บทที่ 97 งานเลี้ยงรอบกองไฟ

ก่อนพระอาทิตย์จะลาลับขอบฟ้า ถังซิงและสองสามีภรรยาผู้ใหญ่บ้านก็ทยอยกันมาถึงหน้ากระท่อมของหลี่ชิงเฟิง

เดิมทีทั้งสามคนไม่คิดจะมา แต่ทนหลี่ชิงเฟิงโทรตามถี่ยิบไม่ไหว จึงจำใจต้องมารบกวนจนได้

ทว่าพอคิดได้ว่าบ้านของหลี่ชิงเฟิงนั้นยากจนข้นแค้นมีแต่ฝาบ้านสี่ด้าน ทั้งสามคนจึงเกรงใจที่จะมามือเปล่า

ถังซิงไม่เพียงหิ้วเหล้ามา แต่ยังติดเป็ดย่างมาด้วยหนึ่งตัว

ส่วนถังอี้ซินและภรรยาก็ติดใบชา ขิงสดอีกสิบกว่าจิน และมันเทศกับเผือกอีกยี่สิบสามสิบจินมาด้วย

แต่ทว่า เมื่อมาถึงหน้ากระท่อม ท่ามกลางแสงไฟสีส้มจากกองฟืนและแสงจากโคมไฟโซลาร์เซลล์ที่สาดส่องตัดกัน กลับเห็นบนเตาไฟกำลังต้มตุ๋นอาหารสองอย่างที่ส่งกลิ่นหอมฉุยลอยฟุ้ง

ถังซิงเดินจ้ำอ้าวเข้ามา อุทานลั่น "เชี่ยเอ๊ย กบหินผัดแห้ง!"

พูดจบก็สูดลมหายใจเข้าลึกๆ กลิ่นหอมที่อวลอยู่ในปอดทำให้เขารู้สึกฟินสุดๆ

จากนั้นเขาก็หันไปมองน้ำแกงที่กำลังเดือดปุดๆ อยู่ข้างๆ

ในน้ำแกงนั้นเขาเห็นปีกไก่ เลยนึกว่าเป็นต้มซุปไก่บ้าน จึงพูดด้วยความตื่นเต้นว่า

"พี่เฟิง สุดยอดไปเลย วันนี้พี่ทุ่มสุดตัวเลยนี่นา ไม่เพียงทำกบหินผัดแห้งหม้อใหญ่ขนาดนี้ ยังมีต้มซุปไก่บ้านหม้อเบ้อเริ่มอีก"

หลี่ชิงเฟิงยิ้มไม่ตอบคำ

ในอ้อมอกเขากำลังป้อนนมลูกสาวอยู่ ขืนพูดขึ้นมา ยัยหนูคงคายจุกนมแล้วเงยหน้ามองเขาตาแป๋วแน่

จื่อเหิงถือชามซิลิโคนนั่งรออยู่ข้างหินก้อนใหญ่สี่เหลี่ยมมานานสองนานแล้ว

รู้สึกเหมือนคอตัวเองยืดยาวขึ้นเรื่อยๆ แต่อาหารก็ยังไม่เสิร์ฟสักที

ตอนแรก พ่อบอกว่าต้องป้อนนมเบบี๋ก่อน

พอป้อนนมเบบี๋เสร็จ ก็บอกว่าต้องรอให้ลุงผู้ใหญ่บ้านมาก่อนถึงจะกินได้

ตอนนี้ ลุงผู้ใหญ่บ้านมาแล้ว งั้นก็น่าจะกินข้าวได้แล้วสินะ!

"พ่อครับ ผมหิวข้าวแล้ว"

ทั้งที่อยากกินเนื้อใจจะขาด แต่เจ้าตัวเล็กกลับไม่พูดว่า 'ผมอยากกินไอ้นั่นไอ้นี่' แต่บอกแค่ว่าหิวข้าวแล้ว

ในหม้อมีของอร่อยตั้งเยอะแยะ ผมบอกว่าหิวข้าว พ่อคงไม่ใจร้ายให้ผมกินแต่ข้าวเปล่าหรอกนะ?

เจ้าตัวเล็กดูเหมือนจะยังเด็ก แต่ฉลาดเป็นกรด

การบอกตรงๆ ว่าอยากกินเนื้อในหม้อมันดูไม่มีมารยาท แต่ถ้าให้พ่อเป็นคนเอ่ยปาก ฮี่ๆ นั่นก็อีกเรื่องหนึ่ง

ทว่าสิ่งที่จื่อเหิงคาดไม่ถึงคือ เหนือฟ้ายังมีฟ้า!

"หิวแล้วก็ไปล้างมือก่อน"

เห็นลูกสาวกินนมหมดพอดี หลี่ชิงเฟิงถึงตอบกลับ

"ไปล้างมือก่อน ล้างมือเสร็จถึงจะกินข้าวได้"

จื่อเหิงจำใจต้องรีบวิ่งไปล้างมือ

พอล้างมือกลับมา ก็นั่งตัวตรงแน่วอยู่ข้างโต๊ะ ยืดคอยาวมองกับข้าวในหม้อตาเป็นมัน

เขากลืนน้ำลายเอื๊อก "พ่อครับ กินข้าวได้หรือยังครับ? ผมหิวแล้ว"

"ได้สิ" หลี่ชิงเฟิงแกล้งไม่ตามใจลูก พูดว่า

"ลูกอยากกินข้าว ก็กินข้าวไปก่อนสิ กินข้าวในชามให้หมด แล้วเดี๋ยวค่อยกินแต่เนื้อล้วนๆ"

จื่อเหิง: ......

หรือว่าสีหน้าผมยังสื่ออารมณ์ไม่พอ หรือน้ำเสียงยังออดอ้อนไม่ถึงใจ?

เขาหันไปมองพ่อด้วยความน้อยใจ

แต่กลับเห็นพ่ออุ้มน้องสาว พลางกุลีกุจอเชิญลุงผู้ใหญ่บ้านให้นั่งพัก เดี๋ยวก็หันไปรับของฝากจากทุกคนมาเก็บ

เดี๋ยวก็หยิบตะเกียบกระบอกไม้ไผ่ที่เตรียมไว้ออกมาจัดวาง

เดี๋ยวก็ไปล้างทัพพีตักซุปไก่

พ่อทำทุกอย่างด้วยความนุ่มนวล ไม่รีบร้อน

มือหนึ่งกอดน้องสาวแน่น อีกมือหนึ่งจัดการงานต่างๆ อย่างเป็นระเบียบ

เขาหมดความกล้าที่จะลงไปดิ้นพราดๆ แล้ว

พ่อลำบากขนาดนั้น ต้องดูแลน้องตัวเล็กๆ แถมยังต้องทำงานบ้าน เขาจะกล้าหน้าด้านลงไปนอนดิ้นงอแงเหมือนเมื่อก่อนได้ยังไง?

สือเหมยเห็นหลี่ชิงเฟิงยุ่งวุ่นวาย ล้างมือเสร็จก็เดินเข้ามารับจื่ออวี๋ไปอุ้ม

คราวนี้จื่ออวี๋จำเธอได้แล้ว จ้องหน้าเธออยู่ครู่หนึ่ง ไม่ร้องไม่งอแง ยอมพิงอกเธอแต่โดยดี ดวงตากลมโตกลอกกลิ้งมองผู้คนในลานบ้านไปมา

หลี่ชิงเฟิงไล่จื่อเหิงที่เกะกะไปให้พ้นทาง แล้วไปขนก้อนหินใหญ่ๆ จากพื้นที่ว่างข้างๆ มาวางล้อมรอบเตาไฟ

ความสูงของก้อนหินพอดีกับความสูงของเตาไฟ เมื่อวางล้อมรอบแบบนี้ เตาไฟจึงไม่ได้เป็นแค่เตา แต่กลายเป็นโต๊ะกินข้าวไปด้วย

มีโต๊ะแล้ว ก็ต้องมีเก้าอี้

เขาจึงไปขนก้อนหินและก้อนอิฐมาทำเป็นเก้าอี้

จากนั้นก็ล้างมือ แล้วเรียกทุกคนมานั่งลง

"คืนนี้เรากินกันแบบนี้แหละครับ ไม่งั้นกบหินกับไก่เดี๋ยวเย็นชืดแล้วจะคาว"

หลี่ชิงเฟิงลากผู้ใหญ่บ้านให้นั่งลงอย่างกระตือรือร้น แล้วทำท่าจะไปรับจื่ออวี๋คืนจากอ้อมอกสือเหมย "อาสะใภ้ครับ มานั่งก่อนครับ"

"ไม่เป็นไร ฉันกินทีหลังได้"

สือเหมยเป็นผู้หญิง รู้สึกว่าตัวเองจะร่วมโต๊ะหรือไม่ก็ได้ จึงพูดว่า

"เดี๋ยวเธอตักข้าวตักกับให้ฉันไปนั่งกินโต๊ะข้างๆ ก็ได้ ฉันไม่ดื่มเหล้าอยู่แล้ว พวกเธอดื่มเหล้าก็นั่งกินกันไปเถอะ"

ไม่ใช่ว่าเธอคิดว่าตัวเองเป็นผู้หญิงแล้วฐานะต่ำกว่าผู้ชายถึงไม่อยากร่วมโต๊ะ

แต่ธรรมเนียมแถบนี้ คนที่ดื่มเหล้าต้องนั่งโต๊ะเดียวกันถึงจะสังสรรค์กันได้เต็มที่

ส่วนคนที่ไม่ดื่มเหล้า มักจะรีบกินรีบอิ่มแล้วลุกออกไป ปล่อยให้โต๊ะเป็นพื้นที่ของ 'ขี้เมา' ได้ดวลเหล้าทายรหัสกันอย่างสนุกสนาน

เรื่องนี้ไม่ได้เกี่ยวกับชนชั้นวรรณะ แต่เพื่อความสนุกสนานเฮฮาล้วนๆ

ผู้ใหญ่บ้านได้ยินดังนั้น ก็ลุกขึ้นพูดว่า "ใช่ๆๆ ชิงเฟิง เอ็งนั่งลงเถอะ ให้เมียข้าไปนั่งโต๊ะข้างๆ กับจื่อเหิง พวกเราคอเหล้านั่งตรงนี้ ตักกับข้าวแบ่งไปให้พวกเขาก็พอ"