บทที่ 100 โม่หิน

"คุณหลี่ ผมเองนะครับ เติ้งเจี๋ยไฉจากภัตตาคารตงไหล ที่เราเจอกันเมื่อไม่กี่วันก่อนครับ"

น้ำเสียงของเติ้งเจี๋ยไฉจากปลายสายฟังดูพินอบพิเทา "จำผมได้ไหมครับ? คนที่เอาขนมถุงใหญ่ให้ลูกชายคุณไงครับ"

"อ้อ เชฟเติ้งนี่เอง" หลี่ชิงเฟิงรีบตอบ "ผมนึกว่าเป็นพวกมิจฉาชีพโทรมาซะอีกครับ"

"ฮ่าๆ คุณนี่อารมณ์ขันนะครับ" เติ้งเจี๋ยไฉหัวเราะร่า ก่อนเอ่ยถาม "ช่วงนี้คุณไม่ได้เข้าป่าไปจับกบหินเหรอครับ? ทำไมไม่เห็นเอามาส่งเลย"

"พอดีผมมีธุระยุ่งๆ นิดหน่อยครับ เลยไม่ได้ไปจับ"

"อย่างนี้นี่เอง งั้นคืนนี้คุณพอจะเข้าป่าไปจับกบหินได้ไหมครับ? ทางนี้มีลูกค้าจองไว้ห้าจิน จะทานมื้อเที่ยงพรุ่งนี้ ถ้าคุณไปจับ พรุ่งนี้เช้าช่วยเอามาส่งให้หน่อย แต่ถ้าคุณไม่สะดวก เราจะได้สั่งซื้อจากเจ้าอื่นครับ"

ตามปกติแล้ว การจัดซื้อวัตถุดิบไม่ใช่หน้าที่ของเติ้งเจี๋ยไฉ

ทว่า เขาเป็นถึงหัวหน้าพ่อครัว หากเขาเอ่ยปากว่าจะโทรหาหลี่ชิงเฟิงด้วยตัวเอง คนอื่นก็คงขัดไม่ได้

หัวหน้าฝ่ายจัดซื้อเองก็รู้ดีว่าคุณหลี่คนนี้เป็นคนโปรดของคุณหนูเจียง ต่อไปคงหากินกับส่วนต่างค่ากบหินได้ยากแล้ว

จึงยอมทำตามน้ำ อนุญาตให้เติ้งเจี๋ยไฉเป็นคนติดต่อหลี่ชิงเฟิง

การที่เติ้งเจี๋ยไฉติดต่อหลี่ชิงเฟิงนั้น มีจุดประสงค์แอบแฝง

เขาไม่ได้สนใจเรื่องกบหิน หรือแขกคนสำคัญอะไรนั่นหรอก

สำหรับคนเป็นพ่อครัวอย่างเขา การทำอาหารคือสิ่งสำคัญที่สุด

ที่เขาโทรหาหลี่ชิงเฟิง ก็มีเป้าหมายเดียวคือการตีสนิท!

รอให้ทั้งสองฝ่ายคุ้นเคยกันมากพอ สนิทสนมกันดีแล้ว ค่อยเอ่ยปากเรื่องขอรับศิษย์

เป้าหมายชัดเจน!

ไม่มีเล่ห์เหลี่ยมอื่นเจือปน!

หลี่ชิงเฟิงหันไปมองลูกๆ ที่กำลังหลับสนิท แล้วตอบรับทันที "ไม่มีปัญหาครับ ผมกำลังจะเข้าป่าพอดี พรุ่งนี้ก่อนสิบโมงเช้าผมจะไปส่งให้ถึงที่ครับ"

"ฮ่าๆ ไม่ต้องรีบขนาดนั้นครับ มาส่งก่อนสิบเอ็ดโมงก็พอ" เติ้งเจี๋ยไฉก้มดูรายการอาหาร

เมนูที่ลูกค้าสั่งคือสุกี้กบหิน

สุกี้กบหินเน้นที่ความสดใหม่ของเนื้อ แค่ถลกหนังแล่เนื้อกบหินจัดใส่จานยกขึ้นโต๊ะก็พอ ไม่ต้องผ่านการปรุงในครัว

ดังนั้น กบหินมาส่งตอนสิบเอ็ดโมงก็ทันถมเถ

"ตกลงครับ!"

หลี่ชิงเฟิงรับคำ กล่าวขอบคุณ จากนั้นจัดผ้าห่มให้ลูกๆ ให้เรียบร้อย ก่อนจะมุ่งหน้าเข้าป่าไปจับกบหิน

แม้เติ้งเจี๋ยไฉจะบอกว่าต้องการกบหินห้าจินสำหรับมื้อเที่ยงพรุ่งนี้ แต่ก็เป็นแค่ออเดอร์ของโต๊ะเดียว ไม่ได้แปลว่าให้เอาไปแค่ห้าจิน

ด้วยกิจการของ 'ภัตตาคารตงไหล' กบหินย่อมยิ่งเยอะยิ่งดี

หลี่ชิงเฟิงจับกบหินในป่าพลางเงี่ยหูฟังเสียงร้องไห้ของลูกที่บ้านไปด้วย

ตราบใดที่ลูกยังไม่ตื่นมาร้องไห้ เขาก็จะจับต่อไปเรื่อยๆ

กระทั่งหูแว่วเสียงร้องไห้ของลูกสาว เขาจึงละสายตาจากการหากบหิน คว้ากระสอบปุ๋ยแล้วรีบบึ่งกลับบ้าน

เนื่องจากไม่ได้ไปไกลนัก ตอนกลับมาถึง แม้ลูกสาวจะร้องไห้จ้าแล้ว แต่โชคดีที่ยังไม่ทำลูกชายตื่น

ระหว่างป้อนนมลูกสาว หลี่ชิงเฟิงก็เปิดมือถืออ่านบทความเกี่ยวกับอาหารเสริมสำหรับทารก

พรุ่งนี้จะเข้าเมือง เขาลิสต์รายการของที่จะต้องซื้อไว้หลายอย่าง

ส่วนใหญ่เป็นของลูกสาว

ตอนนี้ลูกสาวจำเป็นต้องได้รับอาหารเสริม พวกผลไม้บดหรือเนื้อสัตว์บดต้องเริ่มให้ได้แล้ว

แต่อาหารเสริมจำพวกผลไม้บดและเนื้อบดสำหรับทารก จะให้ใช้มือบีบให้เละเหมือนแป้งหัวกวาวเครือไม่ได้

ต้องคำนึงถึงสุขอนามัย

คงต้องใช้เครื่องปั่นเฉพาะทาง

แต่ติดปัญหาตรงที่ ที่นี่ไม่มีไฟฟ้า เครื่องปั่นอาหารเสริมไฟฟ้าที่มีขายในเน็ตซื้อมาก็ใช้ไม่ได้

ขณะมองมือถือและป้อนนมอยู่นั้น จู่ๆ หลี่ชิงเฟิงก็นึกถึงโม่หินที่พ่อเคยใช้ทำเต้าหู้ตอนเด็กๆ ขึ้นมาได้!

โม่หินไม่ต้องใช้ไฟฟ้า ใช้แค่แรงหมุนก็พอ

งั้นซื้อโม่หินมาบดอาหารเสริมให้ลูกสาวก็น่าจะได้มั้ง?

ประเด็นคือโม่หินใช้งานได้หลากหลาย นอกจากบดอาหารเสริมแล้ว วันธรรมดายังใช้โม่น้ำเต้าหู้ให้ลูกชายกินได้ด้วย ถือว่ามีประโยชน์ไม่เสียเปล่า

เช้าวันรุ่งขึ้น หลี่ชิงเฟิงตื่นแต่เช้าตรู่อีกครั้ง

อาศัยจังหวะที่ลูกๆ ยังไม่ตื่น เขาข้ามลำธารไปเก็บไข่ไก่ป่าในพุ่มไม้ฝั่งตรงข้ามมาได้สิบกว่าฟอง

จากนั้นก็ขุดมันมือเสือแถวนั้นมาอีกสิบกว่าจิน

ของพวกนี้เขาตั้งใจจะเอาไปฝากสารวัตรฮูจงซิ่นที่สถานีตำรวจ เพื่อขอบคุณที่ช่วยเหลือในวันนั้น

หลังจากหาของเสร็จและป้อนข้าวป้อนน้ำลูกๆ เรียบร้อย เขาก็ไปขอยืมรถจากหลี่ชิงเหอ

ทว่าวันนี้สีหน้าของหลี่ชิงเหอกลับบึ้งตึงเหมือนเมื่อก่อน ดูไม่ค่อยสบอารมณ์เท่าไหร่

เขามองดูสามพ่อลูกที่ยืนอยู่ในลานบ้าน แล้วถามว่า

"ชิงเฟิง ได้ข่าวว่าเมื่อวันสองวันก่อนเอ็งจับไก่ป่ากับกบหินได้ตั้งเยอะ เลี้ยงข้าวผู้ใหญ่บ้านกับพวกถังซิงชุดใหญ่เลยเหรอ?"

หลี่ชิงเฟิงพยักหน้า "ใช่ครับพี่ วันนั้นผมโดนตำรวจพาตัวไป โชคดีได้ผู้ใหญ่บ้านกับถังซิงช่วยไว้ ไม่งั้นไม่รู้จะเป็นยังไงบ้าง"

"อ้อ" หลี่ชิงเหอพยักหน้าโดยไร้รอยยิ้มบนใบหน้า ยื่นกุญแจรถให้ "ขับระวังๆ หน่อยล่ะ อย่าไปเฉี่ยวชนที่ไหน"

"วางใจได้ครับ" หลี่ชิงเฟิงรับกุญแจมา แล้วร้องทักเลี่ยวกุ้ยฟางที่กำลังสับมันเทศอยู่ข้างใน "พี่สะใภ้ ไปก่อนนะครับ"

เลี่ยวกุ้ยฟางไม่แม้แต่จะเงยหน้า แกล้งทำเป็นไม่ได้ยิน

หลี่ชิงเฟิงรู้สึกแปลกใจ

สองผัวเมียคู่นี้เป็นอะไรกันอีก?

ทั้งที่หลังจากเหตุการณ์ยกมอเตอร์ไซค์ ท่าทีของทั้งคู่ก็เปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้นแล้วแท้ๆ ทำไมวันนี้จู่ๆ ถึงกลับมาทำตัวเหมือนเมื่อก่อนอีกแล้ว?