นั่นเป็นเพราะพวกเขาถนัดในการสร้างรถเกวียนที่มีล้อสูงใหญ่ คล้ายกับเกวียน "เล่อเล่อเชอ" ของชาวมองโกล ล้อต้องสูงใหญ่เพราะในฤดูหนาวหิมะจะท่วมสูงถึงเข่า ฤดูร้อนหญ้าก็ขึ้นรกสูง แถมยังมีพื้นที่ชุ่มน้ำและบึงโคลน ดังนั้นล้อที่ใหญ่จึงช่วยให้เดินทางในทุ่งหญ้าได้ง่ายขึ้น