บทที่ 99 ศึกสายเลือด

"อาสะใภ้ ปล่อยให้ผู้ใหญ่แกได้ผ่อนคลายบ้างเถอะครับ ที่นี่ไม่มีคนนอก มีแต่คนกันเองทั้งนั้น ไม่ต้องกังวลหรอกครับ" หลี่ชิงเฟิงพูดแทรกขึ้นด้วยความหวังดี

ผู้ใหญ่บ้านคนนี้ปกติภายนอกดูเป็นคนใจกว้าง อารมณ์ดี แต่ลึกๆ ในใจกลับเก็บกดความทุกข์ไว้มากมายโดยไม่มีที่ระบาย

ครั้นจะปรับทุกข์กับคนในครอบครัว คนในครอบครัวก็กลุ้มใจเรื่องเดียวกันอยู่แล้ว

จะไปปรับทุกข์กับคนนอก เขาก็เห็นเป็นเรื่องตลกขบขัน น้อยคนนักที่จะรับฟังด้วยความจริงใจ

"ไม่พูดเรื่องนี้แล้ว มา ดื่ม!" ถังอี้ซินยกกระบอกเหล้าขึ้นกระดกจนหมดแก้ว

เหล้ายิ่งดื่มยิ่งร้อนแรง เผ็ดร้อนจนน้ำตาแกไหลพราก

......

สามทุ่ม งานเลี้ยงเลิกรา ทุกคนแยกย้ายกันกลับบ้าน

หลี่ชิงเฟิงจับลูกทั้งสองอาบน้ำ แล้วพาเข้านอน

จื่อเหิงดึงมือพ่อไว้ ถามเสียงเบา "พ่อครับ คืนนี้พ่อต้องเข้าป่าไปทำงานอีกไหมครับ?"

หลี่ชิงเฟิงพยักหน้า "ใช่ครับ พ่อต้องไปจับกบหินในป่า ลูกนอนให้สบายนะครับ ตกลงไหม?"

จื่อเหิงเริ่มมีอาการหวาดกลัว "พ่อครับ พ่อนอนดีๆ ไม่ได้เหรอ? ถ้าพ่อไม่นอน เดี๋ยวตำรวจจะมาจับพ่อไปนะ"

หลี่ชิงเฟิงรู้สึกปวดใจ เขานั่งลงข้างเตียง รวบตัวลูกชายเข้ามากอดไว้ในอ้อมอก พูดเสียงอ่อนโยน

"งั้นคืนนี้พ่อไม่ไปจับกบหินแล้วดีไหม? คืนนี้พ่อจะอยู่บ้านเล่านิทานให้ลูกฟัง ดีไหมครับ?"

"อื้อ" จื่อเหิงถึงค่อยวางใจลงได้บ้าง

หลี่ชิงเฟิงวางลูกชายกลับลงบนเตียง

เขาออกไปอาบน้ำที่ริมลำธาร แล้วกลับมานอนบนเตียง เล่านิทานเรื่องเล็กๆ ให้ลูกชายฟัง

จื่อเหิงกอดแขนล่ำสันของพ่อไว้แน่นไม่ยอมปล่อยแม้แต่วินาทีเดียว แม้กระทั่งตอนหลับไปแล้ว มือน้อยๆ ทั้งสองข้างก็ยังกำแน่น

ราวกับว่าถ้าเขาเผลอปล่อยมือ พ่อจะหายวับไปทันที

เมื่อเห็นลูกชายที่ยังขวัญเสียไม่หาย หลี่ชิงเฟิงก็รู้สึกหนักใจ

ลูกสาวคนเล็กยังไม่รู้ความ ร้องไห้เสร็จ พอปลอบโยนหน่อยก็ลืมเรื่องราวไปหมดแล้ว

แต่จื่อเหิงไม่เหมือนกัน

จื่อเหิงห้าขวบเต็มแล้ว เขาเริ่มมีความคิด เริ่มรู้จักความกลัว และเริ่มเชื่อมโยงเรื่องราวต่างๆ ที่บางทีไม่ได้เกี่ยวกันเลยเข้าด้วยกัน

แต่เด็กห้าขวบวัยนี้ จะอธิบายด้วยเหตุผล เขาก็เข้าใจแค่ครึ่งๆ กลางๆ

จะอธิบายเรื่องทางโลก เขาก็ยิ่งงงเป็นไก่ตาแตก

เด็กห้าขวบเป็นวัยที่กำลังเจริญเติบโตอย่างรวดเร็ว

แต่ร่างกายและพละกำลังของเขายังโตตามความคิดในสมองไม่ทัน

ดังนั้น ความหวาดกลัวต่อสิ่งที่ไม่รู้จึงฝังรากลึก

เขาจึงต้องการการดูแลเอาใจใส่ เพื่อช่วยขจัดความหวาดกลัวเหล่านั้น

หลี่ชิงเฟิงลูบหัวลูกชายที่หลับไปแล้ว หันไปมองลูกสาวที่หลับสนิทอยู่ข้างๆ

เขาหลับตาลง แล้วผล็อยหลับตามไป

ทว่า คืนนี้กลับเป็นคืนที่นอนไม่สงบเอาเสียเลย

ในเวลาไม่ถึงสิบชั่วโมง จื่อเหิงสะดุ้งตื่นจากฝันร้ายถึงหกเจ็ดครั้ง

ทุกครั้งจะร้องตะโกนว่า "พ่ออย่าไป"

และทุกครั้ง หลี่ชิงเฟิงจะรีบกอดลูกไว้ทันที แล้วบอกว่า "พ่ออยู่นี่ครับ"

ทุลักทุเลกันอยู่ทั้งคืน จนหลี่ชิงเฟิงรู้สึกเหมือนแทบไม่ได้นอน

แต่ยังดีที่ร่างกายเขาได้รับการเสริมแกร่ง ต่อให้ไม่ได้นอนก็ไม่เป็นไร

ดังนั้น พอถึงเช้าวันรุ่งขึ้น หลี่ชิงเฟิงจึงตัดสินใจไม่เข้าป่าไปขุดหน่อไม้ อยู่บ้านดูแลลูกทั้งสองคนแทน

ถือโอกาสไปตัดฟืนแถวตีนเขาใกล้ๆ บ้านมาเก็บตุนไว้ แล้วขุดหัวกวาวเครือกลับมาตากแห้งทำแป้ง

ตอนที่เขาง่วนอยู่กับงาน จื่อเหิงก็นั่งวาดรูปอยู่ในกระท่อม บางครั้งก็วิ่งออกไปตากแดดเล่นโคลนหน้าบ้าน

ส่วนจื่ออวี๋ เดี๋ยวก็พยายามนอนนิ่งๆ เป็นเด็กดี เดี๋ยวก็ร้องไห้งอแงให้อุ้ม

หนึ่งวันผ่านไปอย่างวุ่นวาย

ดูเหมือนจะไม่ได้ทำอะไรเป็นชิ้นเป็นอัน แต่กองฟืนที่สูงเท่าภูเขาลูกย่อมๆ ในลานบ้าน กับแป้งหัวกวาวที่ตากเกลื่อนกลาด ก็พิสูจน์ได้ว่าปริมาณงานของหลี่ชิงเฟิงในวันนี้ไม่ใช่น้อย

ในขณะที่เขายุ่งอยู่กับการดูแลลูกและทำงานบ้าน ที่โรงพยาบาลประชาชนในตัวอำเภอ กลับเกิดเหตุทะเลาะวิวาทขึ้น

คู่กรณีไม่ใช่ใครที่ไหน คือผานเว่ยหมินและผานเจิ้งหมิน

ผานเว่ยหมินขาหัก แต่แขนไม่ได้หัก

ตอนที่ผานเจิ้งหมินกัดฟันข่มความเจ็บปวดที่ท้องมาเยี่ยม ผานเว่ยหมินก็ตบหน้าผานเจิ้งหมินฉาดใหญ่

"ไอ้เวรเอ๊ย! ทำไมมึงไม่บอกกูแต่แรกว่าไอ้หลี่ชิงเฟิงมันเก่งขนาดนี้?"

เสียงตวาดพร้อมฝ่ามือ ทำเอาผานเจิ้งหมินมึนตึ้บ

เขากุมแก้มที่แสบร้อน ดวงตาลุกเป็นไฟด้วยความโกรธ "ไอ้ผีตายโหงจนๆ คนเดียวมันจะเก่งแค่ไหนกันเชียว? มึงมันกระจอกเอง สู้มันไม่ได้แล้วยังมีหน้ามาลงที่กู! กล้าตบกูเหรอ ดูสิกูจะซัดมึงบ้าง!"

ผานเจิ้งหมินคำรามลั่น ไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหมแล้ว ร้อง 'ว้าก' แล้วกระโจนใส่ผานเว่ยหมินทันที

ผานเว่ยหมินแม้จะเป็นถึงหัวหน้าทีมตำรวจ แต่ตอนนี้ขาหักไปข้าง เคลื่อนไหวลำบาก ไม่อาจต้านทานผานเจิ้งหมินที่บ้าคลั่งได้

ส่วนผานเจิ้งหมิน แม้แขนขาจะครบสามสิบสอง แต่ร่างกายก็ทรุดโทรมจากการเที่ยวซ่องเป็นประจำ จะให้กดผานเว่ยหมินลงได้อย่างเบ็ดเสร็จก็ไม่ใช่เรื่องง่าย

ทั้งสองคนกอดรัดฟัดเหวี่ยงกันนัวเนียราวกับคนแก่ตบตีกัน ทั้งจิกหน้า ดึงผม

ดูเหมือนไร้กระบวนท่า แต่สร้างความเจ็บปวดให้อีกฝ่ายได้อย่างสาหัส

ตีกันไปสักพัก ไม่มีใครได้เปรียบเสียเปรียบ

สุดท้าย ก็ใช้ปาก!

ต่างฝ่ายต่างแยกเขี้ยว กัดแขน กัดไหล่ กัดหูของอีกฝ่ายอย่างบ้าคลั่ง

สถานการณ์โกลาหลสุดขีด!

ถ้าหมอกับพยาบาลไม่มาเห็นแล้วจับแยกเสียก่อน คาดว่าทั้งคู่คงกัดหูอีกฝ่ายจนขาดกระจุย

ในเมื่อตอนนี้ทั้งคู่ไปลงกับหลี่ชิงเฟิงไม่ได้ ก็ได้แต่หันมาเล่นงานกันเอง ระบายความแค้นที่มีต่อหลี่ชิงเฟิงใส่อีกฝ่ายจนหมดเปลือก

คนหนึ่งโดนหลี่ชิงเฟิงถีบกระเด็นจนอวัยวะภายในบอบช้ำ

อีกคนโดนหลี่ชิงเฟิงต่อยทีเดียวขาหัก

ความอัปยศนี้ ความคับแค้นนี้ ถ้าไม่ได้ระบายออก คงได้บ้าตายแน่ๆ!

......

หลังจากอยู่เป็นเพื่อนลูกมาสองวัน แผลใจของจื่อเหิงก็เริ่มสมานตัวจนเกือบหายดี

หลี่ชิงเฟิงมองลูกที่หลับปุ๋ย กำลังลังเลว่าจะเข้าป่าไปจับกบหินดีหรือไม่

ทันใดนั้น โทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้น

เขาหยิบมาดู เห็นเป็นเบอร์แปลก รอให้เสียงดังอยู่พักใหญ่ถึงกดรับ

"ฮัลโหล ใครครับ"