บทที่ 98 หลี่เค่อจะต้องล้มละลาย ข้าจ่างซุนอู๋จี้เป็นคนพูดเอง

        สวัสดิการที่หลี่เค่อมอบให้แก่ผู้ลี้ภัย ทำให้ผู้ลี้ภัยเหล่านี้คุกเข่าลงกับที่ทันที ร้องเรียกสู่หวางเตี้ยนเซี่ยทรงมีพระเมตตาไม่ขาดปาก

        สำหรับผู้ลี้ภัยนั้น ทางด้านหลี่เค่อไม่มีความลังเล แต่หลังจากที่ให้พวกเขากินข้าวเสร็จแล้ว ก็พาพวกเขาไปยังเต็นท์ที่จัดสรรให้แต่ละคนก่อน หลังจากจัดสรรเต็นท์เสร็จแล้ว ก็ให้พวกเขาเริ่มทำงานตามการจัดการของทหารระบบฝู่ปิง!

        ผู้ลี้ภัยเหล่านี้ล้วนแต่เป็นผู้ใหญ่แล้ว ไม่ให้พวกเขาทำงาน พวกเขากลับจะรู้สึกไม่สบายใจ ดังนั้นก็ให้พวกเขาทำงานโดยตรงเลย

        พื้นที่หนึ่งหมื่นหมู่ของสวนอุตสาหกรรมสวัสดิการทั้งหมด มีงานมากมายรอพวกเขาอยู่ การปรับพื้นที่ การวางแผนเบื้องต้น และการขุดท่อระบายน้ำและอื่นๆ ทั้งหมดนี้ล้วนต้องจัดการให้เรียบร้อย

        หลี่เค่อไม่เข้าใจเรื่องการวางแผน แต่ในสมัยโบราณด้านนี้มีผู้มีความสามารถอยู่ เมืองฉางอันเมืองที่มีประชากรนับล้านคน ก็ไม่มีอุจจาระปัสสาวะไหลนองเหมือนกับเมืองอย่างโรมในตะวันตก

        ฉางอันทั้งเมืองสะอาดอย่างยิ่ง

        และทั้งหมดนี้ล้วนแต่อยู่ในต้องวางแผนให้ดีตั้งแต่ตอนเริ่มต้นก่อสร้าง ดังนั้นงานของผู้ลี้ภัยเหล่านี้จึงมีมากมาย ไม่กลัวว่าพวกเขาจะไม่มีงานทำ

        หลี่เค่อไม่ได้มาที่นี่ แต่เขาก็ยังคงอยู่บนที่สูงไกลออกไปมองดูความยิ่งใหญ่ของเขตอุตสาหกรรมแวบหนึ่ง ขณะที่จำนวนผู้ลี้ภัยเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง งานบางอย่างก็ค่อยๆ เริ่มลงมือทำขึ้นแล้ว

        เครื่องมือเหล่านี้ได้เตรียมไว้พร้อมนานแล้ว เพียงพอให้พวกเขาทำงาน

        “สถานที่ที่เตรียมไว้จัดการเรียบร้อยแล้วรึยัง?” หลี่เค่อสอบถาม

        “ขอรับเตี้ยนเซี่ย ที่บริเวณใกล้เคียงเขตอุตสาหกรรมได้ซื้อที่ดินเพิ่มอีกห้าพันหมู่ เพื่อใช้จัดหาที่อยู่ให้ผู้ลี้ภัยเหล่านี้ วัสดุก่อสร้างบ้านและด้านอื่นๆ กำลังเตรียมการอยู่ขอรับ แต่ว่าปูนซีเมนต์ที่เตี้ยนเซี่ยทรงตรัสนั้น ไม่ทราบว่าจะทำออกมาได้เมื่อไหร่” เถียนเหมิงลังเลอยู่บ้าง

        สถานที่แห่งนี้ในอนาคตจะเป็นที่รวมตัวของผู้ลี้ภัย ในอนาคตย่อมต้องกลายเป็นที่อยู่อาศัยที่ถาวร ผู้ลี้ภัยเหล่านี้ก็เป็นชาวบ้าน หากมีทางเลือก พวกเขาก็จะไม่วิ่งไปทั่ว ขอเพียงแค่มีงานเพียงพอที่จะเลี้ยงดูพวกเขาก็พอแล้ว

        ดังนั้นสถานที่พักของพวกเขาก็ได้เลือกไว้ดีแล้ว เดิมทีแผนการของเถียนเหมิงคือให้พวกเขาเวลาว่างก็สร้างบ้านเอง ให้พักอยู่ในเต็นท์ชั่วคราวก่อน

        ต่อมาเตี้ยนเซี่ยตรัสว่ามีวัสดุใหม่ ให้เขารอ ให้ผู้ลี้ภัยเหล่านี้พักอยู่ในเต็นท์ก่อน อย่างไรเสียอากาศก็ใกล้จะร้อนแล้ว ก่อนจะเข้าฤดูหนาวทำให้เสร็จก็พอแล้ว

        “เจ้าหาเหมืองหินปูนเจอแล้วรึยัง?” หลี่เค่อมองเขาแล้วถาม

        “ได้ตามแผนที่แร่ธาตุที่เตี้ยนเซี่ยทรงนำออกมาหาเจอแล้วขอรับ พวกเรากำลังทำการสำรวจ คาดว่าในไม่ช้าก็จะสามารถเริ่มทำการขุดเจาะได้” เถียนเหมิงกล่าวทันที แต่เขาต่อปูนซีเมนต์ที่เตี้ยนเซี่ยตรัสในปากนั้นก็ยังคงครึ่งเชื่อครึ่งสงสัย จะมีประสิทธิภาพขนาดนั้นจริงๆ รึ?

        “วางใจเถอะ ข้าไม่หลอกเจ้าหรอก ย่อมต้องดีกว่าดินโคลนแน่นอน” หลี่เค่อยิ้ม เขาเตรียมปูนซีเมนต์สูตรพื้นบ้าน หรือก็คือหินปูนและดินเหนียวบดแล้วนำไปเผา หลังจากเผาแล้ว ก็ผสมกับเศษผงที่บดจากแร่เหล็ก ก็คือปูนซีเมนต์สูตรพื้นบ้านแล้ว

        เมื่อเทียบกับความแข็งแรงของปูนซีเมนต์มาตรฐานย่อมเทียบไม่ได้ แต่หากนำมาใช้ในยุคนี้ ย่อมต้องแข็งแรงกว่าดินโคลนและอื่นๆ มากนัก ในสมัยโบราณของสิ่งนี้ก็เพียงพอต่อการใช้งานแล้ว

        ปูนซีเมนต์สูตรพื้นบ้านนั้นใช้กากแร่ แต่ไม่มีกากแร่มากขนาดนั้น ก็ใช้แร่เหล็กโดยตรงก็ได้ ส่งผลกระทบไม่มาก

        ขอเพียงแค่ช่างฝีมือเหล่านี้ทำการทดสอบแล้ว พวกเขาก็จะสามารถหาวิธีที่เหมาะสมในการปรับปรุงเตาเผาทั้งหมดได้อย่างรวดเร็ว ส่วนปัญหาด้านปริมาณการผลิตนั้น เตาเผาเดียวไม่พอ ก็สิบเตา สิบเตาไม่พอ ก็ร้อยเตา

        คนบดคนเดียวไม่พอ ก็หนึ่งพันคน หนึ่งหมื่นคน

        สมัยโบราณ สิ่งที่ไม่ขาดแคลนที่สุดก็คือคนทำงาน กลัวแต่ว่าท่านจะไม่มีงานเพียงพอ ไม่ต้องกังวลว่าจะไม่มีคนทำงาน

        ประชากรที่แท้จริงของต้าถังนั้นมากกว่าประชากรที่ลงทะเบียนไว้มากนัก ดังนั้นหลี่เค่อเดิมทีไม่กังวล

        “โรงพิมพ์อีกนานเท่าไหร่ถึงจะเสร็จ?” หลี่เค่อมองดูสถานที่ก่อสร้างที่คึกคักทางนั้นแล้วถาม

        “ตามกำลังคนในปัจจุบัน อย่างมากที่สุดสิบวันก็สามารถทำได้ขอรับ!”

        “ไม่เลว! หลังจากเสร็จสิ้นแล้ว ก็เตรียมรายงานรายสัปดาห์แห่งต้าถังให้พร้อม เนื้อหาชุดแรกถึงตอนนั้นข้าจะชี้แนะเจ้าเอง รอจนเนื้อหาชุดแรกตีพิมพ์ออกไปแล้ว พวกเราก็จะรอแผนการต่อไปแล้ว” หลี่เค่อยิ้มเล็กน้อย

        “ขอรับ” เถียนเหมิงไม่เข้าใจเรื่องเหล่านี้ ที่เตี้ยนเซี่ยตรัสนั้นสูงส่งเกินไป เขาฟังไม่เข้าใจ

        ส่วนว่าทำไมถึงทำเช่นนี้ เขายิ่งไม่เข้าใจเข้าไปใหญ่ เขาเพียงแค่ต้องรู้ว่าตนเองทำหน้าที่ผู้ปฏิบัติงานที่สมบูรณ์แบบให้ดีก็พอแล้ว

        “ขอทานเหล่านั้น ในช่วงเวลาสิบวันนี้ ให้บำรุงร่างกายของพวกเขาให้ดีก่อน ยืนยันว่าพวกเขาไม่มีปัญหาแล้ว ถึงตอนนั้นก็ตัดเสื้อผ้าให้พวกเขาตามรูปร่าง ให้พวกเขาทำหน้าที่เป็นเด็กส่งหนังสือพิมพ์ของต้าถัง”

        “ขอทานเหล่านี้มีประสบการณ์ที่ซับซ้อนเกินไปแล้ว ช่างสังเกตสีหน้าได้ดีกว่าผู้ใหญ่หลายคน ท่านให้พวกเขาอยู่ที่นี่ทุกวันก็แค่กินข้าว อ่านหนังสือ พวกเขาจะไม่สบายใจ ดังนั้นก็ให้งานพวกเขาทำบ้าง”

        “ในเมืองไม่ใช่ว่ายึดคืนบ้านมาห้าสิบกว่าหลังหรอกรึ? บ้านเหล่านี้จัดการให้เรียบร้อย ใช้เป็นฐานที่มั่นของเด็กส่งหนังสือพิมพ์เหล่านี้ในแต่ละพื้นที่ของเมืองฉางอัน ถึงตอนนั้นก็ให้บัณฑิตจากวิทยาลัยหลวงเหล่านั้นไปเป็นอาจารย์ให้พวกเขา! พอดีกับที่เตรียมการขั้นที่สอง” หลี่เค่อกล่าวเรียบๆ

        “ขอรับ!” เถียนเหมิงขานรับแล้วจดจำทั้งหมดนี้ไว้ในใจ

        “ก็ตามนี้แหละ!” หลี่เค่อโบกมือ คนก็หายตัวไปทันที

        …

        การกระทำของสู่หวางเตี้ยนเซี่ย ทำให้ราชสำนักสั่นสะเทือน แต่ทุกคนต่างก็รู้เรื่องนี้ดีอยู่แล้ว ก่อนหน้านี้หลี่ซื่อหมินได้แจ้งเรื่องนี้กับขุนนางในราชสำนักแล้ว สำหรับการที่หลี่เค่อทำเรื่องนี้ ทุกคนย่อมต้องสรรเสริญเยินยอ! นี่ไม่ใช่เรื่องไร้สาระหรอกรึ? กองขยะเช่นนี้ยังมีคนมารับช่วงต่อ แน่นอนว่าต้องชมแล้ว

        ใครไม่ชม ท่านแม่งก็ไปดูแลผู้ลี้ภัยและขอทานเหล่านี้สิ?

        แต่ทุกคนต่างก็คาดไม่ถึงว่าการกระทำของหลี่เค่อจะรวดเร็วขนาดนี้ แต่ครึ่งเดือนกว่า ก็เริ่มลงมือโดยตรงแล้ว

        และพอเริ่มลงมือก็ไม่ต้องพูดถึง ครั้งเดียวก็เป็นการกระทำที่ใหญ่โตขนาดนี้! กลับใช้เวลาเพียงสองสามวันก็จัดการผู้ลี้ภัยและขอทานทั้งหมดจนหมดเกลี้ยง

        ในการประชุมราชสำนักครั้งล่าสุด เงินเดือนและสวัสดิการรวมถึงการจัดการผู้ลี้ภัยเหล่านี้ของหลี่เค่อ รวมถึงวิธีการจัดการขอทานเหล่านั้นล้วนแต่ถูกนายอำเภอของอำเภอฉางอันรายงานอย่างละเอียด!

        หลังจากที่นายอำเภอฉางอันรายงานเสร็จแล้ว จ่างซุนอู๋จี้ก็ก้าวออกมากล่าวเสียงดังโดยตรง “ข้า ขอแสดงความยินดีกับฝ่าบาท”

        “โอ้?” หลี่ซื่อหมินทอดพระเนตรจ่างซุนอู๋จี้อย่างประหลาดใจ วันนี้พระอาทิตย์ขึ้นทางทิศตะวันตกรึ?

        “ฝ่าบาท สู่หวางเตี้ยนเซี่ยหลายปีมานี้ล้วนแต่เสเพลไม่เอาไหน บัดนี้ในที่สุดภายใต้การอบรมสั่งสอนของฝ่าบาทก็ได้ทำเรื่องดีๆ เพื่อประเทศชาติเพื่อประชาชนสักเรื่อง ข้าหนึ่งคือขอแสดงความยินดีกับฝ่าบาทที่ในที่สุดก็ได้แก้ไขปัญหาสองอย่างที่ยุ่งยาก สองคือขอแสดงความยินดีที่การอบรมสั่งสอนของฝ่าบาทในที่สุดก็ได้ผล” จ่างซุนอู๋จี้กล่าวเสียงดัง เกรงว่าคนอื่นจะไม่ได้ยินคำพูดของเขา

        เซียวอวี่อดที่จะกลอกตาไม่ได้ ให้ตายสิ ไอ้เฒ่าเจ้าเล่ห์ไร้ไข่คนนี้ จะมาใส่ร้ายหลานชายนอกของข้าเช่นนี้ทำไม?! คำพูดฟังดูเป็นคำพูดที่ดี แต่แม่งกลับมีกลิ่นอายของการประชดประชันแดกดัน!

        ความหมายของจ่างซุนอู๋จี้เขาย่อมรู้ดี ไม่ใช่ว่าคิดว่าหลี่เค่อนี่ทำดีเอาหน้า ให้สวัสดิการแก่ผู้ลี้ภัยและขอทานเหล่านี้ดีเกินไปคือไม่เคยได้ยินมาก่อน ดังนั้นจึงจงใจพูดเช่นนี้รึ?

        เช่นนี้แล้ว ถึงแม้จะได้รับชื่อเสียง แต่ก็ต้องใช้จ่ายมหาศาล ถึงแม้จะบอกว่าหลี่เค่อรับผิดชอบเงินก้อนนี้ด้วยตนเอง แต่เมื่อหลี่เค่อรับภาระไม่ไหวแล้ว ไม่ใช่ว่าราชสำนักต้องออกหน้าหรอกรึ?

        ถึงตอนนั้น ตอนแรกชมไว้หนักแค่ไหน ก็จะล้มหนักเท่านั้น!

        จ่างซุนอู๋จี้ไม่สนใจสายตาของคนอื่น ในใจเขาแค่นเสียงเย็นชาไม่หยุด ดูแล้วก็เป็นแค่เด็กปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนม ดีแต่พูด ไม่รู้จักความทุกข์ยากของมนุษย์ ก็ด้วยวิธีการจัดการผู้ลี้ภัยและขอทานแบบนี้ของเจ้า ข้าดูสิว่าเจ้าจะทนได้กี่วัน? จะต้องล้มละลายอย่างแน่นอน! ข้าจ่างซุนอู๋จี้เป็นคนพูดเอง!