บทที่ 96 ขาเป๋

เพื่อไม่ให้อาสี่สงสัย หลี่ชิงเฟิงจึงยิ้มพลางตอบว่า "ฮ่าๆ ก็พอได้ครับ ไม่ถือว่าเยอะหรอก เมื่อก่อนผมเคยวางกับดักไก่ป่าทิ้งไว้ในป่าหลายจุด พอเข้าไปดูเมื่อกี้ก็ไม่นึกว่าจะติดกับดักตั้งสามตัว"

"โอ้? เอ็งยังจำวิธีวางกับดักไก่ป่าได้อีกเรอะ"

พอพูดถึงการวางกับดักไก่ป่า ความทรงจำวัยเด็กของหลี่ฟู่เอานก็ย้อนกลับมา

ตอนนั้นบ้านเขายากจนเหลือเกิน!

จนชนิดที่แทบจะไม่มีข้าวกิน

พี่น้องก็หลายคน ไหนจะปู่ย่า ทวดผู้ชายทวดผู้หญิงที่ต้องเลี้ยงดูอีก

งานหนักๆ แทบจะตกอยู่ที่พ่อแม่และพี่ชายคนโต

พวกเด็กเล็กๆ กับคนแก่เฒ่าอย่างปู่ย่าตายายก็ช่วยได้แค่งานบ้านงานเรือน

แรงงานหลักสามคนต้องหาเลี้ยงปากท้องคนทั้งบ้าน ในยุคสมัยที่ข้าวยากหมากแพงแบบนั้น เรียกได้ว่ามื้อนี้อิ่ม มื้อหน้าไม่รู้จะมีกินหรือเปล่า

ยังดีที่หมู่บ้านรายล้อมไปด้วยภูเขา ต่อให้จนแค่ไหนก็ไม่ถึงกับอดตาย

สมัยนั้นทั้งไก่ป่า กบหิน ชาวบ้านทั้งหมู่บ้านต่างแย่งกันจับกิน

ไม่เหมือนสมัยนี้ ต่อให้เจอไก่ป่าในป่า ก็แทบไม่มีใครยอมออกแรงไล่จับแล้ว

แต่นี่ก็แสดงให้เห็นว่าบ้านเมืองเจริญขึ้น ชาวบ้านอยู่ดีกินดี ชีวิตความเป็นอยู่ดีขึ้นทุกวัน

ในขณะที่หลี่ฟู่เอานกำลังรำลึกความหลัง หลี่ชิงเฟิงก็เทน้ำเดือดใส่กระติกน้ำร้อน แล้วเติมน้ำใหม่ลงหม้อต้มต่อ

การเชือดไก่ต้องใช้น้ำร้อน ไม่งั้นถอนขนไม่เกลี้ยง

ระหว่างรอน้ำเดือด เขาจัดการกับหน่อไม้และกบหินก่อน

การชำแหละกบหินค่อนข้างยุ่งยาก ต้องลอกหนังและควักเครื่องในออก

พอสับเป็นชิ้นแล้วยังต้องเอาไปลวกในน้ำเดือดอีกสองสามนาที

หลี่ชิงเฟิงเลยใช้วิธีลัด ต้มน้ำหม้อเดียว ลวกหน่อไม้ก่อน

พอตักหน่อไม้ออกก็ลวกกบหินต่อ

พอลวกกบหินเสร็จ ก็เทน้ำร้อนที่เหลือราดลงในกะละมังใส่ไก่ป่าเพื่อลวกขน

หลี่ฟู่เอานเห็นขั้นตอนการทำแบบนี้แล้วทนไม่ไหว

"เอ็งนี่ขี้เกียจกว่าข้าอีกนะเนี่ย? น้ำหม้อเดียวลวกกับข้าวสามอย่าง? มันจะไม่เหม็นคาวปนกันรึไง?"

"ฮ่าๆๆ ไม่ต้องห่วงครับ!" หลี่ชิงเฟิงหัวเราะร่า

"กบหินเอาไปผัดเผ็ด ส่วนไก่ป่าเอาไปต้มซุป ใส่ขิงเยอะหน่อย เดี๋ยวกลิ่นคาวก็หายหมด ส่วนหน่อไม้ยิ่งง่าย พอซดน้ำซุปไก่หมดแล้ว ก็เอาหน่อไม้ลงไปตุ๋นกับเนื้อไก่ รับรองหอมฉุย"

คำบรรยายของหลี่ชิงเฟิงทำเอาหลี่ฟู่เอานน้ำลายสอ

คราวก่อนอาศัยบุญปากหลานชาย ได้กินกบหินไปมื้อหนึ่ง

แต่ไก่ป่านี่สิ เขาไม่ได้ลิ้มรสมานานมากแล้ว

พอนึกถึงรสชาติไก่ป่าที่เคยกินตอนเด็ก น้ำลายก็ยิ่งสอหนักกว่าเดิม

"งั้นเดี๋ยวข้ากลับไปเอาขิงที่บ้านมาให้ ข้ายังพอมีเหลืออยู่สองสามหัว"

หลี่ฟู่เอานมองไปรอบเตาไฟ ไม่เห็นเครื่องปรุงอย่างขิงวางอยู่ เลยอาสาจะกลับไปเอา

หลี่ชิงเฟิงรีบห้าม "ไม่ต้องๆๆ ครับอาสี่ ไม่ต้องไปเอา ผมมีอยู่"

"เอ็งมี? อยู่ไหนล่ะ? ทำไมข้าไม่เห็น?"

"ในถุงนั่นไง" หลี่ชิงเฟิงถอนขนไก่ไปพลางบุ้ยใบ้ไปทางถุง "ถุงกระสอบนั่นแหละ"

หลี่ฟู่เอานทำหน้าสงสัย "มีคนเอาขิงมาให้เอ็งเหรอ?"

"ไม่มีหรอกครับ ใครจะมาให้ขิงผม" หลี่ชิงเฟิงส่ายหน้าปฏิเสธ

"แล้วเอ็งไปเอาขิงมาจากไหน?" หลี่ฟู่เอานเดินไปที่ถุงกระสอบที่หลี่ชิงเฟิงเพิ่งแบกกลับมา แล้วชะโงกหน้าดูอีกครั้ง

ก้นถุงมีขิงอยู่จริงๆ แถมเยอะด้วย

อย่างน้อยๆ ก็น่าจะสักสิบจิน

หรือว่าไอ้หมอนี่ไปขโมยขิงจากไร่ชาวบ้านมา?

พอคิดได้แบบนั้น หลี่ฟู่เอานก็ร้อนใจ

"ชิงเฟิง เอ็งห้ามไปขโมยของคนอื่นเขานะเว้ย! เราจะจนยังไง ก็ห้ามทำเรื่องลักเล็กขโมยน้อยเด็ดขาด"

"อาสี่ ดูให้ดีๆ สิครับ" หลี่ชิงเฟิงพูดอย่างอ่อนใจ

หลี่ฟู่เอานได้ยินดังนั้น ก็หันกลับไปจ้องขิงในถุงอีกรอบ

ก็ขิงนี่หว่า!

เอ๊ะ เดี๋ยวนะ

นี่มันไม่ใช่ขิงบ้าน

"นี่มันขิงป่า?" หลี่ฟู่เอานมองไม่ถนัด เลยเทขิงในถุงออกมาบนพื้น

พอดูใกล้ๆ

เฮ้ย ขิงป่าจริงๆ ด้วย

"ตกอกตกใจหมด นึกว่าเอ็งไปขโมยขิงชาวบ้านเขามา"

หลี่ฟู่เอานโล่งอก หยิบขิงป่าขึ้นมาสองสามหัว เดินไปล้างที่ร่องน้ำข้างโอ่ง

ล้างไปก็บ่นสั่งสอนไป

"เราจนหน่อยไม่เป็นไรหรอก ขอแค่ไม่อดตายก็พอ"

"แต่การลักเล็กขโมยน้อย มันจะทำให้อายุสั้น จะโดนเวรกรรมตามทัน ห้ามทำเด็ดขาดนะ"

"ดูอย่างไอ้โอวชุนกุ้ยสิ วันๆ จ้องแต่จะลักเล็กขโมยน้อย สุดท้ายเป็นไง โดนงูกัดเข้าให้ ได้ข่าวว่าขาข้างนั้นต่อให้รักษาหาย ก็คงเดินกะเผลกไปตลอดชีวิต"

หลี่ฟู่เอานวันๆ ไม่ทำอะไร ชอบไปนั่งจับกลุ่มคุยเรื่องชาวบ้านกับเพื่อนคอเดียวกันใต้ต้นไทรใหญ่

เรื่องในหมู่บ้านแทบไม่มีเรื่องไหนรอดหูรอดตาพวกเขาไปได้

"หา? เป็นหนักขนาดนั้นเลยเหรอครับ?" หลี่ชิงเฟิงไม่นึกว่าโอวชุนกุ้ยโดนงูกัดทีเดียวจะถึงขั้นพิการ

เฮ้อ เวรกรรม เวรกรรมจริงๆ

ถ้าวันนั้นแกไม่คิดจะเอาเปรียบเขา เรื่องราวคงไม่ลงเอยแบบนี้

ตอนนี้เป็นไงล่ะ ของก็ไม่ได้ แถมยังต้องเสียขาไปอีกข้าง

คุ้มกันไหมเนี่ย?