บทที่ 98 อย่าขำเหล้าขุ่นในเรือนนา

ทางด้านถังซิงที่เริ่มลงมือแล้ว เขาใช้กระบอกไม้ไผ่ตักกบหิน เนื้อไก่ และเป็ดย่างจำนวนมาก ไปส่งที่โต๊ะข้างๆ

หลี่ชิงเฟิงเห็นดังนั้น ก็ได้แต่นั่งลงอย่างเกรงใจ "อาสะใภ้ ถ้าไม่ถนัดคีบกับข้าว ส่งยัยหนูมาให้ผมก็ได้นะครับ"

"ถนัดสิ ทำไมจะไม่ถนัด"

สือเหมยหัวเราะร่า "ฉันเลี้ยงลูกมาสองคน ก็อุ้มไปกินไปแบบนี้แหละ เธอทานของเธอเถอะ ไม่ต้องเกรงใจ"

"ใช่ๆ มาดื่มกัน" ถังซิงรินเหล้าให้บรรดาชายหนุ่มที่ร่วมวง "คืนนี้ไม่เมาไม่เลิกนะ"

"พอเลยแก คออ่อนอย่างกับอะไรดี ยังจะมาไม่เมาไม่เลิก เดี๋ยวก็เมาหัวทิ่มตกร่องน้ำไปหรอก"

"อายี่ซินดูถูกกันนี่นา มา ชนแก้วกันหน่อย"

ถังซิงยัดเยียดเหล้าให้ผู้ใหญ่บ้านไปหนึ่งชาม

เหล้านี้เป็นเหล้าข้าวต้มกลั่นเองแบบชาวบ้าน ดีกรีไม่สูงนัก แต่ทีเด็ดคือหมักจากข้าวล้วนๆ ไม่มีการผสมเจือปน

ถังอี้ซินแค่นหัวเราะ "ไอ้หนู คิดจะมอมฉันเรอะ? มา"

กระบอกไม้ไผ่กระทบกัน เหล้าหอมหกกระเซ็นเล็กน้อย

กลิ่นหอมของเนื้อลอยอวลไปตามสายลม

ช่างเป็นภาพที่เข้ากับบทกวี 'อย่าขำเหล้าขุ่นในเรือนนา ปีอุดมไก่หมูมาเลี้ยงรับแขก' เสียจริง

"ลองชิมไก่ป่านี่ดูสิครับ" หลี่ชิงเฟิงคีบกับข้าวให้อาสี่ก่อน แล้วค่อยคีบให้ผู้ใหญ่บ้านและถังซิง

"ไก่ป่า?" ถังอี้ซินมองเนื้อติดหนังสีเหลืองทองในชาม แล้วร้องอุทาน "ไม่ใช่ไก่บ้านเหรอ? นี่ไก่ป่าเหรอ?"

"ใช่ครับ" เห็นทุกคนตื่นเต้น หลี่ชิงเฟิงก็พยักหน้าอย่างพอใจ

ถังซิงดีใจออกนอกหน้า "มิน่าล่ะในหม้อถึงมีตีนไก่ปีกไก่เยอะแยะ ที่แท้ก็ไก่ป่า! ฮ่าๆๆ มื้อนี้ต้องเป็นมื้อที่หรูหราที่สุดในปีนี้ของฉันแน่ๆ"

"ชิงเฟิง มื้อนี้หรูหราเกินไปแล้ว"

ถังอี้ซินพอรู้ว่าไก่ทั้งหม้อเป็นไก่ป่า ก็เริ่มรู้สึกเกรงใจ

"คนไม่รู้จะนึกว่าเอ็งกะจะติดสินบนข้าให้ทำเรื่องอะไรให้นะเนี่ย บอกไว้ก่อนนะ คืนนี้กินเหล้าอย่างเดียว ไม่คุยเรื่องงาน"

"ผู้ใหญ่บ้าน วางใจได้ร้อยเปอร์เซ็นต์เลยครับ" หลี่ชิงเฟิงหัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก

"วันนี้ผมไม่มีเรื่องจะไหว้วานใครทั้งนั้น แค่อยากขอบคุณทุกคนที่ช่วยผมในวันนี้จริงๆ มาครับ ผมขอดื่มให้ทุกคนแก้วหนึ่ง"

"เฮ้ยๆๆ เดี๋ยวสิ เมื่อกี้พวกฉันซัดไปคนละชามแล้ว นายยังไม่ได้แตะเลยนะ" ถังซิงประท้วง

"นั่นสิ เอ็งจะมาเนียนเหรอ ปรับแพ้ดื่มก่อนหนึ่งแก้ว"

"ชิงเฟิงยังมีลูกเล็กอีกสองคนนะ พวกคุณจะมอมเหล้าเขาได้ยังไง มันน่าเกลียดไหม?"

สือเหมยเห็นถังอี้ซินผสมโรงไปกับถังซิง ก็อดไม่ได้ที่จะดุ

ได้ยินแบบนั้น ถังอี้ซินรีบกลับลำ "เออ ใช่ๆๆ เอ็งต้องดูแลลูกนี่หว่า งั้นเอ็งดื่มพอเป็นพิธีก็พอ พวกข้าสามคนจัดการเอง"

หลี่ฟู่เอานสมัยหนุ่มๆ ก็ขึ้นชื่อเรื่องคอทองแดงเหมือนกัน

เพียงแต่ตอนนี้อายุห้าสิบกว่าแล้ว อยู่ตัวคนเดียว อาศัยเงินอุดหนุนรัฐประทังชีวิต เลยเพลาๆ เรื่องเหล้าลงไปบ้าง

แต่คำว่าเพลาก็คือยังต้องกรึ๊บเหล้าขาววันละสองตำลึงเป็นอย่างน้อย

"กลัวพวกเอ็งรึไง?" หลี่ฟู่เอานตบหน้าอกผาง

"พวกเอ็งสองคนดาหน้ากันเข้ามาเลย วันนี้ถ้าไม่มอมพวกเอ็งให้ร่วง ข้าไม่ขอชื่อหลี่ฟู่เอาน จะเปลี่ยนชื่อเป็นฟู่เอานหลี่เลยเอ้า"

เหล้าช่วยกระชับมิตรก็จริง แต่ก็มักจะกระตุ้นโรคประจำตัวชนิดหนึ่งออกมาด้วย... โรคขี้โม้!

ผ่านไปสามรอบ นอกจากหลี่ชิงเฟิง ชายอีกสามคนที่เหลือก็เริ่มกรึ่มๆ กันแล้ว

โดยเฉพาะผู้ใหญ่บ้านที่เริ่มลิ้นไก่สั้น

"ข้าจะบอกอะไรให้นะ ข้าน่ะเป็นผู้ใหญ่บ้านที่น่าสมเพชชะมัด คนอื่นชอบคิดว่าข้าโกงกินไปตั้งเท่าไหร่ แต่พวกมันไม่คิดบ้างเลยว่าหมู่บ้านเรามันกันดารขนาดนี้ ข้าจะไปโกงอะไรได้วะ?"

ในข่าวชอบออกว่าผู้ใหญ่บ้านที่นั่นที่นี่โกงเงินเป็นร้อยเป็นสิบล้าน

ความจริงนั่นมันแค่ส่วนน้อย

หลายหมู่บ้าน เงินฝากของชาวบ้านทั้งหมู่บ้านรวมกันยังไม่ถึงสิบล้านด้วยซ้ำ

อย่างหมู่บ้านลูซุยแห่งนี้ โรงงานก็ไม่มี กิจการอะไรก็ไม่มี เป็นแค่หมู่บ้านธรรมชาติเล็กๆ

หมู่บ้านธรรมชาติไม่มีคณะกรรมการหมู่บ้าน

คณะกรรมการหมู่บ้านอยู่ที่หมู่บ้านใหญ่ห่างออกไปสามสี่กิโลเมตรโน่น

พวกเจ้าหน้าที่ในหมู่บ้านใหญ่นั่นแหละที่หน้ามันแผล็บ

ส่วนผู้ใหญ่บ้านในหมู่บ้านเล็กๆ อย่างนี้ เงินเดือนแค่พันสองพัน นอกนั้นไม่มีอะไรเลย

แต่ในหมู่บ้านดันมีคนประเภทโอวชุนกุ้ยกับไล่ชุ่ยเฟิงอยู่ไม่น้อย ที่คิดว่าการเป็นผู้ใหญ่บ้านมันหาเงินได้เป็นกอบเป็นกำ

วันนี้ปล่อยข่าวลือว่าโกง วันพรุ่งนี้บอกว่าทุจริต

ทำเหมือนผู้ใหญ่บ้านทั่วประเทศเลวเหมือนกันหมด ไม่มีใครมือสะอาดสักคน

ถังอี้ซินรู้สึกคับแค้นใจ

บวกกับฤทธิ์เหล้า อารมณ์เลยอ่อนไหวง่าย น้ำตาเริ่มคลอเบ้า "ถ้าข้ามีเงินเยอะขนาดนั้นจริง ชีวิตคงไม่บัดซบขนาดนี้หรอก"

"พวกเอ็งก็รู้ ลูกสาวข้าหนีตามผู้ชายไปตั้งแต่ยังเด็ก ตอนนั้นเพิ่งสิบกว่าขวบ ผ่านมาเกือบสิบปีแล้ว ยังไม่มีลูกสักคน"

"อยู่บ้านผัวก็โดนโขกสับ เมื่อก่อนทางบ้านผัวยังนึกว่าข้าที่เป็นผู้ใหญ่บ้านมีอิทธิพล เลยไม่กล้ารังแกมัน"

"พอเห็นว่าข้าไม่มีน้ำยาอะไร แถมมันยังมีลูกไม่ได้ วันๆ ก็หาเรื่องแกล้งมันไม่หยุดหย่อน"

"โทรมาร้องไห้กับข้าแทบทุกวัน บอกอยากไปผ่าตัดที่โรงพยาบาล ไปทำกิ๊ฟทำอะไรสักอย่าง แต่ร่างกายมันไม่ปกติ ค่าใช้จ่ายทั้งหมดอาจจะปาเข้าไปเป็นแสน"

"พวกเอ็งดูสิ ผู้ใหญ่บ้านกระจอกๆ อย่างข้า เงินเดือนพันสองพัน ยังต้องส่งลูกชายเรียนมหาวิทยาลัย จะไปหาเงินแสนมาจากไหน?"

"พูดให้น้อยหน่อยเถอะ" สือเหมยหน้าตึงขึ้นมา "บอกว่าอย่าดื่มเยอะก็ไม่ฟัง ดื่มแล้วก็มาพล่ามบ้าบอ"